Πηγές Λούρου: Από την ασυδοσία στον πολιτισμό...

 

Αυτό που συμβαίνει στις Πηγές του Λούρου (Βουλιάστα) δεν είναι απλώς έλλειψη παιδείας· είναι ένας περιβαλλοντικός βανδαλισμός με την πλήρη ανοχή των τοπικών αρχών. Ένα μοναδικό φυσικό μνημείο έχει μετατραπεί σε ένα άναρχο, δωρεάν κάμπινγκ για κάθε τροχόσπιτο που διανυκτερεύει για μέρες εκεί και ένα απέραντο πάρκινγκ για τον καθένα που θέλει να παρκάρει πάνω στο νερό.

Και ενώ μόλις λίγα μέτρα πιο πάνω υπάρχει ένας τεράστιος χώρος πάρκινγκ, η πλειοψηφία των επισκεπτών επιλέγει να μπει με το όχημα μέχρι την όχθη. Άνθρωποι που υποτίθεται ότι πάνε εκεί για να «θαυμάσουν τη φύση», διανυκτερεύουν παράνομα, μαγειρεύουν, πλένουν και πετάνε χρησιμοποιημένα λάδια και αφρόλουτρα μέσα στο νερό που τροφοδοτεί  το οικοσύστημα του Λούρου.

Δύο-τρία μισο σπασμένα, μίζερα παγκάκια, διάσπαρτα σκουπίδια και πρόβατα που μπαίνουν ανενόχλητα στον χώρο, εκεί που οι επισκέπτες κάνουν τον περίπατό τους, συμπληρώνουν το σκηνικό.

Σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου, η πρόσβαση των οχημάτων θα είχε αποκλειστεί με μπάρες ήδη από τον κεντρικό δρόμο. Η στάθμευση θα γινόταν υποχρεωτικά στο πάρκινγκ, και η πρόσβαση στη λίμνη θα επιτρεπόταν μόνο πεζή. Οι αρχές θα μοίραζαν πρόστιμα-φωτιά για παράνομο κάμπινγκ, άναμμα φωτιάς ή ρύπανση των υδάτων.

Εδώ, το απόλυτο μπάχαλο. Η πλήρης απουσία σήμανσης, η ανυπαρξία ελέγχων και η αδιαφορία του Δήμου Δωδώνης στον οποίο ανήκει το τοπόσημο αφήνουν τις Πηγές του Λούρου απροστάτευτες στο έλεος του κάθε ασυνείδητου.

Πώς θα μπορούσε να είναι:

«Πάρκο» Αη Γιώργη, Ρωμαϊκό Υδραγωγείο: Η απόλυτη ξεφτίλα...

 

Η πλήρης απαξίωση έχει χτυπήσει «κόκκινο» και στο Πάρκο του Άη Γιώργη  που έχει αφεθεί εντελώς στη μοίρα του. Το άλλοτε στολίδι της περιοχής θυμίζει πλέον εγκαταλειμμένο οικόπεδο, πνιγμένο στα ξερά χόρτα, τα άγρια βάτα και τους κομμένους κορμούς των νεκρών πλατάνων και με τη βλάστηση ανεξέλεγκτη που έχει να καθαριστεί ποιος ξέρει από πότε. Το πάρκο ρημάζει αλλά οι ψησταριές δίπλα στο νερό (!) παραμένουν.

Και αντί το πάρκο να συνδεθεί με το παρακείμενο Ρωμαϊκό Υδραγωγείο δημιουργώντας έναν ενιαίο πόλο ιστορίας και φύσης, επιλέγεται η πλήρης εγκατάλειψη. Η σύνδεση αυτή θα μπορούσε να μεταμορφώσει την περιοχή σε ένα πρότυπο οικολογικό και αρχαιολογικό πάρκο. Και η Περιφέρεια Ηπείρου και ο Δήμος Ζηρού αλλά και η τοπική κοινότητα του Άη Γιώργη έχουν τεράστιες ευθύνες για τη σημερινή άθλια κατάσταση.

Αν αυτή η περιοχή -που συνδυάζει σπάνια γεωλογικά φαινόμενα (την κόκκινη έρημο του Κοκκινοπηλού), παρθένο υδάτινο πλούτο (Λούρος, Λίμνη Ζηρού) και ένα κολοσσιαίο αρχαίο τεχνικό έργο όπως το Ρωμαϊκό Υδραγωγείο, βρισκόταν οπουδήποτε αλλού στην Ευρώπη θα είχε κηρυχθεί προστατευόμενο μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς. 

