H εξαίρεση... του κανόνα

«Μπορεί να έχουμε συνηθίσει να ταυτίζουμε την εικόνα των πανεπιστημίων με αφίσες και τραπεζάκια φοιτητικών παρατάξεων ωστόσο υπάρχει μια σχολή για την οποία το συγκεκριμένο σκηνικό αποτελεί παρελθόν. 

Ο λόγος για τη Νομική Σχολή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, στην Κομοτηνή η οποία όσο κι αν ακούγεται περίεργο λάμπει από καθαριότητα. Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Ελεύθερος Τύπος» πριν από λίγες μέρες απομακρύνθηκαν τα τραπεζάκια των φοιτητικών παρατάξεων, ενώ από πέρυσι έχουν εξαφανιστεί και οι αφίσες. «Με μικρές δράσεις προσπαθούμε να φέρουμε τη σχολή μας πιο κοντά στα ευρωπαϊκά πρότυπα. Θέλουμε ένα καθαρό και περιποιημένο Πανεπιστήμιο. Δηλαδή, διεκδικούμε τα αυτονόητα», τονίζει η εκπρόσωπος της Ανεξάρτητης Νομικής Κίνησης, Βασιλική Τάτση.

Η συγκεκριμένη κίνηση των φοιτητών της Νομικής, ανέλαβε την πρωτοβουλία για την απομάκρυνση των αφισών και των τραπεζιών έχοντας στο πλευρό της τις αρχές της Κοσμητείας και της Πρυτανείας του ΔΠΘ. Οι αντιδράσεις από τις άλλες φοιτητικές παρατάξεις ήταν ποικίλες. Κάποιες δήλωσαν ικανοποιημένες από τις εξελίξεις αλλά κάποιες άλλες αντέδρασαν απειλώντας πως θα επαναφέρουν τραπεζάκια κι αφίσες.

Η Ανεξάρτητη Νομική Κίνηση, αν και δεν αυτοπροσδιορίζεται ως παράταξη, 

συμμετείχε στις πρόσφατες φοιτητικές εκλογές, επιχειρώντας μέσα από τη διαδικασία τη νομιμοποίησή της. Μάλιστα κατάφερε να συγκεντρώσει το ποσοστό του 37% καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση.Ωστόσο, σύμφωνα με την κ. Τάτση, κάποιες από τις  παρατάξεις δεν σεβάστηκαν την απόφαση και συνέχισαν την αφισοκόλληση.

«Μετά από συνεννόηση με την Κοσμητεία και την Πρυτανεία, ήρθαμε σε επαφή με τη Σχολή Καλών Τεχνών του ΑΠΘ. Ζητήσαμε από τους φοιτητές της να βάψουν και να “κοσμήσουν” το φουαγιέ. Οι αφίσες απομακρύνθηκαν και πλέον οι παρατάξεις δεν είχαν το… πάτημα να λερώσουν τους πανέμορφους τοίχους», είπε.

Με παρόμοιο τρόπο η ΑΝΟΚ και η Κοσμητεία κατάφεραν να απομακρύνουν φέτος το καλοκαίρι και τα τραπεζάκια. Η Κοσμητεία τα μετέφερε στις αποθήκες με τη δικαιολογία ότι θα κάνει απογραφή αλλά και θα συνεχίσει το βάψιμο και τον εξωραϊσμό του φουαγιέ.

                                                                                        (palo.gr)

Ρήσεις...

Περί "Υγείας"...

«Μια εμπειρία του δημοσιογράφου Γιώργου Παπαχρήστου στο νοσοκομείο της Σύρου, την οποία κατέγραψε στη στήλη του στα «Νέα», στάθηκε η αφορμή για να ξεσπάσει κόντρα με τον αναπληρωτή υπουργό Υγείας, Παύλο Πολάκη.Ο κ. Πολάκης με αφορμή το περιστατικό που κατέγραψε ο δημοσιογράφος των «Νέων», ο οποίος είχε αναφερθεί στα «κακώς κείμενα» της λειτουργίας του νοσοκομείου, υπερασπίστηκε το νοσηλευτικό προσωπικό, εξαπολύοντας σφοδρούς χαρακτηρισμούς κατά του Γιώργου Παπαχρήστου.

Ο δημοσιογράφος των «Νέων» επανήλθε σήμερα μέσα από τη στήλη του και απαντά στον αναπληρωτή υπουργό Υγείας, απευθύνοντας σειρά ερωτημάτων προς τον πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα.

Η απάντηση του Γιώργου Παπαχρήστου:

«Εν πρώτοις οφείλω να δηλώσω ότι εννοείται πως δεν πρόκειται να απαντήσω στο χθεσινό, αδιανόητο ακόμη και για τον ίδιο, υβριστικό παραλήρημα του “πολλά βαρύ και όχι” υπουργού Πολάκη εναντίον μου. Ό,τι είχα να γράψω για τα χάλια του ΕΣΥ, όπως ιδίοις όμμασι αντίκρυσα, και διαπίστωσα, τα ξημερώματα της 21ης Αυγούστου στο νοσοκομείο της Σύρου, τα έγραψα προ τριημέρου, οπότε απάδει κάθε επανάληψη.

