Να φταίει η ζέστη;

«Τσίπρας: Εγώ είχα δώσει εντολή στον Βαρουφάκη να ετοιμάσει το plan B

Θερμή στήριξη στον πρώην υπουργό για το χακάρισμα και τα IOUs...

Βάζει φρένο ο πρωθυπουργός στις μηνύσεις κατά Βαρουφάκη που έφτασαν στη Bουλή...

Φρένο και στην ΕΔΕ που άνοιξε η Κατερίνα Σαββαΐδου...

Ο Τσίπρας προσπαθεί να κόψει το δρόμο στην αντιπολίτευση να αναδείξει σκάνδαλα. Πέρασε στην αντεπίθεση: Τι σαχλαμάρες λέτε;»

Το παγώνι... επέστρεψε

Το σκηνικό είναι έτοιμο...

«Για τον Λαφαζάνη και το τσούρμο των κομμουνισμένων του, η επιστροφή στη δραχμή είναι σαν το όνειρο που έζησαν στα νιάτα τους όταν πρωτοείδαν το «Θωρηκτό Ποτέμκιν» του Αϊζενστάιν. Περιμένουν τη στιγμή που η Ελλάδα θα κατρακυλάει σαν το μωρουδίστικο καροτσάκι στα σκαλιά της Οδησσού για να αναλάβουν δράση. Θα κλείσουν τα σύνορα και μαζί με τα σύνορα και όλους εμάς και, επιτέλους, θα μπορέσουν να εκδικηθούν το αίμα του Εμφυλίου, να το παίξουν Μπέρια και να βάλουν μια τάξη στη χώρα. Καιρός ήταν, γιατί το παράκανε ο καπιταλισμός. Στον ρόλο του τσάρου Νικολάου ο Στουρνάρας, στον ρόλο των κουλάκων οι ιδιοκτήτες περιπτέρων, και το σκηνικό είναι έτοιμο.

Τους λείπει βέβαια ο Λένιν, όμως αυτός είναι ωσεί παρών. Το πνεύμα του κυκλοφορεί ελεύθερο στα εγχειρίδια ανωτάτης λενινιστικής που διάβαζαν στο ΤΕΙ του ΚΚΕ, και στο κάτω-κάτω αυτά ξέρουν κι αυτά λένε. Κανείς δεν πιστεύει, ενδεχομένως πλην της κ. Βαλαβάνη, ότι ο Λαφαζάνης διαθέτει οικονομική σκέψη, όμως και κανείς δεν του το ζητάει. Υπάρχουν τόσα εκατομμύρια Ελληνες που θεωρούν πως η δραχμή θα κάνει τη χώρα άκρως ανταγωνιστική στη διεθνή αγορά ρίγανης και φασκόμηλου, και πως δραχμή σημαίνει γενικευμένη σεισάχθεια. Διαγραφή των χρεών, δημόσια καύση πιστωτικών καρτών και στεγαστικών δανείων, ελευθερία λογαριασμών, τελειότητα.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, υπάρχουν και άλλοι πιο υποψιασμένοι από τον Λαφαζάνη και τους κομμουνισμένους του. Είναι οι οικονομολόγοι του αντιευρωπαϊσμού. Αυτοί που κρίνουν ότι το ευρώ δεν είναι του γούστου τους, αλλιώς βγαίνει στη θεωρία, που την ξέρουν καλά, και θέλουν να το τινάξουν στον αέρα. Κι αν το άτιμο επιμένει να μην τινάζεται στον αέρα, τινάζουν στον αέρα ό,τι ευρώ κυκλοφορεί ακόμη ελεύθερο στην έρμη χώρα με την ελεγχόμενη κίνηση των κεφαλαίων και τις υπερήφανες εισαγωγές σε είδη πρώτης ανάγκης. Ανθρωποι ευτυχείς, ικανοποιημένοι από τον εαυτό τους, που μπορούν να λένε στη σύζυγό τους: «Αγάπη μου, μόλις έκλεισα τις τράπεζες». Ποιος μπορεί να κάνει τόσο μεγάλο δώρο στην αγαπημένη του και να μην κοιμάται ήσυχος ότι ο γάμος του πάει καλά;

Κατηγορία τρίτη, η ευτυχέστερη όλων. Κάνουν υπομονή για να αγοράσουν με τα ευρώ τους σε δραχμές τα ελαιόδεντρα που θα παράγουν δικό τους λάδι γιατί βαρέθηκαν να τρων εγχώριο, όπως λέει και η εθνική Αντζελα Δημητρίου. Συμφέροντα θα μου πείτε, ακατανίκητα, σαν τη βλακεία των κομμουνισμένων. Υπάρχει βέβαια και το υπόγειο ρεύμα των ελληνισμένων, το απέραντο γαλάζιο της ψυχής του Ελληναρά που το θέλει δικό του το παλιόχαρτο. Και το θέλει δικό του ο Ελληναράς, γιατί αν είναι δικό του θα το κάνει ό,τι γουστάρει, σαν το παιδί του, ή το πεζοδρόμιο. Ακόμη και το αυτοκίνητό του θα μπορεί να παρκάρει πάνω του. Κι αυτός ξέρει από οικονομία. Τραγουδάει «τι τα θέλεις τα λεφτά» και μερακλώνει.

