Τετάρτη 8 Απριλίου 2026
Το Ισλάμ και οι "χρήσιμοι ηλίθιοι"...
«Η αιματηρή επίθεση στο ισραηλινό προξενείο στην περιοχή Μπεσίκτας στην Κωνσταντινούπολη, με έναν νεκρό και τέσσερις τραυματίες, ήταν ο απλώς ο πλέον πρόσφατος αλλά δεν θα είναι ο έσχατος κρίκος μιας αιματηρής αλυσίδας ισλαμιστικών τρομοκρατικών επιθέσεων που έχουν αφήσει πίσω τους χιλιάδες νεκρούς.
Στη χθεσινή επίθεση, σύμφωνα με το τουρκικό υπουργείο Εσωτερικών, ο ένας εκ των τρομοκρατών «είχε διασυνδέσεις με τρομοκρατική οργάνωση που εκμεταλλεύεται θρησκευτικά στοιχεία». Είναι αυτό που δεν κατανοούν οι δυτικοί, οι οποίοι αποδίδουν τις τρομοκρατικές επιθέσεις μόνο στην απελπισία και τον πόνο των Παλαιστινίων.
Απελπισία όμως έχουν και οι Ουκρανοί, όπως και εκδικητική διάθεση λόγω της απάνθρωπης ρωσικής επίθεσης, με τις εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους, τις ασύλληπτες καταστροφές πόλεων και των υποδομών, το παιδομάζωμα, τη θηριωδία των Ρώσων και τη δυστυχία που επέφερε. Εκδικητική διάθεση και, ίσως δικαιολογημένο, μίσος εναντίον των Δυτικών είχαν και οι Σέρβοι για την επίθεση που δέχτηκαν.
Όμως ούτε οι Σέρβοι ούτε οι Ουκρανοί οργάνωσαν ένοπλες ομάδες, ούτε συγκρότησαν ομάδες αυτοκτονίας προκειμένου για να επιτεθούν σε διπλωματικές αποστολές εκτός των εδαφών τους. Αντιθέτως οι τζιχαντιστικές ομάδες υπό το πρόσχημα της Παλαιστίνης, και έχοντας ερμηνεύσει την Τζιχάντ αποκλειστικά ως ένοπλο αγώνα κατά των απίστων, επιδίδονται σε θανάσιμο «ακτιβισμό» - ακόμη και εναντίον και άλλων μουσουλμάνων, όπως έδειξε το Ισλαμικό Κράτος.
Η κινητήριος αιτία που τους ωθεί να μην λογαριάζουν τη ζωή, είναι η ένδυση της ιδιότητας του «Μάρτυρα» για τη δόξα του Αλλάχ. Πιστεύουν ότι καταλήγουν μετά δόξης και τιμής στον παράδεισό τους, την «Τζάννα», έναν τόπο αιώνιας χαράς και ειρήνης. Εκεί τους περιμένουν όμορφοι ειρηνικοί κήποι με ποτάμια, άφθονα βουνά πιλάφια, και εβδομήντα δύο παρθένες με πανέμορφα μάτια (Ουρί).
Στο διάβα του χρόνου έχουν καταγραφεί χιλιάδες επιθέσεις εναντίον δυτικών αποστολών. Ξεκινούν από βομβιστικές επιθέσεις, περνούν από ομηρίες και καταλήγουν σε σφαγές. Φυσικά και πέραν των Πρεσβειών και προξενείων, τον τρόμο και τον θάνατο της θεοκρατικής βαρβαρότητας έχουν δεχθεί απλοί και αμέτοχοι δυτικοί πολίτες. Σημείο αιχμής οι Δίδυμοι Πύργοι στη Νέα Υόρκη με τους κοντά 3.000 νεκρούς, η σφαγή στο σχολείο Μπεσλάν στη Ρωσία με τους 334 νεκρούς (και μεταξύ τους 186 παιδιά), οι επιθέσεις στη Γαλλία στο θέατρο Μπατακλάν, σε καφετέριες και πλησίον του Σταντ ντε Φρανς, με τους 130 νεκρούς.
