Το Σύστημα δουλεύει ... ρολόι

«Αχός βαρύς ακούγεται και πολλά ντουφέκια πέφτουν για τις μαϊμού γνωματεύσεις του Φλώρου, και την "αναπηρία" του. Πέσαμε πάλι απ' τα σύννεφα. Στην πραγματικότητα, είναι το ίδιο έργο που έρχεται και ξανάρχεται στο προσκήνιο με τις ψευτοαναπηρίες που εξασφαλίζουν όμως αληθινότατες συντάξεις, αποφυλακίσεις και αποφυγή στράτευσης. 

Κύριος οίδεν που αλλού χρησιμοποιείται αυτό το θαυμαστό εργαλείο, που λέγεται αναπηρία, στα χέρια των πολιτικών.Το κόλπο είναι στημένο και χρειάζεται μόνο τρία αποτυχημένα γιατρουδάκια στην αρμόδια επιτροπή για να λειτουργήσει. Τους δίνεις μια θέση στο ΙΚΑ παλιά, ή στο Νοσοκομείο σήμερα και εκείνα μετά κάνουν ό,τι τους διατάξεις, τζάμπα. Το σύστημα win-win εν πράξει.

Πας, ας πούμε, στο βουλευτή παρακαλώντας για μια θέση στο δημόσιο. Ζορίζεται ο δόλιος, γιατί αυτός ο παλιο-ΑΣΕΠ έχει δυσκολέψει τα πράγματα. Κάτι θέσεις μετακλητών του έμειναν να διαχειρίζεται, αλλά αυτές τις κρατάει για κανένα κολλητό, κανένα συγγενή, ή κανένα γκομενάκι. Όλα κι όλα, δεν θα δώσουμε τώρα τα Άγια τοις κυσί ! Όμως, το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι. - Τι τη θες μωρέ, σου λέει, τη θέση στο δημόσιο; Να τρέχεις και να βασανίζεσαι κάθε μέρα με τη δουλειά; Θα βγάλουμε μια αναπηρική σύνταξη και θα είσαι Πασάς στα Γιάννενα.

Ο μακαρίτης ο Πεπονής, ούτε που μπορούσε να φανταστεί την καταδολίευση του Νόμου του για διορισμούς στο δημόσιο. Το σάπιο πελατειακό σύστημα έβαλε αμέσως μπρος μια άλλη φάμπρικα αργομισθίας, χειρότερη από την κανονική. Αν ο "δεν-κάνει-για-τίποτε-βολέψτε-τον-κάπου" προσφέρει το 5~10 τοις εκατό από αυτό που θα περίμενε κανείς, ο μαϊμού ανάπηρος δεν προσφέρει τίποτε απολύτως. Είναι μια ύπουλη βδέλλα που σιτίζεται εις βάρος μας. 

Όλοι αυτοί οι σιγοκλανιάρηδες, κυκλοφορούν ανάμεσά μας και ούτε που πάει ο νους σου ότι αυτός ο τύπος που στίβει την πέτρα είναι χαρακτηρισμένος ανάπηρος και τσεπώνει το παραδάκι κάθε μήνα βρέξει-χιονίσει. Αν νομίζουμε ότι η υπόθεση των τυφλών ταξιτζήδων εξάντλησε όλα τα σκάνδαλα των ψευτοαναπήρων, κάνουμε μεγάλο λάθος. Το σύστημα δουλεύει ρολόι ακόμη και σήμερα. Καμιά φορά σκάει η στραβή, όπως τώρα με το Φλώρο, αλλά θα βρεθούν οι προστάτες να καθαρίσουν για τα μέλη της επιτροπής. Και θα καθαρίσουν γιατί τα γιατρουδάκια, που λέγαμε, ξέρουν πολλά και μπορεί να κελαηδήσουν. Αυτό και μόνο εξασφαλίζει την ασυλία τους.