Το πιο επικίνδυνο με τον μιθριδατισμό στη δραχμή που επιχειρείται, είναι το αίσθημα. Τα οικονομικά επιχειρήματα αντικρούονται διά της λογικής, τα πολιτικά επίσης, ώς ένα σημείο τουλάχιστον. Το αίσθημα όμως ότι μόλις κυκλοφορήσει η δραχμή θα σημάνουν οι καμπάνες της εθνικής ανεξαρτησίας, αυτό φοβούμαι πολύ ότι δύσκολα αντιμετωπίζεται. Ας το πάρουμε απόφαση πως η δραχμή βρήκε τη θέση της στο οπλοστάσιο του εθνικολαϊκισμού και ας την αντιμετωπίσουμε κατ’ αυτόν τον τρόπο.

Ενα ακόμη γκάτζετ δίπλα στον Βελουχιώτη και στο Κούγκι».

                             (Άρθρο του Π.Μανδραβέλη από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

 

Ρήσεις...

Ρήσεις...

Μήπως θα θέλατε...

                                                                        (του Α.Πετρουλάκη από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Γυναίκες και εξουσία...

«Κρίνουμε διαφορετικά τα δημόσια πρόσωπα ανάλογα με το φύλο τους; Και αν ναι, θα έπρεπε να συνεχίσουμε να το κάνουμε;Έχει πραγματικά σημασία το φύλο ενός υπουργού ή βουλευτή, ή απλώς οφείλουμε να εστιάζουμε στις δηλώσεις και στις πράξεις του;

Στη χώρα μας οι γυναίκες που καταλαμβάνουν θέσεις εξουσίας είναι ακόμα κατά πολύ λιγότερες από τους άντρες.Αυτό μας οδηγεί να τις προσέχουμε περισσότερο, να παρατηρούμε και να σχολιάζουμε πιο έντονα τον τρόπο με τον οποίο ασκούν τα καθήκοντά τους και διαχειρίζονται την εξουσία τους.

Ο περιορισμένος όμως αριθμός των γυναικών σε υψηλά αξιώματα καθιστά την ανάγκη δημιουργίας θετικών γυναικείων προτύπων πιο επιτακτική…

Πριν από λίγες μέρες ενώ βρισκόμουν στο Εδιμβούργο για ένα συνέδριο έτυχε να παρακολουθήσω στο βραδινό δελτίο του BBC μια συνέντευξη της Ραχήλ Μακρή.Ο εριστικός, δίχως επιχειρήματα και συνοχή, λόγος της, με έκανε να νιώσω δυσάρεστα, σχεδόν να ντραπώ μπροστά στους Βρετανούς συναδέλφους μου. Αισθάνθηκα αμηχανία όχι μόνο επειδή είμαι ομοεθνής της κυρίας Μακρή, αλλά κι επειδή ανήκουμε στο ίδιο φύλο.

Δεν υπάρχουν άραγε θετικά γυναικεία πρότυπα που θα μπορούσαν να εμπνεύσουν τις νεαρές Ελληνίδες; Εννοείται ότι υπάρχουν πολλές αξιόλογες γυναίκες με σημαντικό έργο στους χώρους της πολιτικής, της επιστήμης, της επιχειρηματικότητας, της τέχνης.Δυστυχώς, όμως, τα περισσότερα ΜΜΕ επενδύουν στην προώθηση των αρνητικών προτύπων.

Από τη μία, υπάρχουν οι χαζοχαρούμενες παρουσιάστριες των μεσημεριανών εκπομπών που με κύρια όπλα την θρασύτητα, την ημιμάθεια και την σιλικόνη αποπροσανατολίζουν τα νέα κορίτσια ως προς το τι σημαίνει θηλυκότητα. 

Από την άλλη, έχουμε τις γυναίκες πολιτικούς με βαθιά λαϊκίστικο λόγο, ανεπαρκείς και για την πιο στοιχειώδη ανάλυση της πολιτικής επικαιρότητας -- γυναίκες με έντονη δημόσια παρουσία, οι οποίες μοιάζει να πρωταγωνιστούν σε μια δική τους παράλληλη πραγματικότητα, σε ένα σήριαλ επιστημονικής φαντασίας σε εξέλιξη.Χαρακτηριστιστικό παράδειγμα η βουλευτής Σταυρούλα Ξουλίδου που, μετά τις αφηγήσεις της περί δωροδοκίας, πρόσφατα δήλωσε ότι στις αρμοδιότητες του στρατού είναι και το να παράγει φάρμακα.

Τέτοιου είδους γραφικές δηλώσεις δημιουργούν στο κοινό την εντύπωση ότι ο ρόλος της γυναίκας, ακόμα και όταν αναλαμβάνει μια καίρια πολιτική θέση, είναι αυτός της προκλητικά αφελούς γλάστρας που μας ψυχαγωγεί.

Τι να περιμένει όμως κανείς όταν η ίδια η Πρόεδρος της Βουλής, αν και είχε όλες τις προϋποθέσεις για να λάμψει στην ανώτατη θέση που κατέλαβε, αυτό που κατάφερε τελικά είναι να προσφέρει βούτυρο στο ψωμί κάθε σεξιστή που θα ήθελε να ισχυρίζεται ότι «γυναίκες και εξουσία δεν πάνε μαζί».

Το χειρότερο όμως είναι πως η Ζωή Κωνσταντοπούλου έφτασε να αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγή για κάθε έξυπνη, καλλιεργημένη και φιλόδοξη νέα γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της.

                                   (Άρθρο της Εύας Στάμου από την Athens Voice)

Μια γειτονιά με χρώμα...

                                                                                                                                     (Capetown)