Επίσης στη Μουμπάι της Ινδίας σε ξενοδοχείο, σιδηροδρομικό σταθμό και εβραϊκό κτήριο με 166 νεκρούς, στα τρένα της Ισπανίας με 283 νεκρούς, στην Σρι Λάνκα σε εκκλησίες και ξενοδοχεία με 269 νεκρούς, και άλλες ων ουκ έστιν αριθμός.Για τις τελευταίες στη Σρι Λάνκα, η «πολιτική ορθότητα» του Μπαράκ Ομπάμα και της Χίλαρι Κλίντον τους απαγόρευσε να μιλήσουν για θύματα - Χριστιανούς, για να μην δυσαρεστήσουν τους μουσουλμάνους. Έκαναν λόγο για «Προσκυνητές του Πάσχα»!
Επιθέσεις υπήρξαν σε πρεσβείες ΗΠΑ στην Κένυα και την Τανζανία με 224 νεκρούς. Όσον αφορά τις επιθέσεις κατά ισραηλινών στόχων, χαρακτηριστική είναι η επίθεση της Χεσμπολάχ στο μακρινό Μπουένος Άιρες της Αργεντινής με 29 νεκρούς και 242 τραυματίες. Στην Αργεντινή πάλι, επίθεση στο εβραϊκό κέντρο ΑΜΙΑ το 1994, είχε ως αποτέλεσμα 85 νεκρούς.
Το ίδιο έτος στην Παραγουάη, δυο ένοπλοι της Φατάχ εισέβαλαν στην Πρεσβεία και άνοιξαν πυρ με αποτέλεσμα μια νεκρή γραμματέα. Επιθέσεις προετοιμάστηκαν και στην Μπανγκόκ της Ταϊλάνδης το 2012, στο Παρίσι, στην Ινδία στο Νέο Δελχί, στη Γεωργία στην Τιφλίδα, την Λευκωσία, και αλλού.
Αυτές οι δράσεις εκλαμβάνονται από την δυτική Αριστερά ως
δικαιολογημένος αντι-δυτικισμός και ενεργός αντι- ιμπεριαλισμός. Είναι η
ενσάρκωση του χρήσιμου ηλίθιου - κατά τον Λένιν. Είναι οι άθεοι και οι
αγνωστικιστές που δικαιολογούν τους θεοκράτες δολοφόνους».
(Απόσπασμα άρθρου του Γ. Σιδέρη από το liberal.gr)
Μαζί τα φάγαμε...
«Στις εκλογές του 1996 (ακριβώς πριν 30 χρόνια), ως συντάκτης του ελεύθερου πολιτικού ρεπορτάζ, πρότεινα στο κανάλι που εργαζόμουν να παρακολουθήσω με μια κάμερα έναν βουλευτή μεγάλου κόμματος και να καταγράψω σε 24ωρή βάση τον τρόπο που έκανε την προεκλογική του εκστρατεία.
Η πρόταση εγκρίθηκε, ο βουλευτής βρέθηκε (γνωστότατος και με μεγάλη πελατεία) και το άλλο πρωί νωρίς-νωρίς, 7.30 με την τσίμπλα στο μάτι, ήμουν έξω απ’ το γραφείο του «για να ξεκινήσουμε με επίσκεψη σε λαϊκή». Κατέβηκε κουστουμαρισμένος και κεφάτος, και μας έκανε νόημα να μπούμε στο αμάξι του.Ήταν μια τεράστια, μαύρη, απαστράπτουσα, πανάκριβη, καλοπλυμμένη και επιμελώς γυαλισμένη BMW, που την ακολουθούσαν ακόμα δυο-τρία αυτοκίνητα συνοδείας, μεγάλα και ακριβά επίσης.
