Ατάκες...

 

Το κατόρθωμα της Ελλάδας...

 

 «Κάθε φορά που ακούω ή διαβάζω  Ευρωπαίο σοσιαλιστή, ακούω για τον «νεοφιλελευθερισμό» που μας κατατρώει. Ψάχνω να βρω αυτόν τον «νεοφιλελευθερισμό». Δεν τον βρίσκω πουθενά. 

Η Γαλλία ξοδεύει το 57% του ΑΕΠ της μέσω του κράτους. Τον τελευταίο πλεονασματικό προϋπολογισμό τον είδε το 1974, τη χρονιά που πέθανε ο Πομπιντού. Από τότε ακολουθούν πενήντα χρόνια συνεχόμενων ελλειμμάτων, και το 2024 έκλεισε με έλλειμμα 5,8%. Φέτος το έλλειμμα τρέχει πάλι κοντά στο 6% του ΑΕΠ. Αυτή είναι η «λιτότητα» για την οποία διαδηλώνουν στο Παρίσι.

Η Ισπανία έκλεισε το 2025 με ρεκόρ 3,64 εκατ. δημοσίων υπαλλήλων. Για πρώτη φορά οι διορισμένοι ξεπερνούν σταθερά τους αυτοαπασχολούμενους με δική τους επιχείρηση. Από το 2019 το δημόσιο προσλαμβάνει με διπλάσιο ρυθμό από τις επιχειρήσεις.

Και η Βρετανία, η χώρα της Θάτσερ; Στην πανδημία, πάνω από τους μισούς πολίτες ζούσαν σε νοικοκυριά που έπαιρναν από το κράτος περισσότερα απ' όσα πλήρωναν. Σήμερα ένα στα πέντε καινούργια αυτοκίνητα αγοράζεται μέσω του Motability, ενός κρατικού προγράμματος για ανθρώπους με αναπηρία. Μόνο το 5% από αυτά είναι διασκευασμένα για σωματική αναπηρία. Τα υπόλοιπα είναι απλώς καινούργια αυτοκίνητα, κάθε τρία χρόνια, με τα λεφτά των φορολογουμένων.

Πριν δέκα χρόνια όλοι έδειχναν την Ελλάδα λόγω των «τυφλών» που οδηγούσαν. Επρόκειτο για δικαιούχους «μαϊμού» συντάξεων τυφλότητας.  Η Ελλάδα προηγείται της Ευρώπης στο δρόμο προς τη χρεοκοπίας κατά μια δεκαετία περίπου.

Αυτό που συμβαίνει στην Ευρώπη  δεν είναι νεοφιλελευθερισμός. Είναι παρασιτικός σοβιετισμός με το μέρισμα που άφησε ο καπιταλισμός στη Δύση.Η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε όταν τελείωσαν τα λεφτά. Η Ευρώπη έχει μια πολυτέλεια που δεν είχε η Μόσχα: τις αγορές ομολόγων, που ακόμα τη δανείζουν. Αλλά οι αγορές δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα. Ρωτήστε το spread των γαλλικών ομολόγων.

Και εδώ έρχεται η ειρωνεία. Η Ελλάδα, η χώρα που όλη η Ευρώπη έδειχνε ως παράδειγμα κακοδιαχείρισης, κλείνει τους προϋπολογισμούς με πλεόνασμα. Πέρυσι ήταν  μία από τις μόλις έξι χώρες της ΕΕ με θετικό ισοζύγιο. Οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες «εκτρέφουν» ελλείμματα τα οποία δεν τολμούν να περιορίσουν από το φόβο των λαϊκιστών.

Δεν θριαμβολογώ για το κατόρθωμα της Ελλάδας.  Εμείς δεν το επιλέξαμε, μας επιβλήθηκε. Το πληρώσαμε με μια χαμένη δεκαετία, με νέους που έφυγαν, με επιχειρήσεις που έκλεισαν. Το μάθαμε φτάνοντας το καράβι …σύριζα στα βράχια και τη χώρα στα πρόθυρα ενός εμφυλίου. Μάθαμε με τον πιο σκληρό τρόπο ότι το κράτος δεν έχει δικά του λεφτά. Έχει μόνο τα δικά μας και των παιδιών μας».

(Απόσπασμα άρθρου του Κ. Στούπα από το liberal.gr)

Ρήσεις...

 

Απόψεις...

