Τα ισόβια που ισούνται με 2,5 χρόνια...

«27 Φεβρουαρίου 2013: ισόβια. 
14 Ιουλίου 2014: 12 χρόνια. 
28 Ιουλίου 2015: ελεύθερος. 

Παραμονή στη φυλακή: 2 χρόνια και 5 μήνες.
Υπεξαιρεθέν ποσό: 17,9 εκατομμύρια ευρώ. 
Δηλαδή, κέρδος ανά μήνα φυλάκισης: 617.241 ευρώ. 
Κέρδος ανά ημέρα: 20.574. 

Συμφέρει».

(Θ.Τζήμερος- "Δημιουργία ξανά")

«Το σκάνδαλο στο δήμο Θεσσαλονίκης αποτελεί τη μεγαλύτερη σε χρήμα -17 εκατομμύρια ευρώ- και διάρκεια-12 χρόνια είναι αυτά- υπεξαίρεση στην ιστορία του ελληνικού κράτους που απασχόλησε ποτέ την ελληνική δικαιοσύνη.

Πίσω στο 2013, στις 27 Φεβρουαρίου, το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων καταδίκασε σε ισόβια κάθειρξη τον πρώην Δήμαρχο Θεσσαλονίκης, Βασίλη Παπαγεωργόπουλο, όπως και τους Παναγιώτη Σαξώνη και Μιχάλη Λεμούσια, για την υπεξαίρεση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων του δήμου Θεσσαλονίκης και την παράνομη ιδιοποίηση χρημάτων που προορίζονταν για συντάξεις και υγειονομική περίθαλψη.

2015- Ο Υπουργός Δικαιοσύνης και καθηγητής Νομικής στο ΑΠΘ περνά από τη Βουλή το νομοσχέδιο για την αποσυμφόρηση των φυλακών. Παρά την έντονη κριτική ότι το υπαρκτό και μείζον πρόβλημα των συνθηκών κράτησης και διαβίωσης των καταδίκων δεν αντιμετωπίζεται με αθρόες και άνευ κριτηρίου αποφυλακίσεις, ο Υπουργός επιμένει ότι ανθρωπιστικοί λόγοι επιβάλλουν την εφαρμογή του νόμου. Μια κυβέρνηση, που κατέχει το «μονοπώλιο» της ευαισθησίας και του a la carte ανθρωπισμού, δεν δεχόταν «μύγα στο σπαθί της».

Σε μια χώρα, όπου πολίτες με ψεύτικες βεβαιώσεις εξασφαλίζουν συντάξεις και επιδόματα που δεν δικαιούνται και κρατούμενοι απολύονται με «βεβαιώσεις αναπηρίας» από την φυλακή, δεν μπορεί να επιβάλλεται μια οιονεί ιατρικοποίηση στην εφαρμογή της δικαιοσύνης.Στη «φωτογραφία» της διάταξης μπορεί να μην είναι ο Ξηρός, αλλά είναι, έστω και ακούσια, ο Παπαγεωργόπουλος. 

Σύμφωνα με το νέο νόμο και την αλλαγή των διατάξεων του άρθρου 110Α ΠΚ «η απόλυση χορηγείται στους καταδίκους με ποσοστό αναπηρίας 67% και άνω. Σε περίπτωση πρόσκαιρης κάθειρξης απαιτείται να έχει εκτιθεί με οποιονδήποτε τρόπο το ένα πέμπτο της ποινής». Ο Δήμαρχος είχε ήδη στα χέρια του τη βεβαίωση για ποσοστό αναπηρίας άνω του 67% και επιπλέον έχει εκτίσει περισσότερο από το 1/5 της ποινής των 12 ετών[...]

Αυτή την ισονομία ανόμοιων περιπτώσεων έχουν αρχίσει να εκμεταλλεύονται δικηγόροι που εισηγούνται σε Έλληνες υπηκόους πελάτες τους, που διαπράττουν βαριά εγκλήματα στο εξωτερικό, να αιτούνται την μεταφορά τους στις ελληνικές φυλακές, με απώτερο στόχο την προσαρμογή της ποινής τους. 

