"Άρρωστα" σχολεία...

 

«Πόσα τετραγωνικά μέτρα να είναι μια τάξη; Πόσα ένα προαύλιο; Κι όμως. Σε αυτόν τον οριοθετημένο χώρο τα μέλη μιας κοινότητας δείχνουν να μην έχουν ιδέα τι συμβαίνει στο εσωτερικό της. Ούτε ο καθημερινός συγχρωτισμός, ούτε η καθημερινή τριβή, ούτε η υποχρέωση των εκπαιδευτικών να παρακολουθούν στοιχειωδώς την ζωή των μαθητών τους στο σχολείο φαίνεται να σπάει αυτό το φράγμα της άγνοιας.

Το σχολείο δεν είναι το χωριό όπου όλοι ήξεραν και όλοι έκρυβαν. Δεν είναι κάποια ομερτά που στέρησε τη ζωή στον 14χρονο Μάκη. Αλλά εάν ο Μάκης οδηγήθηκε στην αυτοκτονία επειδή κανένας δεν ήθελε να δει και κανένας δεν ήθελε να ακούσει πως έπεφτε συστηματικά θύμα ενός άγριου μπούλινγκ, τότε το σχολείο είναι το χωριό όπου όλοι αδιαφορούν, όλοι στρέφουν αλλού το βλέμμα, όλοι κοιτούν να κάνουν τη δουλειά τους για να κλειστούν μετά στο σπίτι τους. 

Είναι, τελικά, ένα άρρωστο χωριό. Πόσο άρρωστο; Πολύ, αν φανταστεί κανείς το σχολείο σαν έναν περίκλειστο χώρο, αποκομμένο από τον υπόλοιπο κόσμο, όπου κυριαρχεί το αίσθημα της παραίτησης. Αν φανταστεί τη σχολική κοινότητα σαν ένα σχήμα ενήλικων και ανήλικων όπου οι πρώτοι είναι άφαντοι και οι δεύτεροι δεν βλέπουν κανένα μέλλον και καμία προοπτική να ανοίγεται μπροστά τους. Να περάσουν και να φύγουν, να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους στην πόλη, γονείς δεν έχουν; Έχουν, ασφαλώς έχουν. 

Αλλά τι κρύβει το ερώτημα πέρα από την άρνηση της ευθύνης; Πως σε ένα σχολείο μπορεί να ασκείται εκείνη η βία, τερατώδης από τους θύτες και ανομολόγητη από τα θύματα, που μπορεί να ασκείται μέσα σε ένα σπίτι. Η σχολική μάντρα όμως δεν είναι οι τέσσερις τοίχοι ενός σπιτιού. Ο νταής συμμαθητής δεν είναι ο κακοποιητικός γονιός, ό,τι γίνεται στο σχολείο γίνεται στο φως της ημέρας και με φωνές, όχι τις βουβές ώρες της νύχτας. 

Πώς γίνεται λοιπόν ένα σχολείο να είναι τόσο άρρωστο όσο άρρωστο μπορεί να είναι ένα σπίτι; Πώς γίνεται τα στόματα να μένουν ερμητικά κλειστά όπως μένουν πίσω από την πόρτα ενός διαμερίσματος όπου κυριαρχεί ο φόβος, η απελπισία και η ντροπή; Κι έτσι, το ερώτημα επιστρέφει στη σωστή κοίτη. Δεν έχει νόημα να αναρωτηθεί κανείς εάν έχουν γονείς αυτά τα παιδιά, είτε είναι οι νταήδες που σκοτώνουν είτε οι απροστάτευτοι που σκοτώνονται, αλλά εάν έχουν καθηγητές. 

Αξίζει να αναρωτηθεί εάν το σχολείο είναι μια κοινότητα, τα μέλη της οποίας έχουν επίγνωση του γεγονότος πως η ενδοσχολική ζωή δεν περιορίζεται μόνο στην τυπική διαδικασία της μάθησης −λέω το μάθημά μου, εσύ ακούς ή δεν ακούς, βαριέσαι ή δεν βαριέσαι και πάμε όλοι σπίτια μας− αλλά πως είναι πολλά περισσότερα από αυτό.