Απαξιώ ως εκ τούτου να υποκύψω στον πειρασμό, παρά την απεγνωσμένη προσπάθειά του να με συμπαρασύρει στο βούρκο μαζί του. Εγώ θέαμα, όπως πασχίζει, δεν γίνομαι. Τον αφήνω λοιπόν μόνο του να περιφέρεται εκεί - να κυλιέται, να σηκώνεται, να βουτάει, να κάνει πιρουέτες, κωλοτούμπες. Ό,τι τον ευχαριστεί τέλος πάντων τον άνθρωπο, και αυτό που κουβαλάει μέσα του.

Άλλωστε όπως έχω ξαναγράψει, και υποστηρίξει και δημόσια από ραδιοφώνου και τηλεοράσεως για μένα δεν υπάρχει κανείς Πολάκης. Δεν τον βλέπω! Για μένα υπάρχει ο Τσίπρας. Μόνο. Αυτός τον διόρισε, αυτός τον στηρίζει, αυτός τον ξαμολάει κάθε τόσο για να χυδαιολογήσει κατά των πολιτικών του αντιπάλων. Αυτός εν τέλει εγκρίνει τα όσα λέει και κάνει - από την στιγμή που, ως και δημοσίως τον επαινεί (το είδαμε πρόσφατα και αυτό!).

Υπό την έννοια αυτή, θα ήθελα να ρωτήσω προσωπικά, και με τον προσήκοντα σεβασμό, τον πρωθυπουργό της χώρας κ. Τσίπρα, αν:

-επί της διακυβέρνησής του, μπορούν να θεωρούνται άραγε τεκμήρια ...ενοχής (!!!) αλήθεια για ποιο πράγμα, κυπατζίδικες φωτογραφίες, εμφανώς προϊόν και αποτέλεσμα παρακολούθησης μου, τραβηγμένες άγνωστο από ποιον, κατ΄εντολήν όμως κάποιου - με αδιευκρίνιστο τόσο το προς ποια χρήση λήφθηκαν πλην του εκβιασμού, όπως και το προς όφελος τίνος;

-επί της διακυβέρνησής του ποινικοποιούνται οι προσωπικού χαρακτήρα σχέσεις, και αν συμβαίνει αυτό, τότε τι είναι εκείνο που κάνει τη διαφορά με τον Λαβρέντι Μπέρια και τις μεθόδους του, ως επικεφαλής των υπηρεσιών ασφαλείας του Στάλιν;

-επιθυμεί ίσως να ασχοληθούμε για το πού πέρασε, και περνάει, τους καλοκαιρινούς μήνες, σε ποιον ανήκει η κατοικία στο Λαύριο, πόσο κοστίζει, με ποιους γειτονεύει και όλα τα συναφή;

-επιδιώκει μήπως να επαναφέρουμε τη δημόσια συζήτηση στο εντελώς απεχθές για μένα επίπεδο του γιατί επέλεξε να εγχειρισθεί σε ιδιωτική κλινική προσφάτως και όχι σε δημόσιο νοσοκομείο από τον ...Πολάκη του, ενδεχομένως;

Σταματώ εδώ, επί του παρόντος. Αλλά ας είναι σίγουροι (και ας μου επιτραπεί παρακαλώ από τους ευγενείς αναγνώστες μου η ελάχιστη περιαυτολογία) ότι επιθέσεις αυτού του είδους, και αυτού του περιεχομένου, ποσώς θα με αποτρέψουν να επισημαίνω τα κακώς κείμενα μιας διακυβέρνησης η οποία φλερτάρει καθημερινά και πιο έντονα με τον σταλινισμό.

Υ.Γ Για την καθυστερημένη, επί τριήμερο και πλέον, απάντηση στο δημοσίευμα της διοικήτριας του νοσοκομείου Σύρου Μ. Μπουραντά, η οποία με απειλεί με ...αγωγή (!..) αντί να ασχοληθεί με το πως θα βελτιώσει τις υπηρεσίες του νοσοκομείου, δεν έχω να πω τίποτε επίσης. Το γιατί θα το αντιληφθεί ο καθένας, αν παραθέσω την κατακλείδα της ανακοίνωσής της:  “Όσο κι αν προσπαθείτε (λέει σε εμένα τώρα, σε προσωπικό ύφος λες και είμαστε πρώτα ξαδέρφια!..) με αναλήθειες και συκοφαντίες δεν μπορείτε να απαξιώσετε την πολιτική του υπουργού και του αναπληρωτή υπουργού Υγείας”!!!».

                                                                                            (iefimerida)

Εύθυμα και... σοβαρά

Ελευθερία...