«Συγγνώμη, μ’ αυτή την BMW θα μπείτε μέσα στην λαϊκή; Θα σας κράξει ο κόσμος, εκεί πάνε φτωχοί άνθρωποι, βιοπαλαιστές», του είπα. Με κοίταξε λες και ήμουν ηλίθιος. «Μ’ αυτήν θα πάω βέβαια» μου απάντησε. «Αν πάω με κανένα σαραβαλιασμένο FIATάκι, ξέρεις τι θα πουν; Αυτός είναι ανίκανος να βοηθήσει τον εαυτό του, εμένα θα βοηθήσει;». Περιττό να πω ότι εκλέχτηκε άνετα, παρά το γεγονός ότι το κόμμα του έχασε.
Άλλος, συνταξιούχος σήμερα βουλευτής του κάμπου, μου είχε διηγηθεί την ακόλουθη ιστορία για κάποιον «άνθρωπό» του. «Ήταν από τους πιο φανατικούς υποστηρικτές μου, ερχόταν στις συγκεντρώσεις μου, ερχόταν στο γραφείο και βοηθούσε, μιλούσε για μένα στο καφενείο και στη γειτονιά, γενικώς ήταν άνθρωπος μου. Όταν ο γιος του πήγε φαντάρος, ήρθε και μου ζήτησε μετάθεση κοντά στο σπίτι του. Την έκανα. Όταν απολύθηκε ο μικρός, ξανάρθε. «Βρες του τώρα και μια δουλειά». Ταλαιπωρήθηκα κάμποσους μήνες, τον έχωσα έκτακτο σ’ έναν δήμο, απ’ όπου σιγά-σιγά θα μονιμοποιούνταν.
Όταν όμως ήρθαν οι εκλογές και ενεργοποιούσα την ομάδα μου, συνειδητοποίησα ότι ο «άνθρωπός» μου που τόσο είχα εξυπηρετήσει, ήταν εξαφανισμένος. Ρώτησα που βρίσκεται και οι άλλοι μου είπαν ότι είχε ενταχθεί φανερά στην ακολουθία του βασικού μου αντιπάλου στον νομό. Έμεινα άναυδος. Τον πήρα κατ’ ευθείαν τηλέφωνο. «Έχεις κανένα παράπονο;» τον ρώτησα. «Δεν έκανα ότι μου ζήτησες; Δεν σου μετέθεσα το παιδί; Δεν στο διόρισα; Και τώρα πήγες στον απέναντι; Γιατί;»
«Όχι, δεν έχω
κανένα απολύτως παράπονο από σένα» μου απάντησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια.
Αλλά δεν έχω ένα παιδί, έχω δύο. Κι αν ξαναερχόμουν σε σένα να σου πω να μου
διορίσεις και το δεύτερο, δικαίως θα μου έλεγες ότι ένας διορισμός ανά
οικογένεια φτάνει, γιατί έχεις λίγες θέσεις και πολλούς στην ουρά. Λογικό.
Οπότε πήγα στον αντίπαλο σου και του πούλησα την μεταγραφή μου από σένα σε
κείνον, μαζί με τις ψήφους που κουβαλάω. Με αντάλλαγμα τον διορισμό και του
δεύτερου παιδιού. Μη με παρεξηγείς, πατέρας είμαι».
(Απόσπασμά άρθρου του Δ. Καμπουράκη από το Liberal.gr)
Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει;
«Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Και γι’ αυτό δεν πρόκειται ποτέ ν’ αναστηθεί.» Ευφυολόγημα γνωστό. Ηταν από τα αγαπημένα του Μάνου Χατζιδάκι. Το 1981 στην Ελλάδα κυριαρχούσε ακόμη η νοοτροπία του μετεμφυλιακού κράτους, με μια τερατώδη γραφειοκρατία σοβιετικού τύπου και ένα πολιτικό ιερατείο που κρατούσε δέσμια την κοινωνία. Μια κοινωνία που την αποτελούσαν πολυπληθή μικρομεσαία στρώματα, πολυάριθμος αγροτικός πληθυσμός και απασχολούμενοι στον υπερτροφικό δημόσιο τομέα που συνεργαζόταν με το πολιτικό ιερατείο, για να ελέγχει όλους τους υπόλοιπους. Με το αζημίωτο εννοείται, αφού ο έλεγχος ταυτιζόταν με την προστασία.