Το ερώτημα τελικά είναι εάν οι αυτές οι κοινότητες είναι τόσο άρρωστες όσο φαίνονται. Κι αν είναι να απαντηθεί, δεν είναι μόνο για τον Αλεξ Μεσχιασβίλι, τον Βαγγέλη Γιακουμάκη, τη Δήμητρα της Λέσβου, την Γωγώ Καντούνη και τόσους ακόμη. Είναι για τον επόμενο, αλίμονο, που θα σκοτώσει το άρρωστο χωριό».

                            (Αρθρο του Π.Δημητρολόπουλου από την ΑΤΗensvoice)

Ρήσεις...

                                                                                                                            (ευρωπαϊστές -f/B)

Δεν υπάρχει ελπίδα...

 

«Είναι από εκείνες τις βραδιές που γίνεσαι όλο και πιο σίγουρος ότι δεν υπάρχει ελπίδα. Ότι τα ζώα δεν θα γίνουν ποτέ άνθρωποι, ότι αυτή η χώρα δεν θα γίνει ποτέ κράτος, ότι αυτό το ποδόσφαιρο δεν θα γίνει ποτέ ποδόσφαιρο.  Επεσες από τα σύννεφα θα αναρωτηθεί κάποιος; Μπορώ κάθε φορά να πέφτω από τα σύννεφα, διότι κάθε φορά η βλακεία γίνεται όλο και πιο ανίκητη. Ας δούμε ο Πρωθυπουργός και η Κυβέρνηση που ορκίστηκαν την πάταξη της βίας μετά τον θάνατο του Αλκη, τι θα μας πουν τώρα και τι θα κάνουν για αυτό το αίσχος. 

Ας μας πει η ΕΠΟ, τι θα κάνει μετά από αυτή την τραγική αποτυχία της. Ας μας εξηγήσει τι μέτρα είχε πάρει για να μην συμβεί. Ας μας πει αν ξέρει ποιοι τα έκαναν αφού τα εισιτήρια υποτίθεται ότι ήταν ονομαστικά και με ΑΜΚΑ.Ας μας πουν οι δύο ομάδες κάτι διαφορετικό, κάτι λιγότερο φθηνό και χυδαίο, από το «οι υπέροχοι οπαδοί μας προκλήθηκαν από τα ΜΑΤ και έγινε ότι έγινε…». 

Ντροπή, γελοιότητα, ανευθυνότητα, πόσο να αντέξουμε πλέον. Και μέσα σε όλο αυτό το πανηγύρι των τρελών δεν βρέθηκε ένας, εκτός από τον Γιώργο Βαρδινογιάννη, να μιλήσει για αυτό. Μόνο αυτός είπε ένα «Δεν θέλω να πω τίποτα άλλο παρά μόνο, ότι η χαρά μας για το τρόπαιο μετριάστηκε για μία ακόμη φορά από τα θλιβερά επεισόδια…». 

Ολοι οι υπόλοιποι σαν να μη συνέβη τίποτα. Σαν να μην άργησε να ξεκινήσει μισή ώρα ο τελικός επειδή οι παίκτες ήταν αδύνατο να ανασάνουν από τα δακρυγόνα. Σαν να μην έφαγε πέτρα παίκτης μέσα στο γήπεδο, σαν να μην διακόπηκε το παιχνίδι για 20 λεπτά. Σαν να μην έβλεπαν ότι στις κερκίδες είχαμε πόλεμο. 

Δεν βρέθηκε κανείς από τους παίκτες, τους προπονητές, τους ιδιοκτήτες να πουν κάτι, έστω να το καταδικάσουν για τα μάτια του κόσμου.Μερικές εβδομάδες μετά τον Αλκη ζήσαμε αυτό που ζήσαμε στο ΟΑΚΑ. Δεν υπάρχει ελπίδα…»       

                              (Aπόσπασμα άρθρου του Μ.Τσόχου από το Gazetta.gr)

 

 

Χωρίς... σχόλια

 

Το σχέδιο της ΕΕ για το ενεργειακό...