 

 «Ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα και θα χαθώ/ με τ’ όνειρο της επανάστασης/ μες την απέραντη μοναξιά των δρόμων που θα καίγονται, μες την απέραντη μοναξιά των χάρτινων οδοφραγμάτων…», έγραφε μια τραγική φιγούρα, ποιήτρια και ηθοποιός, η οποία πίστευε υπαρξιακά σε αυτά που έγραφε - και της οποίας το όνομα δεν χρειάζεται να εμπλέξουμε σε ένα ιντερνετικό σχόλιο τρέχουσας επικαιρότητας. «Οι δρόμοι που θα καίγονται» είναι ο φαντασιακός πόθος κάθε κατά δήλωση αριστερού, από τότε που έμαθε να παπαγαλίζει τη φράση του Μαρξ ότι «η βία είναι η μαμή της ιστορίας». 

Δεν αναφερόμαστε σε σοβαρούς διαβασμένους αριστερούς.Αναφερόμαστε σε κάθε ανώριμο όποιας ηλικίας, που νομίζει ότι η επανάσταση είναι τσαμπουκάς στους «μπάτσους» και γιούργια να κάψουμε το μαγαζάκι κάποιου… τρομερού αιμοπότη μεγαλοκαπιταλίστα, και να επαναφέρουμε την κοινωνική δικαιοσύνη - όπως τη φαντάζονται».

                                                                           (Γ. Σιδέρης-liberal.gr)

«Μιας λοιπόν και εξεγέρθηκαν οι Γάλλοι, είναι υποχρεωτικό να εξεγερθούμε κι εμείς. Τι είμαστε δηλαδή εμείς; Μούλικα; Κι αφού οι Ισπανοί έστησαν αντίσκηνα στις πλατείες τους, υπάρχει αναπόδραστη η ανάγκη να γεμίσουμε τσαντίρια και τις δικές μας. Αμ στο Μιλάνο; Πώς γίνεται εκεί να λεηλατούν μαγαζιά την πλατεία Ντουόμο, και τα δικά μας στην Ερμού ή την Σταδίου να κορδώνονται αλώβητα περιμένοντας πελάτες; Καλά, η Αλβανία μας έχει κυριολεκτικά ρίξει στ’ αυτιά κι είναι ντροπή μας. Εκεί έχουν κάψει ίσα με δέκα δημόσιες υπηρεσίες, ενώ εδώ δεν έχει ανάψει ούτε αναπτήρας Bic σε κρατικό κτίριο. Αίσχος. Οπότε move your Greek asses και εξεγερθείτε τώρα. 

Άιντε παλιορεμάλια του καναπέ. Σηκωθείτε και κάντε επιτέλους την επανάσταση.Στο κάτω-κάτω, όλα τα εισάγουμε. Και πετρέλαια, και όπλα, και αυτοκίνητα, και κινητά, και ρούχα, και λεμόνια, και πιπεριές. Οπότε που βλέπετε το κακό να εισάγουμε και τις εξεγέρσεις μας; Διότι αν πάμε να φτιάξουμε δικιά μας επανάσταση, θα καταλήξει σαν το ελληνικό αυτοκίνητο. Από την δεκαετία του ’60 το σχεδιάζουμε και το βάζουμε στην γραμμή παραγωγής, αλλά στους δρόμους μας δεν το είδαμε».

                                                                          (Δ. Καμπουράκης-liberal.gr)

«Το βιβλίο : «Σιγκαπούρη: Από τον τρίτο κόσμο στον πρώτο» το έγραψε ο Μέγας Lee Kuan Yee, πρώτος πρωθυπουργός της Σιγκαπούρης. Μερικά αποσπάσματα από αυτό το βιβλίο μας δείχνουν τη διαφορά νοοτροπίας των 2 λαών:

1) «Έπρεπε οπωσδήποτε να συντριβούν οι κομμουνιστές γιατί εναντιώνονταν σε οποιοδήποτε μέτρο που θα έφερνε πρόοδο κι ευημερία».

2) «Μας πρότειναν οι Βρετανοί να μας στέλνουν βοήθεια. Αρνήθηκα γιατί αυτό θα δημιουργούσε την εντύπωση στους πολίτες ότι έχουν κάποιον δυνατό προστάτη και δεν θα αγωνίζονταν οι ίδιοι».

3) «Δεν αρκούσε να γίνουμε το ίδιο καλοί με τους γείτονες μας. Έπρεπε να γίνουμε καλύτεροι. Αν είμασταν το ίδιο καλοί, οι επενδυτές δεν θα είχαν κανέναν λόγο να αλλάξουν την έδρα τους». Νομίζω ότι ο καθένας βλέπει την διαφορά με την Ελλάδα».

                                                     (Β.Μ. στο άρθρο του Κ.Στούπα- liberal.gr)

Ρήσεις...

 

                                                                                                                                      (iefimerida.gr)

Απόψεις...