Περιγράφω σχηματικά τη σοσιαλιστική Ελλάδα της δεκαετίας του ’80, η οποία αντιμετώπιζε την Ευρώπη ως ξένο σώμα και εξαντλούσε την ευφυΐα της για να αξιοποιήσει όσο περισσότερο μπορούσε την Ευρώπη που την αντιμετώπιζε όχι ως ευκαιρία ανάπτυξης αλλά ως ευεργέτιδα. Οι αγρότες μας προτιμούσαν να πετούν τα ροδάκινα στις χωματερές για να εισπράττουν επιδοτήσεις παρά να κοπιάσουν για να φτιάξουν ποικιλίες με ελληνική υπογραφή.
Η Ευρώπη υπήρχε για να μας δανείζει. Μας δάνειζε γνώσεις που βαυκαλιζόμασταν ότι τις είχε πάρει από εμάς, μας δάνειζε χρήματα που πιστεύαμε ότι μας τα χρωστούσε.Τα χρόνια πέρασαν, οι σοσιαλιστές έχασαν την κυβέρνηση, αλλά δεν έχασαν την Ελλάδα, η οποία συνέχισε να δανείζεται, κυρίως για να τροφοδοτεί το κράτος με νέο αίμα, πελάτες του ιερατείου της δημοκρατίας. Τα δισεκατομμύρια περνούσαν, όμως δεν άφηναν ίχνη πίσω τους. Χτίσαμε μεζονέτες, αλλά δεν φτιάξαμε ένα πανεπιστήμιο, ούτε ένα νοσοκομείο της προκοπής. Ωσπου ήρθε η ώρα της πτώχευσης.
Η Ελλάδα δεν μπορούσε να δανειστεί πια παρά μόνο με σκληρούς όρους που θα επέτρεπαν την επιβίωσή της. Αν η χώρα διέθετε σοβαρές πολιτικές και πνευματικές ελίτ, η ήττα θα ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για ασκήσεις αυτοσυνειδησίας. Εγινε όμως το αντίθετο. Απομακρύνθηκε ακόμη περισσότερο από την υπόλοιπη Ευρώπη, θεώρησε την πτώχευση ως πράξη εκδίκησης και κόντεψε να χάσει ό,τι είχε κερδίσει μετά δύο αιώνες Ιστορίας, τη θέση της στη μεγάλη ομάδα των δημοκρατικών κρατών.
Το πείραμα, ως
γνωστόν, απέτυχε. Η ήττα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και η νίκη της Ν.Δ. του Κυριάκου
Μητσοτάκη, αν μη τι άλλο, έδειχναν πως η ελληνική κοινωνία είχε
συνειδητοποιήσει ότι αν ήθελε να συνεχίσει να ζει, έπρεπε να αλλάξει».
(Aπόσπασμα άρθρου του Τ. Θεοδωρόπουλου από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)
.jpg)
Η ομαλότητα πάντα θα νικάει...
«Η δεύτερη ημέρα της δίκης κύλισε με απόλυτη ομαλότητα. Χωρίς κραυγές, χωρίς θεατρικές παραστάσεις, χωρίς επεισόδια. Γιατί; Διότι επικράτησε η θέληση των περισσοτέρων. Όλων αυτών που θέλουν να διεξαχθεί η δίκη και να τιμωρηθούν οι ένοχοι. Όλων αυτών που δε θέλουν να συμπράξουν σε πολιτικά παιχνίδια συγκεκριμένων προσώπων.