Με το νέο νόμο π.χ. τα «ελληνικά» ισόβια υπό προϋποθέσεις, ισοδυναμούν πλέον με 15 χρόνια φυλάκισης, ενώ αντίστοιχα τα 20 χρόνια για ανθρωποκτονία με πρότερο έντιμο βίο «κατεβαίνουν» αυτόματα στα 6 χρόνια και 8 μήνες. Εξάγουμε γιατρούς και εισάγουμε κρατουμένους!

Ο νόμος Παρασκευόπουλου ισοδυναμεί με ακύρωση των δικαστικών αποφάσεων κι αυτό με τη σειρά του εμπεδώνει στη κοινή γνώμη ότι η Πολιτεία, επειδή δεν μεριμνά για τις συνθήκες κράτησης, αυτοαναιρεί τον εαυτό της.

Οι Δικαστές, γνωρίζοντας ότι οι κρατούμενοι θα εκτίσουν μικρότερο μέρος από την ποινή που επέβαλαν, θα καταλήξουν να αυξάνουν τα χρόνια φυλάκισης, ακυρώνοντας, στην ουσία, το στόχο της αποσυμφόρησης των φυλακών.Σ' ένα δημοκρατικό και φιλελεύθερο κράτος δικαίου το αίσθημα περί δικαίου εμπεδώνεται με αναλογικές ποινές κι όχι με αυστηρότερες.«Η ουσία της πολιτικής είναι η δικαιοσύνη», καταλήγει ο Πλάτωνας στην «Πολιτεία» του.Όχι η άσκηση πολιτικής μέσω της δικαιοσύνης.

(Απόσπασμα άρθρου του Ν.Μηλαπίδη από τo metarrithmisi.gr)

Συνδιάσκεψη ΣΥΡΙΖΑ...

        

Θ.Κατσανέβας στο κέντρο - ένας φίλος ήρθε απόψε απ' τα παλιά

Ανοιχτή επιστολή- «φωτιά»...

Ο σύμβουλος προγράμματος και αναπληρωτής συντονιστής του Καναλιού της Βουλής, Αριστείδης Φατούρος σε ανοιχτή επσιστολή του με τίτλο «Πράσσειν άλογα», την κατηγορεί για χαφιεδισμό, τρομοκράτηση, μισαλλοδοξία και δημιουργία μηχανισμού προπαγάνδας. 

Ο ίδιος περιγράφει τις συνθήκες εργασίας που έχουν επιβληθεί από την ημέρα που την τύχη της Βουλής ανέλαβε η κυρία Κωνσταντοπούλου αλλά και την καταρράκωση του προγράμματος του τηλεοπτικού σταθμού του κοινοβουλίου.

Ολόκληρη η επιστολή του κ. Φατούρου έχει ως εξής:

«Κυρία Πρόεδρε,

Η συνήχηση του τίτλου γνωστής ομάδας δημιουργικού κουκλοθεάτρου απηχεί δυστυχώς αυθεντικά τον τραγέλαφο στον οποίο έχει περιέλθει το κανάλι της Βουλής- και φοβούμαι ολόκληρη η Βουλή- κατά τη σύντομη περίοδο της θητείας σας.

Η δημοφιλής σε «εχθρούς και φίλους» μετωνυμία του σε «κανάλι της Ζωής», καταδεικνύει τη βίαιη μετάλλαξη του σταθμού σε μηχανισμό προσωπικής προβολής και προπαγάνδας. Η καταστρατήγηση κάθε έννοιας δεοντολογίας και αμεροληψίας, η αποδόμηση του ενημερωτικού τομέα, η συρρίκνωση της εσωτερικής παραγωγής και ο ακρωτηριασμός του πολιτιστικού - επιμορφωτικού προγράμματος, αλλοιώνουν βάναυσα τη φυσιογνωμία, το ύφος και το ήθος του καναλιού.