Η ιδέα και μόνο ότι κάποιος θα πλησίαζε με φορτηγό για να αδειάσει μπάζα δίπλα στο ποτάμι θα φάνταζε επιστημονική φαντασία και θα επιβάλλονταν εξοντωτικά πρόστιμα για οποιαδήποτε υποβάθμιση του περιβάλλοντος. Και επίσης θα είχε στηθεί άμεσα μια επιχείρηση απομάκρυνσης των χωματερών αλλά και συστηματική αναδάσωση με είδη ανθεκτικά ώστε η κοιλάδα να ξαναγεννηθεί. 

Αντί για μαρασμό λοιπόν, η περιοχή θα συντηρούσε δεκάδες επιχειρήσεις, παραδοσιακούς ξενώνες και τοπικούς παραγωγούς, προσελκύοντας τουρίστες δώδεκα μήνες τον χρόνο που θα σέβονταν τον τόπο και θα άφηναν χρήματα στην τοπική οικονομία. Εδώ όμως... τα γνωστά. Πρωτόγονοι για πάντα...

Καμαρώστε:

                                                        το «πάρκο» στον Άη-Γιώργη

                                                           

  

                                                          το Ρωμαϊκό Υδραγωγείο

                                    η Είσοδος στον Κοκκινοπηλό-οι πινακίδες πεταμένες 

Ο Λούρος... των χωματερών

 

Δεν έφτανε το τελειωτικό χτύπημα στην κοιλάδα του Λούρου με τα ξεραμένα πλατάνια που μετέτρεψε έναν επίγειο παράδεισο σε νεκροταφείο της φύσης, εδώ και καιρό έχουν φυτρώσει παράνομες χωματερές σε πολλαπλά σημεία κατά μήκος του ποταμού.  

Είτε δίπλα στην Εθνική Οδό είτε δίπλα στο νερό και τη μεταλλική γέφυρα θα δει κανείς ό,τι μπορεί να φανταστεί: μπάζα, πλαστικές σακούλες, στοιβαγμένα ξερά κλαδιά, μαλλιά από πρόβατα κτλ. Μια εικόνα απόλυτης εγκατάλειψης δίπλα σε προστατευόμενο ποταμό. Η Περιφέρεια Ηπείρου που καθάρισε επιτέλους τα πρανή της Εθνικής Οδού (αφήνοντας όμως σκουπίδια στον δρόμο) μήπως έχει κάτι να πει; 

Αντί λοιπόν να προστατεύεται με νύχια και με δόντια αυτό που απέμεινε από το οικοσύστημα, το ποτάμι αντιμετωπίζεται πια σαν κοιλάδα για σκουπίδια. Και εις ανώτερα λοιπόν...

Καμαρώστε:

                                          

                                              Η χωματερή δίπλα στον ποταμό Λούρο

                                                           Η χωματερή στην Κανέτα

Σοφά λόγια...

                                                                                                                                                (Αρκάς)

 

Εδώ ... γελάμε

                                                                                                        (Χρ.Παπανίκος - "Ελλάδα 24")
 

Πραγματικός Ανθρωπισμός ή των συνθημάτων;

 «Η Νατζμέ Αμινί είναι 23 ετών. Σπουδάζει Λογιστική. Ή, ακριβέστερα, σπούδαζε πριν η ζωή της μεταφερθεί από τα πανεπιστημιακά έδρανα σε ένα κελί των φυλακών Βακιλαμπάντ, στη Μασχάντ. Συνελήφθη στις 31 Ιανουαρίου 2026, στη διάρκεια των μεγάλων αντικυβερνητικών διαδηλώσεων στο Ιράν. Στις 18 Σεπτεμβρίου, ύστερα από μήνες κράτησης, κατάφερε να στείλει από τη φυλακή ένα ηχητικό μήνυμα, με το οποίο ανακοίνωσε ότι δύο ημέρες νωρίτερα είχε καταδικαστεί σε θάνατο. 

Ας σταματήσει εδώ το παιχνίδι των υπεκφυγών.Τη Νατζμέ Αμινί δεν τη συνέλαβε ο δυτικός ιμπεριαλισμός. Δεν την έκλεισε στη φυλακή η αποικιοκρατία. Δεν τη δικάζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν απειλείται από το ΝΑΤΟ. Τη συνέλαβαν οι αρχές της Ισλαμικής Δημοκρατίας, τη δικάζει το ιρανικό θεοκρατικό κράτος και το σκοινί που φοβάται ότι θα περάσει στον λαιμό της βρίσκεται στα χέρια εκείνων που κυβερνούν το Ιράν. 

