Απόψεις...

 

«Πέντε νεκροί μέσα σε τρεις ημέρες στην Αθήνα από τροχαία. Πάνω από εβδομήντα νεκροί πέρυσι. Και πόσοι σοβαρά τραυματίες που θα μείνουν ανάπηροι για το υπόλοιπο του βίου τους. Ο σιδηρόδρομος μας εκδικήθηκε για την αμέλεια με την οποία τον αντιμετωπίσαμε ως κοινωνία για δεκαετίες ολόκληρες. Το τετράτροχο και το δίτροχο όμως; Τα καθαγιασμένα μέσα μεταφοράς, οι φυσικές προεκτάσεις του σώματός μας, η πανοπλία του υπερτροφικού «εγώ» μας. 

Το πρόβλημα εικονογραφεί με τον καλύτερο τρόπο τον συνδυασμό ατομικής και συλλογικής ευθύνης. Οταν οδηγείς έχοντας πιει τον Βόσπορο και συγχρόνως μιλάς στο κινητό, τότε η ευθύνη είναι αποκλειστικά ατομική. Οπως όταν δεν σέβεσαι τον πεζό, ούτε το πεζοδρόμιο επειδή ως εποχούμενος θεωρείς ότι έχεις περισσότερα δικαιώματα στον δημόσιο χώρο. Οταν υπερβαίνεις το όριο ταχύτητας για να αποσβέσεις τα χρήματα που ξόδεψες για τα κυβικά, η ευθύνη είναι ατομική. Και εδώ εμφανίζεται η ζεύξη ατομικού και συλλογικού. 

Οταν αγοράζεις το δίπλωμά σου, μοιράζεσαι τη δική σου ασυνειδησία με αυτήν του κρατικού υπαλλήλου. Οταν κυκλοφορείς χωρίς πινακίδες, μοιράζεσαι την ευθύνη του εγκλήματος με την αστυνομία που σου επιτρέπει να κυκλοφορείς ως κουκουλοφόρος. Μα δεν μπορεί σε κάθε διασταύρωση να υπάρχει κι από ένας αστυνομικός. Θα πρέπει, όμως, να ξέρεις ότι το πιθανότερο είναι να υπάρχει κάπου εκεί γύρω κάποιος, ενώ τώρα ξέρεις ότι το πιθανότερο είναι μην υπάρχει πουθενά. 

Και οι κάμερες; Αυτές ανήκουν στο μερίδιο της συλλογικής ευθύνης, κοινώς του κράτους. Γιατί δεν έχουν ακόμη εγκατασταθεί; Αντιδρούσαν οι «προοδευτικές» δυνάμεις; Στο μερίδιο ευθύνης των δήμων ή των περιφερειών ανήκει και η άθλια κατάσταση των δρόμων στις πόλεις και η παραπλανητική και άχρηστη πολλές φορές σηματοδότηση».

                                                           (Τ.Θεοδωρόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

 «Αν ένας διανοούμενος σήμερα θέλει ο λόγος του να έχει ήθος και εντιμότητα δεν μπορεί να παρακάμψει δύο ημερομηνίες. Την 24η Φεβρουαρίου 2022 και την 7η Οκτωβρίου 2023. Και αυτό δεν αρκεί. Οφείλει να περιγράψει επακριβώς τι συνέβη αυτές τις δύο ημερομηνίες. Δηλαδή να πει πως τα ρωσικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Ουκρανία και πως τρομοκράτες της Χαμάς –ας τους αποκαλέσει και «μαχητές»– εισέβαλαν στο Ισραήλ, για να δολοφονήσουν και να απαγάγουν αμάχους. 

Οταν απλώς μιλάμε για τον πόλεμο στην Ουκρανία, ουσιαστικά εξισώνουμε τον εισβολέα με τον αμυνόμενο. Τον θύτη με το θύμα. Και όταν δεν αναφερόμαστε καθόλου στην 7η Οκτωβρίου 2023, αλλά στο τι συνέβη μετά, απλώς δείχνουμε την προκατάληψή μας. Μπορεί ένας τέτοιος λόγος να περιγράψει, να ερμηνεύσει και να διδάξει; Μπορεί να αποτελέσει έναν γνώμονα σκέψης; Εναν αξιόπιστο οδηγό ανάλυσης και σύνθεσης των γεγονότων;»

                                                                 (Σ. Μουμτζής-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)