Επί πλέον σημαντική ήταν η παρέμβαση των Δικηγορικών Συλλόγων - έστω καθυστερημένα - καθώς και της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, που έδειξαν «κίτρινη κάρτα» στην κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου. ‘Όμως είχε προηγηθεί μια άλλη ήττα της ομάδας του ξυλολίου και αφορούσε τη δίκη για «τα χαμένα βίντεο» του εμπορευματικού σταθμού Θεσσαλονίκης.
Σε αυτή τη δίκη
επιζητούσαν την καταδίκη των υπευθύνων της εταιρείας φύλαξης του σταθμού για
την απώλεια βιντεοσκοπημένου υλικού, ώστε εκεί επάνω να στηρίξουν την εικασία
τους για τη μεταφορά παράνομου εύφλεκτου υλικού. Τι συνέβη σε αυτή τη δίκη;
Διακόπηκε και στη συνέχεια αναβλήθηκε, διότι συγκεκριμένοι παράγοντές της με
την επιθετική συμπεριφορά τους προς την πρόεδρο του δικαστηρίου, τσάκισαν τις
ψυχικές αντοχές της και αυτή δήλωσε αδυναμία να ασκήσει περαιτέρω τα καθήκοντά
της.
Έτσι από δική τους υπαιτιότητα έχασαν την όποια πιθανότητα είχαν για μια καταδικαστική απόφαση στη δίκη για «τα χαμένα βίντεο» που θα ήταν εφόδιο στην κύρια δίκη για τα Τέμπη. Τώρα, επί της ουσίας της υπόθεσης: ο κ. Χρήστος Βλάχος πατέρας θύματος, ήταν σαφής. Το υλικό που διαγράφηκε δεν αφορούσε τη συγκεκριμένη υπόθεση και είναι μια συνήθης διαδικασία. Επιπροσθέτως ο εμπορευματικός σταθμός Θεσσαλονίκης δε βιντεοσκοπεί. Και στην προκειμένη περίπτωση και να βιντεοσκοπούσε, αυτό δε θα σήμαινε τίποτε για τους συγκεκριμένους θορυβούντες συνηγόρους.
Θα ισχυρίζονταν πως το παράνομο φορτίο
φορτώθηκε στον επόμενο σταθμό. Έρχονται όμως τα βίντεο που προσκόμισε ο κ.
Καπερνάρος - των οποίων τη γνησιότητα ουδείς τόλμησε να αμφισβητήσει πλην ενός
γραφικού «πραγματογνώμονα» - που δείχνουν, λίγα λεπτά πριν από τα τραγικό
συμβάν, πως η εμπορική αμαξοστοιχία δε μεταφέρει κανένα φορτίο. Συνεπώς και η
ιστορία των «χαμένων βίντεο» κατέρρευσε.
Να επαναλάβω για πολλοστή φορά. Χωρίς παράνομο εύφλεκτο υλικό
καταρρέει και η θεωρία της συγκάλυψης. Και το πώς χειρίστηκαν οι Ισπανοί την
πρόσφατη σιδηροδρομική τραγωδία τους δικαιώνει και τους χειρισμούς που έγιναν
εκείνες τις κρίσιμες στιγμές στη δική μας τραγωδία. Συνεπώς όσοι - γυναίκες και
άντρες - ήθελαν να δυναμιτίσουν την κύρια δίκη για τα Τέμπη ηττήθηκαν κατά
κράτος και στα δύο μέτωπα όπου έδωσαν τις μάχες τους. Η ομαλότητα νίκησε σε
πείσμα τους.
ΥΓ. Το μίσος κατά του Μητσοτάκη από τον όχλο του Διαδικτύου
είναι δεδομένο. Κάποιοι αγράμματοι, ημιεγγράμματοι, εμπαθείς και ηλίθιοι,
έφτασαν στο σημείο να τον ειρωνευθούν που υποκλίθηκε στο αντίγραφο του πίνακα
του Βρυζάκη για την Έξοδο του Μεσολογγίου. Είτε αγνοούν είτε κάνουν ότι αγνοούν
πως τον συγκεκριμένο πίνακα, ο οποίος λιτανεύεται, οι Μεσολογγίτες τον
ασπάζονται όπως ακριβώς τις ιερές εικόνες».