 

«Ο κύβος ερρίφθη! Η ΕΕ απαντά στην ενεργειακή κρίση με 210 δις ευρώ επιπλέον από τα ήδη προγραμματιζόμενα ως το 2030 στο πλαίσιο της ενεργειακής μετάβασης. Μιας μετάβασης η οποία, πέραν των προκλήσεων της κλιματικής κρίσης, πρέπει σήμερα να διασφαλίσει την απεξάρτηση από τα ρωσικά ορυκτά καύσιμα και την αποκλιμάκωση των υψηλών ενεργειακών τιμών. 

Το πακέτο REPowerEU που παρουσίασε η Κομισιόν, έχει πολλά και εντυπωσιακά νέα στοιχεία. Πρώτον, αυξάνει το στόχο για τις ΑΠΕ ως το 2030. Ο νέος στόχος είναι 45% συμμετοχή των ΑΠΕ στην τελική κατανάλωση ενέργειας (έναντι ισχύοντος στόχου 40%). 

Ο νέος στόχος θα ενσωματωθεί άμεσα στην κοινοτική και εθνική νομοθεσία και θα συνοδεύεται και από μέτρα επιτάχυνσης της αδειοδότησης των σχετικών έργων (πιο δραστικών απ’ ότι προβλέπει σήμερα το υπό διαμόρφωση ελληνικό νομοσχέδιο για τις ΑΠΕ) αλλά και της κατασκευής και ενίσχυσης των αναγκαίων δικτύων. 

Αυτό σημαίνει επιτάχυνση της διείσδυσης των φωτοβολταϊκών, ιδίως στον κτιριακό τομέα, με την παροχή σχετικών κινήτρων και με στόχο η αδειοδότηση ακόμη και μεγάλων φωτοβολταϊκών επί στεγών να μη ξεπερνά τους 3 μήνες. 

Ο πρώτος άξονας δράσης για τα φωτοβολταϊκά (Πρωτοβουλία Ηλιακών Στεγών) καθιστά υποχρεωτική την εγκατάσταση φωτοβολταϊκών σε νέα δημόσια και εμπορικά κτίρια (με επιφάνεια στέγης άνω των 250 τ.μ.) το αργότερο από το 2026 και σε όλα τα νέα κτίρια κατοικιών το αργότερο από το 2029. 

Ο δεύτερος άξονας αφορά πρωτοβουλίες για την απόκτηση δεξιοτήτων στον τομέα της εγκατάστασης φωτοβολταϊκών και ο τρίτος την ενδυνάμωση της ευρωπαϊκής βιομηχανίας κατασκευής φωτοβολταϊκού εξοπλισμού». 

                                (Απόσπασμα άρθρου του Στ. Ψωμά από το  liberal.gr)

Εδώ ...γελάμε

                                                                                                      (Ηλ.Μακρής-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)
 

Ο ΠΑΟΚ, η μιζέρια, ο Ιβάν , ο χουλιγκανισμός...

 

«Είμαι ΠΑΟΚ! Είμαι ΠΑΟΚ γιατί έτσι και είμαι ΠΑΟΚ, αφού! ΠΑΟΚ γεννήθηκα και ΠΑΟΚ θα πεθάνω!  (Την ομάδα δεν την αλλάζει ο άνθρωπος ποτέ.  Όπως και την πατρίδα! Θρησκεία μπορεί να αλλάξεις και ιδεολογία, αλλά ομάδα ποτέ!) ΠΑΟΚ στα εύκολα (σπάνια), ΠΑΟΚ στα δύσκολα (τις πιο πολλές φορές)! 

Όπως είμαι και Θεσσαλονικιός!  Κι ας έζησα σχεδόν όλη τη ζωή μου στην Αθήνα και ας ζω τόσα χρόνια τώρα στο εξωτερικό. Αγαπώ και την Αθήνα και την Αγγλία, αλλά είμαι Θεσσαλονικιός! Όμως περήφανος Θεσσαλονικιός. 

