Οι ... "γνωστοί - άγνωστοι"

  

«Από τη δεκαετία του ’70, σε συνθήκες δημοκρατίας εμφανίστηκαν οι «γνωστοί άγνωστοι» και επέβαλαν τη διαχρονική παρουσία τους. Τα χρόνια περνούσαν, οι γενιές άλλαζαν, αλλά αυτοί ακολουθούσαν το γνωστό μοτίβο.Κρυβόμενοι στις παρυφές του πλήθους των διαδηλωτών, άρχιζαν τον χορό της βίας και διέλυαν τις συγκεντρώσεις. Συνήθως η αντιμετώπισή τους ερμηνευόταν ως δυσανεξία των κυβερνήσεων για τις συγκεντρώσεις και ως επίδειξη δύναμης εκ μέρους τους. Ενώ συνέβαινε το αντίθετο. Πρόδιδαν επιχειρησιακή αδυναμία.

Ο «χώρος» δεν είναι ενιαίας αντίληψης. Υπάρχουν ανάμεσά τους ιδεολόγοι αντιεξουσιαστές. Δίπλα τους παιδιά που γουστάρουν το παιγνίδι «κλέφτες και αστυνόμοι» στους δημόσιους δρόμους. Μεταξύ τους και πολλοί αδέσποτοι χουλιγκάνοι, ενώ κατά καιρούς έχουν προσαχθεί και παιδιά των βορείων προαστίων, όπως και μετανάστες.

Οι αντιεξουσιαστές προκαλούν τα επεισόδια γιατί ιδεολογικά έχουν μετωπική ρήξη με το κράτος. Με τις συγκρούσεις θεωρούν ότι αποδεικνύουν την ολοκληρωτική, ανελεύθερη, αστυνομοκρατούμενη φύση του πολιτικού συστήματος. Οι χουλιγκάνοι δεν έχουν τέτοιες προσεγγίσεις. Απλώς γουστάρουν «να την πέφτουν στους μπάτσους». Και τα παιδιά των βορείων προαστίων κάνουν την εφηβική επανάστασή τους πριν αφοσιωθούν σε καλοπληρωμένες καριέρες.

Οπωσδήποτε οι τέτοια «επαναστατική» δράση των ιδεολόγων, του λούμπεν περιθωρίου και των καλομαθημένων βλαστών, θα είχε μικρότερη έκταση, όπως θα είχε και μικρότερη στα γήπεδα, εάν η αστυνομία έκανε διαφορετικά τη δουλειά της. Και δουλειά της είναι οι συλλήψεις και όχι να παίζουν σε κάθε διαδήλωση ξύλο με τους κουκουλοφόρους. Και αν ως τώρα όσους συλλάμβανε απαλλάσσονταν με την ευγενή συνδρομή δικηγόρων, που «δεν έκαναν τίποτα τα παιδιά. Τυχαία βρέθηκαν εκεί», τώρα έχει τα τεχνητά μέσα.

Υποτίθεται ότι οι μετωπικές δυνάμεις τάξεως είναι εφοδιασμένες με προσωπικές κάμερες, που μπορούν να αποδείξουν ότι «τα παιδιά» δεν περνούσαν τυχαία από εκεί. Και θα μπορεί η αστυνομία να τα δημοσιοποιεί όταν οι δικαστές «γεμάτοι κατανόηση» για τα «παιδιά» τα αφήνουν ελεύθερα».

(Απόσπασμα άρθρου του Γ. Σιδέρη από το liberal.gr)