Ο πόλεμος είναι μόνο του Πούτιν...

  

«Οι εικόνες αποτυπώνουν το χάος που επικρατεί στα ρωσικά αεροδρόμια και στους μεθοριακούς σταθμούς από χιλιάδες νέα παιδιά που δεν θέλουν να πάνε στο ουκρανικό μέτωπο για να πολεμήσουν. Και αυτό είναι απολύτως λογικό σε μια κοινωνία που έχει μάθει να ζει με τις ανέσεις της, τα ακριβά κινητά, τα σύγχρονα αυτοκίνητα, τα καλά εστιατόρια, τις disco και τις άλλες μορφές διασκέδασης που υπάρχουν και στις δυτικές δημοκρατίες. 

Ξαφνικά ο Πούτιν αποφάσισε να διακόψει απότομα αυτόν τον τρόπο ζωής εκατοντάδων χιλιάδων νέων ανθρώπων για να ικανοποιήσει ένα όνειρο που έχει συντριβεί όμως στα πεδία των μαχών στην Ουκρανία. Και εισπράττει την άρνηση. Έτσι, ακόμα και αν η επιστράτευση τεχνικά πετύχει, είναι άγνωστο αν θα αλλάξει τον ρου του πολέμου στα μέτωπα, με δεδομένη την απροθυμία των επιστρατευμένων να πολεμήσουν σε έναν πόλεμο που δεν είναι δικός τους. 

Δεν καλούνται να υπερασπιστούν πάτρια εδάφη. Καλούνται να πεθάνουν για έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο εναντίον ενός έθνους που το θεωρούν αδερφικό. Σήμερα, ο ηρωισμός υπάρχει υπό μια και μοναδική προϋπόθεση: όταν υπερασπίζεσαι το έδαφός σου από εχθρική επίθεση. Σε αυτήν την περίπτωση ενεργοποιούνται τα αντανακλαστικά της εθνικής επιβίωσης, που λειτουργούν ως κίνητρο για πράξεις ηρωισμού και αυταπάρνησης. 

Οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι με μαθηματική ακρίβεια καταλήγουν σε μια βιετναμοποίηση για τον επιτιθέμενο. Οι Σοβιετικοί έχουν να πουν πολλά για τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, όπως βεβαίως και η Δυτική Συμμαχία πρόσφατα. Στην εποχή του Ίντερνετ, όπου η είδηση και η εικόνα κινούνται με αστραπιαίους ρυθμούς, είναι πολύ δύσκολο στα ολοκληρωτικά καθεστώτα να απομονώσουν τη νεολαία τους από τα μηνύματα που έρχονται από τη Δύση και κυρίως από το πώς ζουν εκεί οι συνομήλικοί τους. 

Ο εικοσάχρονος Ρώσος με το I phone στο χέρι δε θα πάει να πολεμήσει για τον Πούτιν στην Ουκρανία. Είτε θα την κοπανήσει είτε θα επινοήσει τρόπους να μην επιστρατευθεί. Το πρόβλημα για το καθεστώς θα μεγεθυνθεί όταν αυτά τα νέα παιδιά, τα βιαίως επιστρατευθέντα, θα βρεθούν στην πρώτη γραμμή του πυρός, απέναντι σε μπαρουτοκαπνισμένους Ουκρανούς στρατιώτες και εθελοντές που μάχονται για τα εδάφη τους. 

Στον «μεγάλο πατριωτικό πόλεμο» η υποχώρηση απαγορευόταν επί ποινή θανάτου. Ήταν στημένα τα σοβιετικά πολυβόλα που θέριζαν όσους προσπαθούσαν να υποχωρήσουν. Η επίθεση ήταν τότε μονόδρομος. Όμως το 2022 δεν είναι 1942 ή 1943. Τέτοιες πρακτικές είναι αδιανόητες σε μια εποχή που τίποτα δεν μπορεί να κρυφτεί. Η εικόνα είναι παντοδύναμη, γιατί είναι αποκαλυπτική. Ο Πούτιν όταν εισέβαλε στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου 2022 δε γνώριζε πού έμπλεκε. 