Περήφανος που είμαι από μια όμορφη μεγάλη πόλη, με μεγάλη παράδοση και ιστορία και όμορφη ζωή.  Όχι από μια κομπλεξική «συμπρωτεύουσα» ή «συμβασιλεύουσα», που δεν αντέχει την αναμφισβήτητη πραγματικότητα ότι είναι μια δεύτερη πόλη. Όχι από μια πόλη που ζει εδώ και δεκατίες στη μιζέρια ότι για όλα φταίει η Αθήνα και οη «χαμουτζηδες» που αδικούν τη μεγάλη μας πόλη. 

Αυτή τη μιζέρια δεν την άντεξα ποτέ· είναι η κατάρα της Θεσσαλονίκης να μην μπορεί να εκμεταλλευτεί τις δικές της ομορφιές, τους πόρους της, τη θέση της, την ιστορία της, τους ανθρώπους της, αλλά να ζει μονίμως με το αίσθημα του αδικημένου μικρού αδερφού. Αυτήν την αντίληψη σιχαινόμουν μια ζωή και στον ΠΑΟΚ. Κανείς δεν κοίταζε πως είχαμε φτωχές διοικήσεις με περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες. Κανείς δεν έλεγε την αλήθεια ότι υπήρξαν χρονιές που ολόκληρος ο ΠΑΟΚ κόστιζε όσο ένας παίκτης του Ολυμπιακού ή του Παναθηναϊκού. Όταν χάναμε από σαφώς καλύτερες ομάδες, έφταιγε η Διαιτησία, η παράγκα, η πουτ@ν@ η Αθήνα.

Ο οπαδικός ΠΑΟΚ αποτέλεσε την καλύτερη και ισχυρότερη έκφραση της μιζέριας της Θεσσαλονίκης. Και σιγά σιγά άρχισε πάνω του να στήνεται όλο το ιδεολογικό αυτό οικοδόμημα. Περιθωριακά στοιχεία, μικροπαραβάτες, άνεργοι και κυρίως άεργοι, αποτέλεσμα της αποβιομηχάνισης και τεράστιας οικονομικής βουτιάς της πόλης, συσπειρώθηκαν γύρω από τον ΠΑΟΚ. Τη μεγάλη αδικημένη ομάδα, της μεγάλης αδικημένης πόλης. 

«Μια πόλη μια ομάδα». Αυτή της μιζέριας, του συνεχούς αισθήματος αδικίας, του κόμπλεξ κατωτερότητας απέναντι σε όλους. Ακόμα και στον κακόμοιρο αλλά αξιοπρεπή ποδοσφαιρικό συμπολίτη (σιγά μην πω και το όνομα του- ΠΑΟΚ είμαι αφού!) έβγαινε το κόμπλεξ και η επιθετικότητα: Αφού δεν μπορούμε να σαρώσουμε Λεωφόρο ή Καραϊσκάκη, τουλάχιστον ας σαρώσουμε το Χαριλάου. Κανεις δεν έβλεπε πως για το μαρασμό της πόλης έφταιγαν οι δειλές και ανήμπορες επιχειρηματικές ιδιοκτησίες και οι ακόμα πιο ανήμποροι και κομπλεξικοί πολιτικοί της. Κανεις δεν έβλεπε πως για το χαλί της ομάδας έφταιγαν οι φθηνές επιλογές σε παίκτες, σε προπονητές, σε στελέχη.

Κανεις δεν νοιαζόταν καν αν παιζόταν ποδόσφαιρο ή όχι, και αν η φάση ήταν καθαρή ή όχι (σιγά μην ξέρουν όλα τα μπουμπούκια της G4 από ποδόσφαιρο, όταν τα περισσότερα ματς τα περνούν  τραγουδώντας μαστουρωμένοι και ημίγυμνοι με την πλάτη στο γήπεδο).  Όταν χάνει ο ΠΑΟΚ φταίει η διαιτησία και τα σπάμε όλα (ακόμα και το γήπεδο μας). Όταν κερδίζει ο ΠΑΟΚ έχουμε ομαδάρα και τα σπάμε πάλι όλα από τη χαρά μας!