«Η ελευθερία για την Αριστερά είναι σαν το καρούμπαλο στο κρανίο του κ. Δουζίνα: Δεν χρειάζεται, θα μπορούσε να μην υπάρχει. Και, τέλος πάντων, όσο έχεις μαλλιά το σκεπάζεις. Τι γίνεται όμως όταν είσαι τελείως φαλακρός, όπως η Αριστερά μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού; (Διότι η ανελευθερία μαζί με τη φτώχεια ήσαν τα βασικά αίτια της πτώσης). 

Η αδυναμία αυτή φανερώνεται στις λίγες αράδες που ο Κ. Δουζίνας αφιερώνει όλες κι όλες στο ερώτημα περί ελευθερίας, σε περισπούδαστο, δισέλιδο άρθρο στην «Αυγή», με θέμα την υπεράσπιση του κομμουνισμού.  Γράφει: «Ελευθερία δεν σημαίνει να αγοράζεις ή να κάνει ό,τι θέλεις. Δεν απορρέει από την ιδιοκτησία ή την ατομική ασυδοσία. Πρέπει λοιπόν να υποστηρίξουμε πρακτικά, με μέτρα και πολιτικές, την ερμηνεία της ελευθερίας ως ατομικής και συλλογικής αυτονομίας αντί της επιλογής περιορισμένων και προαποφασισμένων καταναλωτικών αγαθών».

Μπούρδες, πολύ απλά. Μπούρδες, επειδή δεν έχει να πει τίποτε το σαφές. Κακά τα ψέματα, όσο και αν ο Σλαβόι Ζίζεκ είναι ένας ψυχοπαθής, δεν παύει να είναι ο μόνος που αναγνωρίζει ότι η ελευθερία, όπως την εννοούμε στη Δύση, είναι εμπόδιο στην εφαρμογή του σοσιαλισμού.  Είναι ο μόνος που αντιμετωπίζει ευθέως το πρόβλημα (δεν έχει κανένα πρόβλημα με την επαναστατική βία, δεν κουράζεται να το λέει συνεχώς), χωρίς ανούσιες βερμπαλιστικές ακροβασίες. Γι’ αυτό και είναι σταρ στον χώρο της αριστερής παλαβομάρας, ενώ ο Κ. Δουζίνας δεν είναι καν υπουργός στην κυβέρνηση.

Την ίδια αδυναμία να κατανοήσει την ελευθερία παρουσιάζει, βεβαίως, και η τρομερή κ. Αυλωνίτου. Αλλά πόσο πιο χαριτωμένα την παραδέχεται, έστω και ακουσίως!  «Τα καθεστώτα αυτά», έλεγε τις προάλλες, «δεν σκότωναν μαύρους, ομοφυλόφιλους κ.ά. Στο κάτω κάτω, αν ήσουν με το καθεστώς δεν σε πείραζαν». Ομοφυλόφιλους, ναι, δεν σκότωναν· τους έστελναν στα γκουλάγκ – εκτός αν συνέβαινε ο ομοφυλόφιλος να είναι πολύτιμος για τη βιτρίνα του καθεστώτος, όπως π.χ. ο πιανίστας Σβιατοσλάβ Ρίχτερ. 

Μαύρους, πράγματι, δεν σκότωσαν ούτε και Ινδιάνους, διότι δεν είχαν από αυτούς. Σκότωσαν κατά κόρον, όμως, Λιθουανούς, Πολωνούς, Γερμανούς, Τατάρους, Τσετσένους, Κοζάκους κ.λπ. Τους μετέφεραν με τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποιούσαν οι ναζί για τα θύματά τους, δηλαδή στοιβαγμένους σαν ζώα σε βαγόνια που προορίζονταν για ζώα. Η διαφορά είναι ότι δεν τους οδηγούσαν σε στρατόπεδα για να τους εξοντώσουν εκεί με χημικά μέσα, οι κομμουνιστές τούς παρατούσαν κάπου στη Σιβηρία και άφηναν τα υπόλοιπα στα στοιχεία της φύσεως. (Πρωτοπόροι και στην οικολογία, οι σταλινικοί...)

Ομως, η ξεχωριστή αξία της δήλωσης βρίσκεται στην αφέλεια της παραδοχής ότι «αν ήσουν με το καθεστώς δεν σε πείραζαν». Μα, αυτό ακριβώς είναι η ελευθερία: να μπορείς να διαφωνείς και να μη χρειάζεται να το κρύβεις, επειδή η ζωή σου θα απειληθεί αν το τολμήσεις. ού να το καταλάβει, όμως, αυτό η κ. Αυλωνίτου; Την ευχαριστούμε, ωστόσο. Με την απύθμενη ανοησία της μας βοήθησε να καταλάβουμε ποια ακριβώς είναι η σχέση της Αριστεράς με την ελευθερία – καλύτερα, πάντως, από τον Κ. Δουζίνα...»

                                (Άρθρο του Στ.Κασιμάτη απότην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)