Ο Νιόνιος στη γειτονιά των αγγέλων...

 

 «Υπήρξε κάτι περισσότερο από τραγουδοποιός. Ήταν ένας κόσμος αυτόνομος, ένα σύμπαν που περικλείει μισό αιώνα ελληνικής ζωής. Ο Διονύσης Σαββόπουλος δεν έγραψε απλώς τραγούδια, διαμόρφωσε έναν τρόπο να σκεφτόμαστε και να αισθανόμαστε. Από το «Φορτηγό» ως τα ύστερα χρόνια του στο Ηρώδειο, πορεύτηκε με την ίδια παράξενη ένταση: ανάμεσα στο λυρισμό και την ειρωνεία, στην πίστη και στην αμφισβήτηση! Πάντα όμως στο φως.

Δεν ανήκε σε κανέναν κύκλο — ούτε στους ρομαντικούς της Αριστεράς ούτε στους εστέτ της διανόησης. Κρατούσε πάντα μια ιδιότυπη απόσταση, σαν να έλεγε: «Αφήστε με να ψάξω μόνος μου το τραγούδι της Ελλάδας». Και το έψαξε. Άλλοτε στα χνάρια του ρεμπέτικου, άλλοτε στα ηπειρώτικα στα τσάμικα ή στις παρέες των φοιτητών, μέσα σε μια ατμόσφαιρα αλλαγής.

Ο Σαββόπουλος υπήρξε ο κατεξοχήν αφηγητής της νεοελληνικής περιπέτειας. Τραγούδησε τον έρωτα και την αμφισβήτηση, τον λαό και τον μικροαστό, τον εαυτό του και την Ελλάδα σαν να ήταν ένα και το αυτό. Στο «Βρώμικο Ψωμί» και στα «Τραπεζάκια Έξω» έγραψε τη μουσική της Μεταπολίτευσης, με το βλέμμα στραμμένο όχι στα συνθήματα, αλλά στις σκιές πίσω τους. 

Είχε την τόλμη να σαρκάσει ό,τι αγάπησε και να αγαπήσει ό,τι σατίρισε.Η πορεία του δεν ήταν ποτέ ομαλή. Συχνά προκάλεσε, μπέρδεψε, προβλημάτισε — όπως ο κάθε κορυφαίος δημιουργός που δεν βολεύεται. Άλλοι τον είπαν «προφήτη», άλλοι «προδότη». Εκείνος συνέχισε να γράφει, να πειραματίζεται, να στήνει παραστάσεις που έμοιαζαν με τελετές μνήμης και αναγέννησης.

Πάντα με συγκινούσε ο τρόπος που συνδύαζε την οξυδέρκεια με την τρυφερότητα. Μπορούσε μέσα σε μια φράση να χωρέσει και την ειρωνεία και την πίστη. Να μιλήσει για το έθνος και τον γείτονα, για τη Μεσόγειο και την πλατεία Εξαρχείων, χωρίς να προδώσει καμία πλευρά του εαυτού του. Ίσως γιατί, κατά βάθος, ποτέ δεν πίστεψε ότι ο κόσμος χωράει σε «στρατόπεδα».

Στις ύστερες δεκαετίες, μεταμορφώθηκε σε κάτι σπάνιο: σε ζωντανό μύθο που συνομιλεί με τον χρόνο του. Οι συναυλίες του είχαν πια τη μορφή ιεροτελεστίας — εκεί όπου οι γενιές συναντιούνταν γύρω από έναν κοινό πυρήνα: τη γλώσσα και τη μουσική που μας ένωναν. 

Τώρα, που τον αποχαιρετούμε, αυτό που μένει δεν είναι μόνο τα τραγούδια — είναι ο τρόπος που μάθαμε να ακούμε μέσα απ’ αυτά. Μας έμαθε ότι το ελληνικό τραγούδι μπορεί να είναι ποίηση, πολιτική, προσευχή και παιχνίδι μαζί. Ότι η τέχνη δεν είναι διακόσμηση, αλλά αναζήτηση ταυτότητας. Κι ότι ο δημιουργός δεν χρειάζεται να ανήκει πουθενά για να μιλήσει για όλους.

Ο Σαββόπουλος υπήρξε ένα σύμπαν μόνος του — ένας μοναχικός πλανήτης που γύριζε γύρω από τον ήλιο της Ελλάδας, φωτίζοντας τις πιο απρόσμενες πλευρές της. Μας άφησε μια παρακαταθήκη γεμάτη μουσικές και φιλοσοφημένες στιχουργίες. Ένα διαρκές, παλλόμενο συναίσθημα. Κι αυτό αποτελεί το σπουδαιότερο δώρο του».

               (Απόσπασμα άρθρου του Ν.Γ. Σακελλαρόπουλου από το emvolos.gr)