Αυτό είναι που καθιστά τόσο αποκρουστικό τον επιλεκτικό ανθρωπισμό: τη στιγμή που ένα πραγματικό ανθρώπινο σώμα κινδυνεύει να βρεθεί στην αγχόνη, κάποιοι αισθάνονται σχεδόν υποχρεωμένοι να αναζητήσουν πρώτα τον γεωπολιτικό αστερίσκο. Να μας θυμίσουν την Αμερική, τις επεμβάσεις, τις κυρώσεις, το Ισραήλ, οτιδήποτε μπορεί να μετακινήσει για λίγο το βλέμμα από τον πραγματικό δεσμοφύλακα και τον πραγματικό κρατούμενο.

Εδώ ακριβώς δοκιμάζεται ο ανθρωπισμός και μαζί του ένα βαθύτερο σύμπτωμα της σημερινής Δύσης: η αδυναμία ενός μέρους του ακαδημαϊκού και προοδευτικού κόσμου να υπερασπιστεί χωρίς ενοχές τις ίδιες τις αξίες που τον έκαναν ελεύθερο. Πανεπιστημιακοί, ακτιβιστές και κάθε λογής αλληλέγγυοι επαγγελματίες της ευαισθησίας μπορούν να εξανίστανται για τις λεπτότερες μορφές συμβολικής καταπίεσης στις δυτικές κοινωνίες και την ίδια στιγμή να αναζητούν ελαφρυντικά, ιστορικές υποσημειώσεις και γεωπολιτικές δικαιολογίες όταν απέναντί τους υπάρχουν πραγματικές φυλακές, πραγματικά μαστίγια και πραγματικές αγχόνες. Εκεί δεν δοκιμάζεται απλώς η συνέπεια μιας πολιτικής παράταξης· δοκιμάζεται η πνευματική αυτοπεποίθηση ενός ολόκληρου πολιτισμού. 

Κάποτε πρέπει να τελειώνουμε και με μια άλλη βολική υποκρισία: την ιδέα ότι κάθε σύγκριση πολιτισμών είναι περίπου ύποπτη, ότι όλες οι κοινωνικές και πολιτικές παραδόσεις οφείλουν να αντιμετωπίζονται ως ισοδύναμες και ότι η λέξη «ανώτερος» απαγορεύεται ακόμη και όταν μιλάμε για την ελευθερία του ανθρώπου. Όχι. Δεν είναι όλα ίδια. Ένας πολιτισμός που κατέκτησε, έπειτα από αιώνες συγκρούσεων, την ισότητα ενώπιον του νόμου, την ελευθερία της συνείδησης, τη χειραφέτηση της γυναίκας, το δικαίωμα να πιστεύεις ή να μην πιστεύεις, την ελευθερία του λόγου, τη σεξουαλική αυτοδιάθεση και την προστασία του παιδιού έχει κάθε δικαίωμα να υπερασπίζεται αυτές τις κατακτήσεις χωρίς να απολογείται. 

Απέναντι σε αυτές τις κατακτήσεις υπάρχουν πρακτικές που είναι απλώς βαρβαρότητα. Το να επιβάλλεις σε μια γυναίκα πώς θα ντυθεί είναι βαρβαρότητα. Το να τη μαστιγώνεις επειδή αμφισβήτησε μια θρησκευτική επιταγή είναι βαρβαρότητα. Το να αντιμετωπίζεις το σώμα της ως ιδιοκτησία της οικογένειας, του συζύγου, του ιερέα ή του κράτους είναι βαρβαρότητα. Το να επιτρέπεις τον γάμο ενός παιδιού με έναν ενήλικο είναι βαρβαρότητα. Η κλειτοριδεκτομή, όπου εφαρμόζεται, είναι ακρωτηριασμός, όχι «έθιμο» που δικαιούται τον σεβασμό μας.Δεν υπάρχει τίποτε προοδευτικό στην ανοχή απέναντι σε αυτά. Υπάρχει μόνο φόβος απέναντι στις ίδιες μας τις αξίες.

Ακριβώς εδώ εμφανίζεται μια από τις μεγάλες αντιφάσεις της δυτικής Αριστεράς. Στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών μπορεί να ανακαλύπτει πατριαρχία σε μια λέξη, σε μια διαφήμιση, σε μια χειρονομία. Όταν όμως η πραγματική πατριαρχία εμφανίζεται με νόμους, αστυνομία ηθών, φυλακές, μαστίγια και αγχόνες, ξαφνικά αρχίζουν οι υποσημειώσεις: αποικιοκρατία, ιμπεριαλισμός, πολιτισμική ιδιαιτερότητα, Δύση, ΗΠΑ. Κι όμως, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια θεωρητική συζήτηση περί «Δύσης» και «Ανατολής». 