Σήμερα εφτά μήνες μετά, το αδιέξοδό του είναι πλήρες. Αντί για μια «ειδική επιχείρηση» λίγων ημερών, έφτασε σε τέτοιο σημείο απόγνωσης, ώστε να απειλεί με χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων. Και το κυριότερο, για πρώτη φορά το καθεστώς του γνωρίζει τέτοια απονομιμοποίηση από τους ίδιους τους Ρώσους πολίτες».

                                                      (Αρθρο του Σ. Μουμτζή από το Liberal.gr)

Χωρίς...σχόλια

 

Χωρίς... σχόλια

 

Τι συμβαίνει στο Ιράν;

  

«Η Ιρανή Σοχέιλα Αμπεντί ήταν 15 χρονών όταν την πάντρεψαν με έναν άνδρα που την κακοποιούσε. Μετά από δέκα χρόνια τον σκότωσε, συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θάνατο. Εκτελέστηκε φέτος τον Ιούλιο, καθώς η οικογένεια του συζύγου της αρνήθηκε να της δώσει χάρη ή να δεχτεί χρήματα για την εξαγορά της ποινής, όπως επιτρέπει ο νόμος. Μαζί της εκτελέστηκαν και άλλες δύο γυναίκες για όμοια εγκλήματα. 

Oι γυναίκες στο Ιράν δεν καταπιέζονται μόνο επειδή είναι υποχρεωμένες από τον νόμο να καλύπτουν το σώμα τους με φαρδιά ρούχα και τα μαλλιά τους «για να μην προκαλούν» όταν κυκλοφορούν δημοσίως. Δεν έχουν το δικαίωμα να ζητήσουν οι ίδιες διαζύγιο, ακόμα και αν κακοποιούνται από τους συζύγους τους, πράγμα που συμβαίνει συχνά. Μπορούν επίσης, σύμφωνα με το εθιμικό δίκαιο, να δοθούν ως δώρα από τη φυλή στην οποία ανήκουν σε άλλη φυλή, για την αποκατάσταση των σχέσεων και χωρίς να έχουν οι ίδιες λόγο σε αυτή τη συναλλαγή κατά την οποία αντιμετωπίζονται σαν πράγματα. 

Στο δικαστήριο ο λόγος τους θεωρείται ότι αντιστοιχεί στο μισό ενός άνδρα, και σε περιπτώσεις αποζημιώσεων δικαιούνται το μισό από τους άνδρες – οι οποίοι είναι πάντα η κεφαλή της οικογένειας. Οι γιοι κληρονομούν τα διπλάσια από τις κόρες. Χρειάζονται συχνά άδεια από άνδρες συγγενείς τους για να ταξιδέψουν, γεγονός που τις στερεί πολλές ευκαιρίες, εργασίας και άλλες. Δεν τους επιτρέπονται όλα τα πεδία σπουδών και επαγγελματικής δραστηριότητας. 

Μόλις το 2019, μετά την αυτοκτονία μίας γυναίκας σε διαμαρτυρία για τον αποκλεισμό, τους επετράπη η είσοδος σε γήπεδα και στάδια για να παρακολουθήσουν ορισμένους αγώνες. Και βέβαια, θεωρείται πάντα ότι είναι φορείς της τιμής της ευρύτερης οικογένειας, γεγονός που τις εκθέτει σε συνεχή παρακολούθηση της συμπεριφοράς τους και σε κίνδυνο ακόμα και για τη ζωή τους.

Η υποχρεωτική κάλυψη του σώματος και της κεφαλής είναι μόνο η πιο εμφανής από τις ελευθερίες που στερούνται. Ίσως γι’ αυτό να είναι και αυτή που βλέπουμε περισσότερο εμείς στις δυτικές ελεύθερες κοινωνίες. Αυτό το συμβολικό κομμάτι ύφασμα είναι μια συνεχής υπενθύμιση σε όλες τις γυναίκες ότι στερούνται την εξουσία και την δυνατότητα αυτοδιάθεσης να λαμβάνουν τις πιο βασικές αποφάσεις για τη ζωή τους. Όλες οι επιλογές τους περιορίζονται και ρυθμίζονται από ανδροκρατούμενες αρχές.