Κατήγγειλα κάποτε στο διοικητή του ΙΚΑ, τον αλήστου μνήμης Μ. Νεκτάριο, μια καραμπινάτη περίπτωση απάτης σχετικά με μια αναπηρική σύνταξη, αλλά δεν ίδρωσε το αυτί κανενός. Μου έστειλε μετά από έξι μήνες μια επιστολή γεμάτη άρες μάρες και κουκουνάρες. Αποφάσισα να στραφώ δικαστικά εναντίων των μελών της επιτροπής που έκρινε τα ποσοστά αναπηρίας ενός συγκεκριμένου λαμογιο-ανάπηρου, αλλά δυστυχώς δεν βρήκα ούτε ένα δικηγόρο να αναλάβει την υπόθεση. 

Ο τρόμος που έβλεπα στα μάτια τους όταν τους ανακοίνωνα τις προθέσεις μου, με έπεισε ότι το πράγμα έχει πάρα-πάρα πολύ βαθιές ρίζες, γι' αυτό και εγκατέλειψα την προσπάθεια.  Έχω μόνο δύο επιλογές, καμία άλλη :Να προσευχηθώ στο νοητό Ήλιο της Δικαιοσύνης να σώσει τη χώρα μου,ήνα ψηφίσω Δημιουργία Ξανά, το μόνο κόμμα που πολεμάει αδιάλειπτα τη λαμογιά χωρίς να νοιάζεται για το πολιτικό κόστος.Γέρνω σταθερά προς τη δεύτερη».

                                                                     (Ιεροκλής Σαββίδης- F/B)

Εύθυμα και... σοβαρά

Τα απωθημένα γεννούν νευρώσεις...

«Ε​​ξήντα εννέα χρόνια μετά τη συντριβή του κομμουνισμού στον Γράμμο, η επέτειος έχει σχεδόν ξεχαστεί. Κάτι συνάξεις εδώ κι εκεί, όπως στις Πρέσπες τις προάλλες υπό τον σεμνό τίτλο «Το τέλος του Εμφυλίου», δηλώσεις που μάλλον θαμπώνουν παρά αναδεικνύουν τη σημασία του γεγονότος. Κι ας υπήρξε το σημαντικότερο για τη σύγχρονη ιστορία μας μετά το «Οχι» του Μεταξά. 

Το «Οχι» ενέταξε την Ελλάδα στη συμμαχία των δημοκρατικών δυνάμεων που αντιστάθηκαν με επιτυχία στον ναζισμό και τον φασισμό. Η ήττα των υπολειμμάτων του Δημοκρατικού Στρατού στον Γράμμο οριστικοποίησε τη θέση της στους κόλπους της δημοκρατικής Ευρώπης. Η χειραψία του Βαφειάδη με τον Τσακαλώτο πριν από κάτι δεκαετίες δεν σήμαινε παρά τη διάθεσή μας να απωθήσουμε το τραύμα. 

Το ρίξαμε στα άδυτα του συλλογικού μας ασυνείδητου, με αποτέλεσμα ακόμη και σήμερα ο Αρης Βελουχιώτης να αντιμετωπίζεται ως εθνικός μας ήρωας, ενώ αγνοείται η τύχη της προτομής του συνταγματάρχη Ψαρρού που βρισκόταν στην πλατεία Αιγύπτου, στο κέντρο της Αθήνας, ώσπου να την αρπάξουν κάποιοι για να την πουλήσουν στα χυτήρια του Ασπροπύργου. Κάπου εκεί θα κατέληξαν, υποθέτω, και τα μεταλλικά εμβλήματα που κοσμούσαν το μνημείο του Ιερού Λόχου στο Πεδίον του Αρεως. 

Θέλουμε να ξεχάσουμε τον «Εμφύλιο», ή συμμοριτοπόλεμο, διότι αρνούμαστε πεισματικά να καταλάβουμε τι συνέβη τότε στην Ελλάδα. Οι μεν νικητές, οι δημοκρατικές δυνάμεις, βασανίζονται ακόμη από τις ενοχές του νικητή –πάγιο ψυχολογικό σύνδρομο του νικητή–, οι δε ηττημένοι, οι κομμουνιστές, επικαλούμενοι τις ενοχές των νικητών, αρνούνται ακόμη και σήμερα να αναλάβουν το βάρος των εγκλημάτων τους.