(Απόσπασμα άρθρου του Σ. Μουμτζή από το liberal.gr)
.jpg)
Απόψεις...
«Ένα πρωί πέσαμε όλοι από τα σύννεφα, ανακαλύπτοντας ότι στην Ελλάδα κυριαρχεί το ρουσφέτι. Ότι ο βουλευτής είναι πολυτιμότερος από τον γιατρό. Αν δεν έχεις γιατρό μπορεί και να σωθείς! Θα στον βρει ο βουλευτής. Αν δεν έχεις όμως βουλευτή, πού πας! Πέσανε από τα σύννεφα ακόμη και οι συμμετέχοντας στην κυβέρνηση Παπαδήμου, όταν κυριαρχούσε το… 50 -25-25!Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι ο κ. Μητσοτάκης δεν έχει να πολεμήσει κάποιο βαθύ κράτος.
Μεταξύ της κεντρικής πολιτικής εξουσίας, δηλαδή του πρωθυπουργού, καθώς
στην Ελλάδα η εξουσία είναι ο πρωθυπουργός, και του πολίτη, δεν υπάρχουν
ενδιάμεσοι σταθμοί. Από την μία το Μέγαρο Μαξίμου και από την άλλη οι πολίτες.
Από τη μία, το κράτος έπαψε σταδιακά να λειτουργεί και να παράγει, καθώς οι
δομές του σταδιακά απογυμνώθηκαν και ο ρόλος του μοιραία αποδυναμώθηκε και από
την άλλη ενισχύθηκε ο ρόλος των βουλευτών ως μόνων και αυθεντικών
διαμεσολαβητών της σχέσης κράτους και πολιτών».
«Μαζί τα φάγαμε», είχε πει ο Θ. Πάγκαλος: εμείς σας μοιράζαμε δανεικά και εσείς μας ψηφίζατε για να το κάνουμε. Κάποιοι στη συνέχεια ορθώς επεσήμαναν πως η διανομή των δανεικών δεν έγινε ισότιμα· άλλοι βολεύτηκαν με ένα μεροκάματο και άλλοι με τραπεζικούς λογαριασμούς στην Ελβετία.
Στη συνέχεια, μετά τη χρεοκοπία, για να σταματήσουν οι πολιτικοί να μοιράζουν διορισμούς, δανεικά και αναπηρικές συντάξεις σε «οξύθωρους τυφλούς», μετά βασάνων και κόπων μειώσαμε τον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Έφυγε ο ΟΤΕ, έφυγε ο ΟΠΑΠ, ο ΟΛΠ, οι κρατικές τράπεζες, η ΔΕΗ κ.λπ. Στο Δημόσιο υπήρχε ήδη το ΑΣΕΠ, το οποίο ο κήνσορας Καραμανλής με τον Παυλόπουλο είχαν καταστήσει «φυσαρμόνικα» επί θητείας τους, αλλά πλέον λειτουργεί.
Όπου μοιράζεται δωρεάν χρήμα, είναι βέβαιο
πως συνωθούνται τα «φυντάνια» του παρασιτισμού, τόσο της πολιτικής όσο και της
γιαλαντζί επιχειρηματικότητας. Μοιραία, η βόμβα δεκαετιών πελατειακής
ρουσφετολογίας θα έσκαγε. Το φυτίλι άναψε η ευρωπαϊκή εισαγγελία. Καλώς έπραξε,
γιατί οι εγχώριοι θεσμοί σπανίως στέκονται στο ύψος των περιστάσεων».
