Απόψεις...

  

«Ιστορικά, η παραδοσιακή Αριστερά παγκοσμίως θεωρούσε τους αντιεξουσιαστές παρακλάδι του συστήματος. Δεν μπορούσαν οι ηγεσίες της Αριστεράς να αντιληφθούν ότι από τη θεωρητική μήτρα τους ξεπετάχτηκαν συλλογικότητες με διαφορετικό τρόπο ανάγνωσης της κοινωνίας και του ιστορικού γίγνεσθαι. Η βία στο πρώτη φάση της Αριστεράς, την επαναστατική, ήταν το βασικό πολιτικό όπλο για την κατάληψη της εξουσίας. Παράλληλα την περίοδο της Γ΄ Διεθνούς οι ενδοκομμουνιστικές διαφορές λυνόταν με τα όπλα, όπως συνέβη στην Κρονστάνδη το 1921. Οι σταλινικές ηγεσίες των κομμουνιστικών κομμάτων δεν ανεχόταν την ύπαρξη άλλων συλλογικοτήτων που είχαν μιαν άλλη αντίληψη και κυρίως άλλες πρακτικές από τις δικές τους. 

Η φυσική εξόντωση ήταν ο μοναδικός τρόπος επίλυσης των ιδεολογικών διαφορών. Χιλιάδες αναρχικοί εξοντώθηκαν στην Ισπανία από τα όργανα της NKVD, το ίδιο συνέβη και σε όλη την Ευρώπη την περίοδο του Μεσοπολέμου. Το ίδιο συνέβη και στην Ελλάδα στα Δεκεμβριανά του 1944. Στην πορεία-- και στο πλαίσιο της ενσωμάτωσης των κομμουνιστικών κομμάτων στη μεταπολεμική πολιτική ζωή της Δύσης—οι αντιεξουσιαστικές συλλογικότητες αντιμετωπίστηκαν είτε ως προβοκάτορες είτε ως υπονομευτές των αγώνων του εργατικού κινήματος, των οποίων εκφραστές ήταν τα Κομμουνιστικά Κόμματα. 

Σχεδόν πάντοτε η ρετσινιά του προβοκάτορα συνοδευόταν και από την κατηγορία πως συνεργαζόταν με τις διωκτικές κρατικές αρχές. Η έκφραση «γνωστοί-άγνωστοι» αυτό υποδηλώνει». 

                                                                        (Σ.Μουμτζής - Liberal.gr)

«Ο Τραμπ είπε ότι θα πάρουν τη Γροιλανδία με τον έναν ή τον … άλλον τρόπο. Αν βάλουμε όπου Τραμπ τον  Ερντογάν και όπου Γροιλανδία το Καστελόριζο, έχουμε έναν πλήρη οδικό χάρτη για τη συνέχεια. Βρισκόμαστε σε πόλεμο, στον οποίο οι χαμένοι ανήκουν στο γένος των ευδαιμόνων που νομίζουν ότι μπορούν να τρώνε αμέριμνοι βούτυρο με μέλι στο ψωμί τους χωρίς να τους προστατεύουν κανόνια. Αγοράζεις τα κανόνια που δεν παράγεις, αλλά είναι εντελώς ηλίθιο να αγοράζεις και εκείνα που μπορείς να τα φτιάξεις. Υπάρχουν πάντως, αρμόδιοι που δεν ξέρουν ούτε κατά πού πέφτουν τα ελληνικά … ναυπηγεία! 

Κάποτε η ελληνική αμυντική βιομηχανία είχε ισχυρή παρουσία στη χώρα και στις διεθνείς αγορές. Μέχρι που εξέπεσε στα χέρια των εργατοπατέρων. Εκεί διαλύθηκε το σύμπαν. Σήμερα εκείνοι που διαμαρτύρονται για τις κρατικές εταιρείες που αποτελούν την ελληνική αμυντική βιομηχανία ξεχνούν τι ήταν εκείνο που συντέλεσε στη διάλυσή τους. Και δεν είναι ότι έχουν αδύναμη μνήμη. 

Είναι που δεν θέλουν να δυσαρεστήσουν τα κομματικά τους στελέχη που συνδιοίκησαν για πολλά χρόνια αυτές τις εταιρείες, στο όνομα του λαού και του σοσιαλισμού. Και για να μην αναλάβουν το πολιτικό κόστος κατηγόρησαν το κράτος που δεν έστειλε μερικά ακόμη δισεκατομμύρια ευρώ σε αυτές τις εταιρείες για να γίνουν επιδόματα».

                                                                            (Θ. Μαυρίδης-liberal.gr)