Στον Εμφύλιο δεν συγκρούστηκε η Δεξιά με την Αριστερά. Συγκρούστηκε η Ελλάδα που είχε τα μάτια της στραμμένα στον ευρωπαϊκό πολιτισμό και η «άλλη» Ελλάδα, η βαλκανική, προσηλωμένη στη Μόσχα και στον ασιατικό ολοκληρωτισμό του Στάλιν. Είναι ένα εσωτερικό ρήγμα που διατρέχει τον κορμό του έθνους από την ημέρα που έγινε κράτος και παραμένει ακόμη και σήμερα ενεργό. Ενεργό, διότι είναι απωθημένο στο συλλογικό μας ασυνείδητο. 

Οι νικητές, από τη μια, με τις ενοχές του νικητή –θεμελιώδες συστατικό του ελληνικού πολιτισμού– και οι ηττημένοι, οι οποίοι αρνούνται να παραδεχθούν την ήττα τους. Και δεν έχουν το θάρρος να παραδεχθούν ότι παραμένουν ακόμη ζωντανοί, στην κυριολεξία, επειδή γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία. Φαντασθείτε πού θα βρισκόταν ο Καρανίκας σήμερα αν η Ελλάδα είχε υποστεί καθεστώς Εμβέρ Χότζα – διότι το επίπεδο της κομμουνιστικής ηγεσίας που κήρυξε τον συμμοριτοπόλεμο δεν ήταν επίπεδο Παλμίρο Τολιάτι. Επίπεδο Εμβέρ Χότζα ήταν. 

Τα απωθημένα γεννούν νευρώσεις. Οι μήνες που μεσολαβούν ώς τις εκλογές θα προσφέρουν πλούσιο υλικό στους μελετητές της υστερίας».

                       (Αρθρο του Τ.Θεοδωρόπουλου από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Eδώ... γελάμε

                                                                                                  (Α.Πετρουλάκης-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Kινδυνεύει η δημοκρατία;

«Οι δημοκρατικοί πολίτες παρακολουθούν τα τελευταία τέσσερα χρόνια την κυβέρνηση και το Μέγαρο Μαξίμου να χειρίζονται τον Τύπο με μεθόδους που προσομοιάζουν πλήρως με αυτές ολοκληρωτικών καθεστώτων. Τα θλιβερά παραδείγματα είναι πολλά και διαρκή:

1) Το Μέγαρο Μαξίμου αποφασίζει εμπάργκο ενημέρωσης στον ΣΚΑΙ γιατί δεν του άρεσε ο τρόπος παρουσίασης των πρόσφατων γεγονότων των πυρκαγιών της εκατόμβης στο Μάτι Αττικής. Αλήθεια με πιο δικαίωμα η κυβέρνηση επιλέγει να παραβιάσει την ισονομία των πολιτών στην ενημέρωση; Είναι νομικά επιτρεπτό αυτό, πέραν της εμφανούς καθεστωτικής του διάστασης; Μπορεί να αγνοεί το πρώτο σε τηλεθέαση κανάλι;

2) Είναι ακόμη νωπές οι μεθοδεύσεις του υπουργού κ. Ν. Παππά και του τότε νομικού του συνεργάτη κ. Μ. Καλογήρου για την αδειοδότηση μόνο τεσσάρων τηλεοπτικών σταθμών, τις περιπέτειες της κυβέρνησης με το Συμβούλιο Επικράτειας και την απόφασή του να κρίνει τον σχετικό της νόμο ως αντισυνταγματικό

3) Ο υπεύθυνος επικοινωνίας του πρωθυπουργού κ. Καρτερός απειλεί μια εφημερίδα με πειθαρχικές διώξεις για μη αρεστό ρεπορτάζ της που σχετίζεται με τις μεθόδους πολιτικής ενημέρωσης των στελεχών της κυβέρνησης και του κυβερνώντος κόμματος

4) Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Τσανακόπουλος πολύ συχνά με ύφος εισαγγελέα εγκαλεί, με περισσή αμετροέπεια και αλαζονεία, τα μέσα ενημέρωσης κάθε φορά που δεν αρέσκεται στην κριτική τους

5) Η κρατική ραδιοτηλεόραση είναι σκανδαλωδώς και εμφανώς ελεγχόμενη από το κυβερνών κόμμα, λειτουργώντας ως το φερέφωνό του, θυμίζοντας σκοτεινές εποχές της πολιτικής μας ιστορίας.