Στο Ιράν οι γυναίκες εξακολουθούν να υφίστανται σοβαρές νομικές διακρίσεις στον γάμο, στο διαζύγιο, στην κληρονομιά και στην επιμέλεια των παιδιών. Η υποχρεωτική μαντίλα εξακολουθεί να επιβάλλεται, ο παιδικός γάμος παραμένει νόμιμος χωρίς απόλυτο κατώτατο όριο ηλικίας όταν υπάρχει δικαστική έγκριση, ενώ η μαστίγωση εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ως ποινή.Ακόμη πιο κραυγαλέα είναι η αντίφαση όταν τμήματα του ΛΟΑΤΚΙ κινήματος εμφανίζονται κάτω από συνθήματα όπως «Queers for Palestine». 

Ο εξωραϊσμός της Χαμάς, σε μια Γάζα όπου η νομοθεσία προβλέπει όλη την γκάμα της ανθρώπινης βαρβαρότητας σε βάρος της ύπαρξής τους —όχι των αυτονόητων δικαιωμάτων τους— που απολαμβάνουν στον δυτικό κόσμο, δημιουργεί μια νέα συνθήκη φρίκης υπό την προσχηματική αιγίδα του ανθρωπισμού. Υπέρ ανθρώπων που απήγαγαν, βίαζαν και κατακρεουργούσαν νήπια —βρέφη. Την ίδια ώρα, η ισραηλινή κοινωνία παρέχει στους ομοφυλόφιλους και στα ομόφυλα ζευγάρια ένα πολύ ευρύτερο πλέγμα δικαιωμάτων.

Εδώ ακριβώς ο ανθρωπισμός παύει να είναι αρχή και μετατρέπεται σε πολιτική επιλογή. Γιατί ο ανθρωπισμός που χρειάζεται πρώτα να πληροφορηθεί ποιος είναι ο θύτης για να αποφασίσει πόσο θα συγκινηθεί από το θύμα δεν είναι ανθρωπισμός. Είναι ιδεολογική λογιστική. Η γυναίκα του Ιράν δεν χρειάζεται από εμάς διάλεξη για τον ιμπεριαλισμό. Γνωρίζει ποιος της απαγορεύει να βγει στον δρόμο όπως επιθυμεί. Γνωρίζει ποιος μπορεί να τη συλλάβει. Γνωρίζει ποιος τη δικάζει. Γνωρίζει ποιος κρατά το μαστίγιο και ποιος την απειλεί με την αγχόνη.

Και πρέπει επιτέλους να έχουμε το θάρρος να πούμε κάτι ακόμη: Σε ό,τι αφορά την ατομική ελευθερία, την ισότητα των φύλων, την ανεξιθρησκία, την αυτονομία του ανθρώπου και την προστασία του παιδιού, το φιλελεύθερο δημοκρατικό κεκτημένο της Δύσης αποτελεί ιστορικά πολύ υψηλότερο επίπεδο θεσμικής προστασίας από μια θεοκρατία που υποτάσσει τον νόμο στη θρησκευτική εξουσία. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Ευρωπαίος είναι καλύτερος άνθρωπος από τον Ιρανό ή ο χριστιανός από τον μουσουλμάνο. Σημαίνει κάτι πολύ απλούστερο και πολύ πιο ουσιαστικό:Oτι ορισμένοι θεσμοί προστατεύουν καλύτερα την ανθρώπινη ελευθερία από άλλους. 

Και αν ακόμη και αυτή τη διαπίστωση φοβόμαστε να την κάνουμε, τότε έχουμε φτάσει σε μια παράξενη κατάσταση: υπερασπιζόμαστε όλες τις κουλτούρες εκτός από εκείνη που μας έδωσε το δικαίωμα να τις κρίνουμε. Στο μεταξύ, πίσω από όλες αυτές τις μεγάλες λέξεις, υπάρχει ακόμη ένα κορίτσι 23 ετών, κλεισμένο σε μια φυλακή της Μασχάντ. Δεν μας ζητά να λύσουμε το Μεσανατολικό. Δεν μας ζητά να αποφανθούμε για την αμερικανική εξωτερική πολιτική. Δεν μας ζητά να διορθώσουμε την Ιστορία. Ζητά να μην την αφήσουμε να πεθάνει: «Να γίνετε η φωνή μου». Ίσως τελικά αυτή η πρόταση να είναι αρκετή για να ξεχωρίσει τον πραγματικό ανθρωπισμό από τον ανθρωπισμό των συνθημάτων».

(Απόσπασμα άρθρου του Ξ.A. Μπρουντζάκη από την ATHEnsvoice)

Ρήσεις..