Όταν ήρθε ο Σαββιδης, πρέπει να πω ότι χάρηκα.  Κάτι οι επενδύσεις στην πόλη σε αναπτυξιακές προσπάθειες κάτι το χέρι στην τσέπη για την ομάδα, δημιούργησαν μια ελπίδα. Καλύτερο ρόστερ, καλύτεροι προπονητές, άρχισαν σιγά σιγά να φέρνουν αποτέλεσμα.  Ο μόνιμα 3-5ος ΠΑΟΚ έφτασε να χτυπάει και να κερδίζει πρωτάθλημα και κύπελλο (βέβαια τεράστιο ρόλο έπαιξε και ο οικονομικός και διοικητικός μαρασμός του Παναθηναϊκού και της ΑΕΚ, αλλά αυτά δεν θελουμε να τα βλέπουμε). Όμως αντί αυτή η οικονομική και γηπεδική ανάταση να αλλάξει νοοτροπίες, φαίνεται να επένδυσε ακόμα περισσότερο στη μιζέρια και την «αδικία».  

Οι δηλώσεις περί στημένων διαιτησιών συνεχίζονται, ο προπονητής έχει γίνει ανέκδοτο για τις εξηγήσεις που δίνει σε κάθε ήττα και ο μεγαλομέτοχος, οταν δεν γουστάρει το αποτέλεμα, μπαίνει με το κουμπούρι στο γήπεδο. Και βέβαια η πόλη παραμένει δεμένη  γύρω από την ομάδα.  Απλώς τώρα έχει βρει τον «πατερούλη» της που δίνει δουλειές και κανα φράγκο στην ομάδα. Κι ας έχει γύρω του ένα στρατό από φουσκωτούς Ρώσους.  

Ο Ιβαν δεν έπαιξε μόνο με την μιζέρια και την περιθωριοποίηση της πόλης. Έπαιξε και με τον εθνικισμό: ένας ρώσος ολιγάρχης κολλητός του Πούτιν, που δεν ξέρει λέξη ελληνικά, έβαλε μπροστά την Ποντιακη ιδιότητα των προγόνων του και ενίσχυσε και με εθνική διάσταση την ιδεολογία του αδικημένου λαού του ΠΑΟΚ. Το αποτέλεμα, μετά από τόσα χρόνια, είναι ο ΠΑΟΚ οπαδικά να έχει μεταβληθεί σε μια μεταφερόμενη συμμορία. Το είδαμε στην Μασαλια, το είδαμε στον τελικό κυπέλου χθες, το βλέπουμε κάθε Κυριακή σχεδόν, το είδαμε με τον πιο ανατριχιαστικό τρόπο στη δολοφονία του Άλκη.

Και την ίδια στιγμή, γύρω από τον ΠΑΟΚ να χτίζεται  μια φασιστική εγκληματική οργάνωση. Μια αναζήτηση απλά στα χαρακτηριστικά του φασισμού και λίγο ανοιχτο μυαλό στην προβολή τους πάνω στην συμπεριφορά του ΠΑΟΚ, θα πείσει και τον πιο δύσπιστο.  Το μπαλάκι είναι στην πολιτεία. Και στους λίγους πια υγιείς φορείς της πόλης. 

Το φαινόμενο πρέπει να ανακοπεί, το αποστημα να σπάσει, το μαχαίρι να φτάσει στο κόκκαλο. Ναι, όλες αυτές οι τετριμμένες χιλιοειπωμένες φράσεις πρέπει να γίνουν πραγματικότητα. Θα έχει κόστος η σύγκρουση. Πολιτικό και οικονομικό. Ίσως και κοινωνικό.  Όμως πρέπει να γίνει.  Και σήμερα υπάρχει και η δικαιολογία: ο Πούτιν, η Ρωσία, οι ολιγάρχες.  Ο ΠΑΟΚ αλλά και η Θεσσαλονίκη αξίζουν καλύτερη τύχη! Κι ας πληγωθεί ο δικέφαλος, θα ξαναγεννηθεί. ΠΑΟΚ είναι, αφού!»

                   (George Athanasios Tsoukaladakis f/B-Via George Sakellion)