Είναι αξιοσημείωτο ότι στον πρόσφατο κυβερνητικό ανασχηματισμό στην ευαίσθητη θέση του υπουργού Δικαιοσύνης ορίζεται από τον πρωθυπουργό ο νομικός του αντισυνταγματικού νόμου αδειοδότησης των καναλιών κ. Μ. Καλογήρου. Είναι ο ίδιος νομικός που σχετίζεται με τη διαχρονική νομική υπεράσπιση τρομοκρατών. Η πρώτη του δήλωση με την ανάληψη των καθηκόντων του είναι ότι «η κυβέρνηση και η δικαιοσύνη πρέπει να βρίσκονται στην ίδια πλευρά της μάχης απέναντι στους εχθρούς του δημοσίου συμφέροντος». 

Ο υπουργός Δικαιοσύνης έχει εμφανείς δυσκολίες να αντιληφθεί τον διαχωρισμό των εξουσιών, συμπλέοντας σε νοοτροπία με πολλούς άλλους υπουργούς της σημερινής κυβέρνησης που κατά καιρούς εξέφρασαν παρόμοια καθεστωτική αντίληψη.Η πολιτική αυτή πρακτική συμπληρώνει τις άοκνες προσπάθειες της κυβέρνησης να ελέγξει τη Δικαιοσύνη με τις παρεμβάσεις της στην επιλογή των διοικητικών της οργάνων και την τοποθέτηση στο Μέγαρο Μαξίμου της πρώην προέδρου του κορυφαίου φορέα της Δικαιοσύνης, του Αρείου Πάγου. 

Δεν είναι καθόλου τυχαίο αλλά είναι και παρήγορο για τη Δημοκρατία μας ότι οι καθεστωτικές αυτές κυβερνητικές πρακτικές έχουν αποτελέσει αντικείμενο σφοδρής κριτικής από τα συλλογικά όργανα των δικαστών και των νομικών μας, τα οποία είναι διαχρονικά φειδωλά στη δημόσια κριτική της όποιας κυβέρνησης.

Είναι εξαιρετικά ανησυχητικό ότι η σημερινή κυβέρνηση σχετίζεται με την πιο ακραία μορφή του αυριανισμού, με έντυπα και δημοσιογράφους που έχουν καταδικαστεί πολλαπλές φορές για συκοφαντική δυσφήμιση πολιτικών και πολιτών με διαφορετική άποψη, χρησιμοποιεί τα τρολ της στα ηλεκτρονικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την στόχευση των πολιτικών της αντιπάλων και μάλιστα μέσα από τα κεντρικά γραφεία του κυβερνώντος κόμματος και στην μισθοδοσία του. 

Αποτελεί τον αφανή και πολλές φορές εμφανή υποστηρικτή αναρχικών συλλογικοτήτων όπως ο Ρουβίκωνας, διευκολύνει τη ζωή κατά συρροή εγκληματιών τρομοκρατών, ενώ πολλά κορυφαία στελέχη της έχουν διαχρονικά υπερασπιστεί εγκληματίες τρομοκράτες. Είναι επίσης σκανδαλώδης η ανοχή της σημερινής κυβέρνησης στις ακτιβιστικές παρεκτροπές των συλλογικοτήτων των Εξαρχείων.

Αυτές οι πολιτικές τραυματίζουν εμφανώς τους δύο πυλώνες της Δημοκρατίας: την Ενημέρωση και τη Δικαιοσύνη».

                    (Απόσπασμα άρθου του Αχ.Γραβάνη από την ΑΤΗensvoice)

Εύθυμα και... σοβαρά