Αριστερά: Μόνο διαιρέσεις...

 

«Τι πλάκα κι αυτή με την Ελλάδα. Πώς καταφέραμε να κάνουμε θέμα το μνημείο του άγνωστου στρατιώτη; Να το ανακατέψουμε με το δυστύχημα των Τεμπών, να αφήσουμε πολίτες να παρέμβουν στον ιερό χώρο, να στήσουν αντίσκηνα δήθεν απεργών πείνας, να τον μετατρέψουν σε πεδίο ακτιβιστικής δράσης. 

Ενός χαροκαμένου πατέρα που ζητούσε την εκταφή του παιδιού του, για να διαπιστώσει μετά από σχεδόν 3 χρόνια, αν είναι πράγματι το παιδί του αυτό που έθαψε ή την αιτία θανάτου του. Λες και δεν είναι η σύγκρουση των δύο αμαξοστοιχιών. Και όταν το δικαστήριο του έδωσε το δικαίωμα, αυτός το παράτησε. Δεν προχώρησε. Γιατί δεν βρίσκει φερέγγυο ιατροδικαστή. Και προς τι τόση διαίρεση και κανένας πολλαπλασιασμός; 

Όλα τα προαναφερθέντα οδηγούν σε έναν αδυσώπητο αγώνα της αντιπολίτευσης, με έπαθλο την άτακτη πτώση της κυβέρνησης. Να ξεσηκωθεί ο κόσμος με μαζικές διαδηλώσεις σε όλες τις πόλεις, ώστε να καταστεί η χώρα μη διακυβερνήσιμη και να αναγκαστεί ο πρωθυπουργός να τα παρατήσει. Να αναπαραχθούν συνθήκες 2011 με πλατείες αγανακτισμένων, αλλά στο πολλαπλάσιο. Πολιτικές απεργίες, επιθέσεις σε δημόσια καταστήματα και κυβερνητικούς πολιτικούς. Ακόμα κι όταν τρώνε σε ταβέρνα με την οικογένειά τους. Να μουτζώνουν οι παρελαύνοντες μαθητές του επισήμους και οι μπάχαλοι να τα σπάνε. 

Όχι όπως προχτές που τα νιάτα της Θεσσαλονίκης παρέλασαν υπό καταρρακτώδη βροχή. Και είχε το βλέμμα τους μια λάμψη, μια λεβεντιά, μια περηφάνια, που είχα χρόνια να τη δω. Και ο κοσμάκης λες και το κατάλαβε και ήθελε να το προλάβει και βγήκε μαζικά στους δρόμους της παρέλασης ώστε να μην τολμήσουν να αμαυρώσουν την ημέρα. Και τα κατάφερε. 

Και όμως είναι κάτι πιο βαθύ, πιο ιστορικό και παραδοσιακό αυτό που διαιρεί τη χώρα. Η Ελλάδα ζει ακόμα το προπατορικό αμάρτημα του εμφυλίου πολέμου. Και σε κάθε ευκαιρία η αναχρονιστική Αριστερά, φέροντας το βάρος του ηττημένου, φροντίζει να το επικαιροποιεί. Φυσικά και δεν την ωφελεί, αλλά το κάνει. Λες και μια υπερφυσική δύναμη τη σπρώχνει προς τα κει. Και η 28η Οκτωβρίου ήταν μια ακόμα καλή ευκαιρία σύγκρουσης. Με το γνωστό ΟΧΙ και αν το είπε ο λαός ή ο Μεταξάς και φυσικά ο βουβός θρήνος για την ήττα στο Γράμμο.

Όταν το ΚΚΕ δεν κατάφερε να κάνει την Ελλάδα επαρχία της Σοβιετικής Ένωσης. Αλλά ο αναχρονισμός αυτός δεν αφήνει αλώβητη και την κεντροδεξιά. Που κουβαλάει όλα αυτά τα χρόνια το άγος του μετεμφυλιακού κράτους και των απηνών διώξεων των αριστερών ως κόμπλεξ. Και σε κάθε κρίση νομίζει ότι θα χρειαστεί να «πολεμήσει» και πάλι, και πανικοβάλλεται. Και κάνει λάθη, βγάζει στον αέρα ψυχή καρδερίνας, υποχωρεί χωρίς λόγο απέναντι ακόμα και στα αυτονόητα, προσπαθεί να αλλάξει ατζέντα, αλλά δεν τα καταφέρνει. Σχεδόν παραδίνεται. 

Αλλά είναι η Αριστερά τόσο «γεια σου», τόσο καρτουνίστικη και απολιτική, τόσο υστερική και αδέξια, που η φοβισμένη Δεξιά τη γλυτώνει και συνεχίζει σχεδόν αλώβητη. Μιας κάποιας προόδου. Πάντα με διαιρέσεις. Ποτέ με πολλαπλασιασμούς».

(Απόσπασμα άρθρου του Λ.Καστανά από την  ATHensvoice)