(Κ. Στούπας-liberal.gr)
«Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Και γι’ αυτό δεν πρόκειται ποτέ ν’ αναστηθεί.» Ευφυολόγημα γνωστό. Ηταν από τα αγαπημένα του Μάνου Χατζιδάκι. Το 1981 στην Ελλάδα κυριαρχούσε ακόμη η νοοτροπία του μετεμφυλιακού κράτους, με μια τερατώδη γραφειοκρατία σοβιετικού τύπου και ένα πολιτικό ιερατείο που κρατούσε δέσμια την κοινωνία. Μια κοινωνία που την αποτελούσαν πολυπληθή μικρομεσαία στρώματα, πολυάριθμος αγροτικός πληθυσμός και απασχολούμενοι στον υπερτροφικό δημόσιο τομέα που συνεργαζόταν με το πολιτικό ιερατείο, για να ελέγχει όλους τους υπόλοιπους. Με το αζημίωτο εννοείται, αφού ο έλεγχος ταυτιζόταν με την προστασία.
Περιγράφω σχηματικά τη σοσιαλιστική Ελλάδα της δεκαετίας του ’80, η οποία αντιμετώπιζε την Ευρώπη ως ξένο σώμα και εξαντλούσε την ευφυΐα της για να αξιοποιήσει όσο περισσότερο μπορούσε την Ευρώπη που την αντιμετώπιζε όχι ως ευκαιρία ανάπτυξης αλλά ως ευεργέτιδα. Οι αγρότες μας προτιμούσαν να πετούν τα ροδάκινα στις χωματερές για να εισπράττουν επιδοτήσεις παρά να κοπιάσουν για να φτιάξουν ποικιλίες με ελληνική υπογραφή.
Η Ευρώπη υπήρχε για να μας δανείζει. Μας δάνειζε γνώσεις που βαυκαλιζόμασταν ότι τις είχε πάρει από εμάς, μας δάνειζε χρήματα που πιστεύαμε ότι μας τα χρωστούσε.Τα χρόνια πέρασαν, οι σοσιαλιστές έχασαν την κυβέρνηση, αλλά δεν έχασαν την Ελλάδα, η οποία συνέχισε να δανείζεται, κυρίως για να τροφοδοτεί το κράτος με νέο αίμα, πελάτες του ιερατείου της δημοκρατίας. Τα δισεκατομμύρια περνούσαν, όμως δεν άφηναν ίχνη πίσω τους. Χτίσαμε μεζονέτες, αλλά δεν φτιάξαμε ένα πανεπιστήμιο, ούτε ένα νοσοκομείο της προκοπής.
Ωσπου ήρθε η ώρα της πτώχευσης. Η Ελλάδα δεν μπορούσε να δανειστεί πια παρά μόνο με σκληρούς όρους που θα επέτρεπαν την επιβίωσή της. Αν η χώρα διέθετε σοβαρές πολιτικές και πνευματικές ελίτ, η ήττα θα ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για ασκήσεις αυτοσυνειδησίας. Εγινε όμως το αντίθετο. Απομακρύνθηκε ακόμη περισσότερο από την υπόλοιπη Ευρώπη, θεώρησε την πτώχευση ως πράξη εκδίκησης και κόντεψε να χάσει ό,τι είχε κερδίσει μετά δύο αιώνες Ιστορίας, τη θέση της στη μεγάλη ομάδα των δημοκρατικών κρατών. Το πείραμα, ως γνωστόν, απέτυχε.
Η ήττα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και η νίκη της Ν.Δ. του Κυριάκου
Μητσοτάκη, αν μη τι άλλο, έδειχναν πως η ελληνική κοινωνία είχε
συνειδητοποιήσει ότι αν ήθελε να συνεχίσει να ζει, έπρεπε να αλλάξει».
(Τ. Θεοδωρόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)
.jpg)
Απόψεις...