Η υποχρεωτικότητα της κάλυψης ήρθε πολύ σύντομα μετά την επανάσταση που ανέτρεψε τον Σάχη: Στις 7 Μαρτίου του 1979 ο Αγιατολλάχ Χομεϊνί ανακοίνωσε ότι το χιτζάμπ θα είναι στο εξής υποχρεωτικό για όλες τις γυναίκες και ότι όσες δεν το φορούν θα θεωρούνται «γυμνές». Από τότε ξεκίνησε και η αντίσταση. Σχετικός νόμος, που καθιστά υποχρεωτική την κάλυψη από την ηλικία των 9 ετών, ψηφίστηκε το 1981 και το 1983 η Βουλή αποφάσισε ότι οι γυναίκες που δεν κάλυπταν τα μαλλιά τους δημοσίως θα μπορούσαν να καταδικαστούν σε 74 μαστιγώματα. 

Το 1995 προστέθηκαν 60 ημέρες φυλάκισης στην επαπειλούμενη ποινή. Η ειδική αστυνομία ηθών που ελέγχει την εφαρμογή του νόμου ιδρύθηκε το 2004 από τον πρόεδρο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ (αυτόν που μιλώντας στο Πανεπιστήμιο Columbia στις ΗΠΑ το 2007 είχε δηλώσει ότι δεν υπάρχουν ομοφυλόφιλοι στο Ιράν). 

Γιατί όμως υποχρεώνονται οι γυναίκες να καλύπτονται; Όπως εξηγεί στο BBC άνδρας που εργάζεται στην αστυνομία που επιβλέπει την τήρηση του νόμου: «Μας είπαν ότι ο ρόλος της αστυνομίας ηθών είναι να προστατεύσει τις γυναίκες. Διότι αν δεν ντύνονται σωστά, τότε οι άνδρες μπορεί να προκληθούν και να τις βλάψουν». Δηλαδή, με άλλα λόγια, οι γυναίκες καλύπτονται γιατί οι άνδρες δεν μπορούν να συγκρατηθούν. Ενίοτε, όπως είδαμε με την υπόθεση της Μαχσά Αμινί, οι γυναίκες πεθαίνουν υπό ύποπτες συνθήκες επειδή δεν φρόντισαν να μην προκαλούν. 

Αυτό θα πρέπει να προβληματίσει όλες και όλους που θεωρούν ότι το κάλυμμα του σώματος και των μαλλιών είναι επιλογή των γυναικών – όπως το Συμβούλιο της Ευρώπης, που τον Νοέμβριο του 2021 «έτρεξε» την καμπάνια «Beauty is in diversity as freedom is in hijab», και την απέσυρε μετά την κατακραυγή. 

Η επιλογή είναι επιλογή μόνο όταν η άρνησή της δεν επιφέρει δυσανάλογα υποφερτές συνέπειες, όπως αυτές που βλέπουμε στο Ιράν, στη Σαουδική Αραβία και σε άλλες μουσουλμανικές χώρες. Και όπως αυτές που δεν θέλουμε να δούμε στις ευρωπαϊκές χώρες, όπου η ισλαμική μαντίλα και η χρήση της υποστηρίζεται από φεμινιστικές και άλλες οργανώσεις, στο όνομα της ελευθερίας επιλογής».

                                                                     (Γ. Πανοπούλου- ATHensvoice)

Ρήσεις...

 

Ρήσεις...

 

Ευάλωτοι... και κορόϊδα

 

«Όποτε εξαγγέλλονται προγράμματα επιδοτήσεων, στηρίξεων και επιδομάτων, δεν είναι λίγοι οι πολίτες που δυσανασχετούν. Και η αντίδραση αυτή δεν έχει να κάνει, ούτε με το μοίρασμα χρημάτων που δεν υπάρχουν ή τη διοχέτευση πόρων, που θα έπρεπε να κατευθυνθούν αλλού. Αλλά με το γεγονός, ότι μεγάλο μέρος των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων που ευνοούνται, δεν είναι πραγματικά ευάλωτες. 