Η κατάλυση της υπηρεσιακής ιεραρχίας της Βουλής και του καναλιού, ο παροπλισμός των Γενικών Διευθυντών και του Επιστημονικού Συμβουλίου, η διάλυση του Διπλωματικού Γραφείου, η δημιουργία  αυλής «εθελοντών», ο ολοκληρωτισμός και η κατάχρηση εξουσίας, η επίδειξη αλαζονείας και αμοραλισμού, η άγνοια διοίκησης και διαχείρισης, η επιλογή ακατάλληλων προσώπων σε νευραλγικές θέσεις, η άσκοπη εξουθένωση των υπαλλήλων δια της επιβολής του προσωπικού σας εκκεντρικού ωραρίου, η εμπέδωση κλίματος χαφιεδισμού και τρομοκράτησης, η καλλιέργεια φανατισμού και μισαλλοδοξίας, σκιαγραφούν την πρωτοφανή και ανυπόφορη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το Κοινοβούλιο.

Αποκορύφωμα του νοσηρού αυτού κλίματος είναι ο συνεχιζόμενος εμπαιγμός δεκάδων συναδέλφων με συμβάσεις ορισμένου χρόνου ή έργου, που καλύπτουν διαχρονικά πάγιες και διαρκείς ανάγκες της Βουλής,  οι οποίοι «χορταίνουν» από τις υποσχέσεις σας για μετατροπή των συμβάσεων σε αορίστου χρόνου, ενώ παραμένουν επί μήνες απλήρωτοι και βρίσκονται πλέον σε απόγνωση.

Για όλους αυτούς τους λόγους αισθάνομαι την υποχρέωση να μιλήσω δημόσια για όσα κατ’ ιδίαν συζητούνται από τη συντριπτική πλειοψηφία των συναδέλφων του καναλιού και της Βουλής, αλλά και να δηλώσω πως θα εργαστώ κατά το μέτρο των δυνάμεών μου για την ανάταξη της απεχθούς, επαχθούς, επονείδιστης, αθέμιτης και μη βιώσιμης αυτής κατάστασης.

Με αρετή και τόλμη,

Αριστείδης Φατούρος

Σύμβουλος Προγράμματος& Αναπληρωτής Συντονιστήςτου Τηλεοπτικού Σταθμού της Βουλής των Ελλήνων».

Από ψηλά...

ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ

 

                                                                             ΠΑΡΙΣΙ

                                                                                ΜΟΣΧΑ

 

                                                                  ΝΤΟΥΜΠΑΙ

                                                                         

Νόμιζα... πώς περνούσε

«Η συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στο κομματικό ραδιόφωνο του ΣΥΡΙΖΑ «Στο Κόκκινο» (εδώ) δεν ήταν μια επίθεση στον Λαφαζάνη και στην Κωνσταντοπούλου, όπως διέγνωσε η τρέχουσα δημοσιογραφική φιλολογία. Ηταν μια απολογία. Προς όλους. Ετσι έβγαινε προς τον ακροατή. Ηταν αμήχανος, γιατί έλεγε αλήθειες που δεν του άρεσαν. Αλλά έπρεπε να τις πει, γιατί τον εξυπηρετούν στην παρούσα φάση. Ακόμη και τα ψέματα που είπε, μολονότι κραυγαλέα, δεν προκαλούν πλέον οργή, διότι λέγονται από έναν άνθρωπο σε δεινή θέση, που απολογείται.

Μέσα σε δύο ώρες ο ακροατής, κατά τεκμήριο αριστερός, άκουσε τον κ. Τσίπρα να αποδομεί όλο το ιδεολογικο-πολιτικό οικοδόμημα, το οποίο είχε χτίσει τα τρία τελευταία χρόνια. Τον άκουσε να λέει ότι εκείνο το δραματικό ξημέρωμα της 13ης Ιουλίου στις Βρυξέλλες κατάλαβε πως το δίλημμα ήταν «Μνημόνιο ή καταστροφή της χώρας». Ό,τι έχτιζαν ο ίδιος και οι σύντροφοί του επί τρία χρόνια κατέρρευσε μέσα σε λίγες ώρες.