 

«Η Γαλλία είναι το πιο καθαρό παράδειγμα του ευρωπαϊκού μοντέλου: μεγάλο κράτος, γενναιόδωρες παροχές, υψηλή φορολογία, προστατευμένη εργασία, κρατικός παρεμβατισμός. Στη Γαλλία, όμως, η εξίσωση δεν βγαίνει. Το 2025 οι δημόσιες δαπάνες στη Γαλλία έφτασαν το 57,2% του ΑΕΠ, περίπου επτά μονάδες πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης. Οι κοινωνικές δαπάνες βρίσκονται σταθερά ανάμεσα στις υψηλότερες στον ανεπτυγμένο κόσμο. Η Γαλλία είχε ήδη τη δεύτερη υψηλότερη αναλογία φόρων και ασφαλιστικών εισφορών προς ΑΕΠ στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2024. Και παρ’ όλα αυτά, έκλεισε το 2025 με έλλειμμα 5,1% και δημόσιο χρέος σχεδόν 116% του ΑΕΠ.

Το εντυπωσιακό δεν είναι το κόστος του μοντέλου. Είναι ότι οι πολίτες εξεγείρονται επειδή θεωρούν ότι δεν παίρνουν αρκετά από αυτό. Διαμαρτύρονται για τα σχολεία, τις δημόσιες υπηρεσίες, το κόστος ζωής, την ανισότητα. Για όλα όσα το γαλλικό κράτος υποσχέθηκε ότι θα λύσει. Αυτό είναι το γαλλικό παράδοξο. Όταν το κράτος υπόσχεται τα πάντα, κάθε αποτυχία του γίνεται προδοσία. Το «δωρεάν» πολλαπλασιάζει τους δικαιούχους, αλλά ο λογαριασμός μεταφέρεται στους φορολογούμενους, στους δανειστές και στις επόμενες γενιές.Το ίδιο ισχύει για την κοινωνική συνοχή. 

Η Γαλλία μίλησε για ανεκτικότητα και ενσωμάτωση, αλλά το αποτέλεσμα είναι μακριά από την αρμονία που υποσχέθηκε το μοντέλο. Οι κοινωνικές και γεωγραφικές διαιρέσεις βαθαίνουν, ορισμένες γειτονιές αποκόπτονται, και το κράτος δυσκολεύεται να επιβάλει ακόμη και τους βασικούς κανόνες».

                                                                           (Αλ. Σκούρας-liberal.gr)

«Οι Γάλλοι μαθητές δεν στρέφονται εναντίον του τρόπου ζωής των γονιών τους· το αντίθετο. Τον επιθυμούν, και αν εξεγείρονται είναι επειδή ακόμη οι κοινωνίες κάνουν τη διάκριση ανάμεσα στην εφηβεία και στην ηλικία της ωριμότητας. Την κάνουν για να την αναιρέσουν. Διότι από τη μια δίνουν όλο και περισσότερα δικαιώματα στους εφήβους χωρίς τις αντίστοιχες ευθύνες, ενώ εξιδανικεύουν τη νηπιοποίηση της ωριμότητας, αποθεώνοντας την παρά φύσιν νεότητα. Το γήρας που κάποτε ταυτιζόταν με τη σοφία σήμερα αντιμετωπίζεται ως αναπηρία της ανθρώπινης φύσης. Γονείς διαδηλώνουν μαζί με τα παιδιά τους. Ας θυμηθούμε τους γονείς που υπερηφανεύονταν επειδή τα δικά τους παιδιά έκαιγαν το κέντρο της Αθήνας.

Το χαρακτηριστικό των νεο-εξεγερμένων είναι η απελευθέρωση της βίας, ακόμη και της ένοπλης. Τόσο, που αναρωτιέσαι μήπως όλ’ αυτά δεν είναι τίποτε άλλο από μια συλλογική έκφραση της εφηβικής βίας. Την οποία, εννοείται, δεν αφήνει να περάσει ανεκμετάλλευτη ο Μελανσόν. Διότι, μην ξεχνάμε, ότι μας χωρίζουν μόλις έξι μήνες από τις επόμενες εκλογές, οι οποίες μάλλον θα κριθούν από το αποτέλεσμα της σύγκρουσης ανάμεσα σε μια καθαρόαιμη Δεξιά και μια επίσης καθαρόαιμη Αριστερά».

                                                            (Τ. Θεοδωρόπουλος-KΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Μέσω προγραμμάτων που μόνο το στεγαστικό πρόβλημα δεν λύνουν, η κυβέρνηση συνεχίζει να ρίχνει δισ. ευρώ σε μια υπερθερμασμένη αγορά. Η προσφορά παραμένει χαμηλή, οι τιμές συνεχίζουν να ανεβαίνουν και οι μόνοι που τρίβουν τα χέρια τους είναι οι ιδιοκτήτες και ορισμένοι παραπλεύρως ωφελούμενοι».

                                                                    (Στ.Καλύβας-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Ρήσεις...