Ανυπαρξία επιχειρημάτων...

 

«Στα διεθνή, το ξεκίνημα της διακυβέρνησης Τραμπ δείχνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι δεν πρόκειται για μια άλλου είδους πολιτική, αλλά για έναν άλλο τρόπο άσκησης της πολιτικής τόσο στο εσωτερικό όσο και στα διεθνή. Στο εσωτερικό το βλέπουμε με την εφαρμογή μιας σειράς παραλογισμών σε διάφορα επίπεδα, χωρίς κανένα κέρδος υπέρ του κράτους ή της κοινωνίας. Αντίθετα, βλέπουμε την άμεση καταστροφή κάθε συστήματος κοινωνικής πρόνοιας και περίθαλψης, με την ταυτόχρονη μείωση των εισοδημάτων των φτωχότερων κοινωνικά τμημάτων.

Στα δικά μας, παρατηρούμε καθημερινά μια σειρά από ακατάσχετους βερμπαλισμούς οι οποίοι δεν οδηγούν πουθενά και, όταν οδηγούν κάπου, αφορούν στην επισήμανση του ασήμαντου, επιχειρώντας με μια αλαζονεία ιδιαίτερου τύπου να το καταστήσουν σημαντικό. Εκείνο το οποίο κυριαρχεί ή επιδιώκεται να κυριαρχήσει μέσα από κάθε αντιπολιτευόμενο πολιτικό συνασπισμό είναι το συναίσθημα.

Έτσι, πάνω σ’ αυτή τη βάση, της ανυπαρξίας επιχειρημάτων, της κοινωνικής ανυποληψίας, αφού για να σχηματιστεί μια νέα κυβέρνηση θα χρειαστεί να συνασπιστούν τουλάχιστον τέσσερα κόμματα της αντιπολίτευσης, και τελικά της διαρκούς επίκλησης του συναισθήματος, επιδιώκεται να «πέσει» η κυβέρνηση και τελικά χωρίς κανείς να μπορεί να καταλάβει τον λόγο. Το σημαντικό σε όλη αυτή την α-νόητη επιχειρηματολογία είναι βασικά η κατάργηση κάθε λογικού κανόνα συζήτησης με βάση πολιτικά επιχειρήματα. Πρακτική η οποία αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες της δημοκρατίας.

Αυτό είναι και το βασικό σημείο σύμπτωσης της πολιτικής πρακτικής του τραμπισμού και του συνόλου των κομμάτων της ελληνικής αντιπολίτευσης: η κατάργηση του πολιτικού διαλόγου μέσα σε πλαίσια κοινώς αποδεκτά με βάση τον ορθό λόγο και τις δημοκρατικές αρχές και η επιδίωξη του σε εξωθεσμικές μορφές με ψέματα, υπεκφυγές και φαντασιώσεις.

Η βροντώδης απαίτηση της κοινωνίας είναι… το γενικό σέρβις και το restart αυτού του διαχρονικά αποτυχημένου κράτους για να γίνει επιτέλους λειτουργικό, αποτελεσματικό, αντάξιο των απαιτήσεων του κόσμου! Και όχι να γίνονται ευκαιριακά κάποια «μπαλώματα» για… καθησύχαση και στάχτη στα μάτια και μετά… «βλέπουμε». Να έχει η κοινωνία εμπιστοσύνη και να προσβλέπει στην αυτοματοποιημένη ενεργοποίηση και αποτελεσματικότητα των θεσμών, χωρίς να απαιτείται αυτό το γελοίο (και προσβλητικό προς το αξίωμα!) «κατόπιν παρέμβασης και εντολής του πρωθυπουργού…»!

Αυτό ήταν το βαθύτερο νόημα των κινητοποιήσεων: να αποκατασταθεί (αν υπήρχε ποτέ…) η εμπιστοσύνη που οφείλει να υπάρχει μεταξύ κράτους και πολιτών. Και άνευ της οποίας «ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων». Σε όλα τα επίπεδα, χωρίς αποκλεισμούς και… στεγανά. Το μήνυμα στάλθηκε. Ας διαβαστεί με ψυχραιμία, υπευθυνότητα και αίσθηση καθήκοντος από τους παραλήπτες».

(Απόσπασμα άρθρου του Α.Bασιλιά από την  ATHEΝSVOICE)