Η παραδοχή του Τσίπρα προκαλεί συγκλονισμό στον κόσμο της Αριστεράς, που άλλα άκουγε και είχε πιστέψει: «Οι εναλλακτικές ήταν η άτακτη χρεοκοπία ή ο δύσκολος συμβιβασμός. Η συμφωνία ήταν ένα σοκ. Μερικοί άμυαλοι τη θεωρούν ήττα, θα θεωρούσαν νίκη την καταστροφή. Η αυτοκτονία δεν είναι λύση. Δεν υπάρχει λύση εκτός ευρωζώνης. Στις χώρες που βρίσκονται εκτός ευρώ υπάρχει επίσης σκληρή λιτότητα. Είμαστε υποχρεωμένοι να κινηθούμε μέσα στο υπάρχον διεθνές πλαίσιο». Είναι δικά του λόγια.

Τι διαφορετικό έλεγαν οι πολιτικοί από τα άλλα, τα αστικά, πολιτικά κόμματα; Ο Παπανδρέου, ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος; Χρειάστηκαν τρία χρόνια (ιδεοληψιών, φαντασιώσεων, αυταπατών και εξαπάτησης του εκλογικού σώματος) για να αντιληφθεί ο κ. Τσίπρας ότι οι εναλλακτικές, που ο ίδιος υποσχόταν, ήταν έπεα πτερόεντα. Και να ομολογήσει ο ίδιος ότι είχε αυταπάτες[...]

Ο κ. Τσίπρας έπεσε στην παγίδα που ο ίδιος έστησε (και) στον εαυτό του όλα αυτά τα χρόνια, διαβεβαιώνοντας τους ψηφοφόρους ότι υπάρχει κάποιος άλλος κόσμος, που αποδείχτηκε φανταστικός. Τώρα θα κληθεί πολλές φορές να απολογηθεί και για όσα παραπλανητικά έλεγε και για τις επιλογές που έκανε και σήμερα απαρνείται (Βαρουφάκης, Κωνσταντοπούλου). Και μαζί με την απολογία θα υποχρεωθεί να πιει και το κώνειο, που έχει παραχθεί από την αμετροέπεια, την άκρατη υποσχεσιολογία, τις αυταπάτες, τη διαστρέβλωση της αλήθειας, την παραπλάνηση. Και από όλα τα άλλα, που ο ίδιος και  οι σύντροφοί του καλλιέργησαν, όλοι μαζί.

Όσο είναι πρωθυπουργός, ο κ. Τσίπρας έχει τη στοιχειώδη υποχρέωση να φροντίσει ώστε η παγίδα αυτή, στην οποία έπεσε ο ίδιος, να μην αποδειχθεί θανάσιμη για τη χώρα και τους πολίτες. Και προς τούτο έχει έναν τρόπο: να πει όλη την αλήθεια χωρίς φτιασιδώματα και μπρος πίσω.

Μέχρι τώρα χάιδευε τα αυτιά όλων. Ήταν ευχάριστος. Και όπως έχει γράψει ο Κινέζος φιλόσοφος Λάο Τσε «τα ειλικρινή λόγια δεν είναι ωραία. Αλλά τα ωραία λόγια δεν είναι ειλικρινή».

                      (Απόσπασμα άρθρου του Γ.Kαρελιά απ το protagon.gr)

Ρήσεις...

Η επιστροφή στη δραχμή...

«Για τον Λαφαζάνη και το τσούρμο των κομμουνισμένων του, η επιστροφή στη δραχμή είναι σαν το όνειρο που έζησαν στα νιάτα τους όταν πρωτοείδαν το «Θωρηκτό Ποτέμκιν» του Αϊζενστάιν. Περιμένουν τη στιγμή που η Ελλάδα θα κατρακυλάει σαν το μωρουδίστικο καροτσάκι στα σκαλιά της Οδησσού για να αναλάβουν δράση. Θα κλείσουν τα σύνορα και μαζί με τα σύνορα και όλους εμάς και, επιτέλους, θα μπορέσουν να εκδικηθούν το αίμα του Εμφυλίου, να το παίξουν Μπέρια και να βάλουν μια τάξη στη χώρα. Καιρός ήταν, γιατί το παράκανε ο καπιταλισμός. Στον ρόλο του τσάρου Νικολάου ο Στουρνάρας, στον ρόλο των κουλάκων οι ιδιοκτήτες περιπτέρων, και το σκηνικό είναι έτοιμο.