Οι πολίτες που διαμαρτύρονται και δυσανασχετούν, δεν είναι ούτε απάνθρωποι ούτε ανάλγητοι. Ούτε δεν ενδιαφέρονται για τους συμπολίτες τους, που τα βγάζουν δύσκολα. Αντιθέτως είναι αυτοί που χαρακτηρίζουμε σαν «φορολογικά υποζύγια», αφού πάνω στις πλάτες τους πέφτει το μεγαλύτερο βάρος της φορολογικής επιβάρυνσης. Και πάνω στις πλάτες τους, πέφτει εμμέσως και το μεγαλύτερο μέρος του διαρκώς αυξανόμενου βάρους, από την ενίσχυση των ευάλωτων ομάδων. 

Ωστόσο, το ποιος χαρακτηρίζεται σαν ευάλωτος και ποιος όχι, αποτελεί αντικείμενο διερεύνησης. Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποιεί η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων, το 60% των φορολογικών δηλώσεων που υποβάλλονται, δηλώνουν ετήσιο εισόδημα χαμηλότερο ή ίσο των 10.000 ευρώ. Το ήδη υψηλό αυτό ποσοστό, εκτινάσσεται σε αστρονομικά επίπεδα στις περιπτώσεις των αυτοαπασχολούμενων και των αγροτών. Συγκεκριμένα το ποσοστό των αυτοαπασχολούμενων με εισόδημα έως 10.000 ευρώ υπερβαίνει το 70%, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό των αγροτών βρίσκεται πάνω από το 90%.Δεν μιλάμε δηλαδή ούτε για συνταξιούχους, ούτε για πολίτες ανήμπορους. 

Ποιος λογικός άνθρωπος μπορεί να δεχθεί πως οι προαναφερόμενες ομάδες φορολογουμένων ζουν με μικτό μηνιαίο εισόδημα από την επαγγελματική τους δραστηριότητα, χαμηλότερο ή ίσο των 833,33 ευρώ; Οπότε δεν είναι δύσκολο να αντιληφθούμε, πως κάτι αντίστοιχο συμβαίνει με τους δικαιούχους των στηρίξεων, των βοηθημάτων και των επιδοτήσεων. Δηλαδή, ο αριθμός των πραγματικών δικαιούχων είναι αισθητά μικρότερος από τον εμφανιζόμενο. Με αποτέλεσμα οι διαθέσιμοι πόροι να έχουν αποδέκτες, που είναι πλασματικοί δικαιούχοι. 

Οπότε όλοι όσοι αγόγγυστα καταβάλλουν τις φορολογικές τους υποχρεώσεις, δεν μπορούν παρά να πιστεύουν, ότι πίσω από τις ευάλωτες ομάδες κρύβεται μια μεγάλη διαδρομή μαύρου χρήματος. Άλλωστε όσοι το καλοκαίρι κινήθηκαν σε παραθεριστικούς προορισμούς νοίκιασαν βάρκες χωρίς απόδειξη, έκατσαν σε εστιατόρια και καφέ χωρίς απόδειξη, ενοικίασαν σπίτια ή δωμάτια χωρίς απόδειξη. Και όσοι έκαναν διακοπές στα εξοχικά τους, πλήρωσαν τους εργάτες για τις επιδιορθώσεις χωρίς παραστατικά, έφεραν νερό με την υδροφόρα χωρίς απόδειξη και τα λοιπά.  

Όσο καθυστερεί η υιοθέτηση αυτού του μέτρου, δηλαδή η φορολόγηση της διαφοράς εισοδημάτων – εξόδων, η χώρα μας θα είναι γεμάτη με αναξιοπαθούντες επαγγελματίες, που είναι ταυτοχρόνως και ευάλωτοι πολίτες. Οι οποίοι απολαμβάνουν όχι μόνο μαύρα έσοδα, αλλά και κυβερνητικά επιδόματα».

                          (Απόσπασμά άρθρου του Κ. Χαροκόπου από το Liberal.gr)