Απόψεις...

 

«Σε άρθρο γνώμης της Αγκάθι Ντεμαρέ, συνεργάτιδας της δεξαμενής σκέψης European Council on Foreign Relations, τονίζεται ότι ο βασικός πονοκέφαλος του Ρώσου προέδρου, που τον έκανε να αλλάξει στάση, δεν ήταν οι απώλειες επί του εδάφους, ούτε η διαπίστωση ότι μάλλον δεν θα μπορέσει να τοποθετήσει, ως ήλπιζε, «αχυράνθρωπό» του στην ηγεσία του Κιέβου, αλλά περισσότερο η συνειδητοποίηση ότι η Ρωσία «θα μπορούσε σύντομα να δυσκολευτεί να χρηματοδοτήσει τον πόλεμο».

Η οικονομολόγος εκτιμά ότι από δημοσιονομικής άποψης ο χρόνος κυλά αντίστροφα για τη Ρωσία, με την ηγεσία της να μη διαθέτει plan D για τη χρηματοδότηση του δημοσιονομικού ελλείμματος, εγείροντας ερωτήματα αναφορικά με την ικανότητά της να χρηματοδοτήσει τον πόλεμο.π' αυτή την έννοια, αυτό που πραγματικά αποζητά ο Πούτιν στις συνομιλίες με τις ΗΠΑ θα μπορούσε να είναι χώρος για να ανασάνει δημοσιονομικά.

Το άρθρο σημειώνει ότι η χαλάρωση των αμερικανικών κυρώσεων ή η παύση της σύγκρουσης θα επέτρεπε στη Μόσχα να ξαναγεμίσει τα ταμεία της με τη μείωση των αμυντικών δαπανών.Και καταλήγει: «Ο λόγος που ο Πούτιν ίσως είναι, επιτέλους, έτοιμος να διαπραγματευτεί φαίνεται ότι είναι αξιοσημείωτα απλός: θέλει να αποφύγει μια ταπεινωτική χρεοκοπία».

                                                                                      (Mononews.gr)

«Φάρμακα, επισιτιστική βοήθεια, πρόσβαση σε πόσιμο νερό, κατόπιν περίθαλψη για χιλιάδες ασθενείς HIV σε δεκάδες χώρες. Αυτά ήταν κάποια από τα προγράμματα της υπηρεσίας εξωτερικής βοήθειας των ΗΠΑ –της USAID– τα τελευταία 64 χρόνια. Για τον Ελον Μασκ, όμως, και τη νέα αμερικανική κυβέρνηση η USAID ήταν απλώς ένας σπάταλος και ανεξέλεγκτος μηχανισμός, που δαπανούσε 70 δισ. δολάρια ετησίως σε δράσεις που προωθούσαν τη woke ατζέντα. Γι’ αυτό και μία από τις πρώτες –και πιο αμφιλεγόμενες– ενέργειες του Τραμπ ήταν να καταργήσει ουσιαστικά την υπηρεσία. Από τους 10.000 εργαζομένους της, θα παραμείνουν ενεργές μόλις 290 οργανικές θέσεις».

                                                                   (Αθ. Κατσικίδης-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Με τα Τέμπη έχει οργανωθεί μια ολόκληρη θεωρία συνωμοσίας. Στο επίκεντρο η «συγκάλυψη». Τι προσπαθούν να συγκαλύψουν; «Δεν το ξέρουμε αφού το συγκαλύπτουν». Ποιος προσπαθεί να το συγκαλύψει; «Μα η κυβέρνηση, γιατί κάτι θέλει να κρύψει». Και τι θέλει να κρύψει; «Δεν ξέρουμε αφού το κρύβει».

                                                            (Τ. Θεοδωρόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Ο αντισυστημισμός, όπως και το πάθος για τη λευτεριά, δεν ξέρει από κελιά. Ενίοτε ούτε από λογική, όπως φάνηκε από αυτό που ειπώθηκε στον ΣΚΑΪ ότι συζητείται να αναλάβει η Καρυστιανού τη διακυβέρνηση της χώρας. Το πρόβλημα, όμως, του Μητσοτάκη για να καταλάβει τον πολιτικό σφυγμό είναι άλλο: δέκα κόμματα κάτω από το 15% δεν είναι αντιπολίτευση, αλλά συστατικά σε ετικέτα συσκευασμένων τροφών».

                                                                 (Α. Πανούτσος –protagon.gr)