Τους λείπει βέβαια ο Λένιν, όμως αυτός είναι ωσεί παρών. Το πνεύμα του κυκλοφορεί ελεύθερο στα εγχειρίδια ανωτάτης λενινιστικής που διάβαζαν στο ΤΕΙ του ΚΚΕ, και στο κάτω-κάτω αυτά ξέρουν κι αυτά λένε. Κανείς δεν πιστεύει, ενδεχομένως πλην της κ. Βαλαβάνη, ότι ο Λαφαζάνης διαθέτει οικονομική σκέψη, όμως και κανείς δεν του το ζητάει. Υπάρχουν τόσα εκατομμύρια Ελληνες που θεωρούν πως η δραχμή θα κάνει τη χώρα άκρως ανταγωνιστική στη διεθνή αγορά ρίγανης και φασκόμηλου, και πως δραχμή σημαίνει γενικευμένη σεισάχθεια. Διαγραφή των χρεών, δημόσια καύση πιστωτικών καρτών και στεγαστικών δανείων, ελευθερία λογαριασμών, τελειότητα.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, υπάρχουν και άλλοι πιο υποψιασμένοι από τον 

Λαφαζάνη και τους κομμουνισμένους του. Είναι οι οικονομολόγοι του αντιευρωπαϊσμού. Αυτοί που κρίνουν ότι το ευρώ δεν είναι του γούστου τους, αλλιώς βγαίνει στη θεωρία, που την ξέρουν καλά, και θέλουν να το τινάξουν στον αέρα. Κι αν το άτιμο επιμένει να μην τινάζεται στον αέρα, τινάζουν στον αέρα ό,τι ευρώ κυκλοφορεί ακόμη ελεύθερο στην έρμη χώρα με την ελεγχόμενη κίνηση των κεφαλαίων και τις υπερήφανες εισαγωγές σε είδη πρώτης ανάγκης. Ανθρωποι ευτυχείς, ικανοποιημένοι από τον εαυτό τους, που μπορούν να λένε στη σύζυγό τους: «Αγάπη μου, μόλις έκλεισα τις τράπεζες». Ποιος μπορεί να κάνει τόσο μεγάλο δώρο στην αγαπημένη του και να μην κοιμάται ήσυχος ότι ο γάμος του πάει καλά;

Κατηγορία τρίτη, η ευτυχέστερη όλων. Κάνουν υπομονή για να αγοράσουν με τα ευρώ τους σε δραχμές τα ελαιόδεντρα που θα παράγουν δικό τους λάδι γιατί βαρέθηκαν να τρων εγχώριο, όπως λέει και η εθνική Αντζελα Δημητρίου. Συμφέροντα θα μου πείτε, ακατανίκητα, σαν τη βλακεία των κομμουνισμένων. Υπάρχει βέβαια και το υπόγειο ρεύμα των ελληνισμένων, το απέραντο γαλάζιο της ψυχής του Ελληναρά που το θέλει δικό του το παλιόχαρτο. Και το θέλει δικό του ο Ελληναράς, γιατί αν είναι δικό του θα το κάνει ό,τι γουστάρει, σαν το παιδί του, ή το πεζοδρόμιο. Ακόμη και το αυτοκίνητό του θα μπορεί να παρκάρει πάνω του. Κι αυτός ξέρει από οικονομία. Τραγουδάει «τι τα θέλεις τα λεφτά» και μερακλώνει.

Το πιο επικίνδυνο με τον μιθριδατισμό στη δραχμή που επιχειρείται, είναι το αίσθημα. Τα οικονομικά επιχειρήματα αντικρούονται διά της λογικής, τα πολιτικά επίσης, ώς ένα σημείο τουλάχιστον. Το αίσθημα όμως ότι μόλις κυκλοφορήσει η δραχμή θα σημάνουν οι καμπάνες της εθνικής ανεξαρτησίας, αυτό φοβούμαι πολύ ότι δύσκολα αντιμετωπίζεται. Ας το πάρουμε απόφαση πως η δραχμή βρήκε τη θέση της στο οπλοστάσιο του εθνικολαϊκισμού και ας την αντιμετωπίσουμε κατ’ αυτόν τον τρόπο».

                           (Άρθρο του Π.Μανδραβέλη από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)