«Χρειάστηκε η άνοδος της ακροδεξιάς, του εθνικισμού και του λαϊκισμού για να θυμηθεί η ευρωπαϊκή κεντροδεξιά μια στοιχειώδη αλήθεια. Στο μεταναστευτικό δεν αρκούν οι καλές προθέσεις. Χρειάζονται κανόνες, έλεγχος και πολιτικό θάρρος. Για χρόνια, όμως, μεγάλο μέρος του ευρωπαϊκού κέντρου δεξιά και αριστερά προτίμησε τη σύγχυση. Μπέρδεψε τη νόμιμη μετανάστευση με την παράνομη είσοδο. Μπέρδεψε το άσυλο με την οικονομική μετανάστευση. Μπέρδεψε την ανοχή με την παραίτηση. Και πλήρωσε το τίμημα. Όταν η δημοκρατική πολιτική αρνείται να υπερασπιστεί την τάξη, το κενό το καταλαμβάνει ο δημαγωγός.
Ας ξεκαθαρίσουμε το βασικό. Η Ευρώπη χρειάζεται πολύ περισσότερη νόμιμη μετανάστευση. Το χρειάζεται η οικονομία της. το χρειάζεται η ανάπτυξή της, και το χρειάζεται η δημογραφία της. Το ότι η Ευρώπη χρειάζεται περισσότερη μετανάστευση δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανεχθεί περισσότερη ανομία. Δεν σημαίνει ότι ο μόνος δρόμος εισόδου πρέπει να είναι η βάρκα, ο διακινητής και η θεσμική παράλυση. Δεν σημαίνει ότι κάθε αδυναμία επιστροφής πρέπει να μετατρέπεται σε άτυπη άδεια παραμονής. Δεν σημαίνει ότι η κρατική ανικανότητα πρέπει να παρουσιάζεται ως ανθρωπισμός. Αυτό δεν είναι φιλελευθερισμός. Είναι διάλυση της έννοιας του κράτους.
Η σοβαρή φιλελεύθερη θέση είναι πιο καθαρή και πολύ πιο αυστηρή. Ναι στη νόμιμη μετανάστευση, σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα από τη σημερινή. Ναι σε οργανωμένες, γρήγορες και διαφανείς διαδικασίες εισόδου για εργασία. Ναι σε πραγματικά κανάλια για όσους θέλουν να έρθουν νόμιμα, να δουλέψουν, να πληρώσουν φόρους και να χτίσουν ζωή μέσα στους ευρωπαϊκούς κανόνες. Αλλά ταυτόχρονα ναι και σε αυστηρή φύλαξη συνόρων. Ναι σε ταχείες αποφάσεις ασύλου. Ναι σε πραγματικές επιστροφές για όσους δεν δικαιούνται προστασία ή παραμονή. Ναι σε ένα κράτος που ξέρει ποιος μπαίνει, γιατί μπαίνει και με ποιους όρους μένει.
Αυτό ακριβώς δεν τόλμησε να
πει εγκαίρως η κεντροδεξιά. Φοβήθηκε μήπως χαρακτηριστεί σκληρή αν μιλούσε για
σύνορα. Και φοβήθηκε μήπως χαρακτηριστεί ανάλγητη αν μιλούσε για επιστροφές.
Έτσι άφησε χώρο στην ακροδεξιά να μονοπωλήσει τη γλώσσα της ασφάλειας και της
τάξης. Τώρα τρέχει να διορθώσει όσα επί χρόνια αρνιόταν να πει. Αλλά η ζημιά
έχει γίνει».
(Αλ. Σκούρας-liberal.gr)
«Ολες οι κυβερνήσεις είχαν τις ευκαιρίες τους να ξεριζώσουν το πελατειακό κράτος και δεν το έκαναν. Γιατί; Διότι ένα κόμμα εξουσίας, ένα εξ ορισμού μαζικό και πολυσυλλεκτικό κόμμα, θα ήταν αυτοκτονικό να έκοβε τους δεσμούς του με μεγάλα κοινωνικά στρώματα. Στο υπάρχον πολιτικό μοντέλο διακυβέρνησης, το πελατειακό σύστημα αποτελεί μια κομβική σταθερά του.Συνεπώς, να μην περιμένουμε, με αφορμή τον ΟΠΕΚΕΠΕ, καμία δραστική μεταρρύθμιση προς την κατεύθυνση που προανέφερα. Ολοι οι πρωθυπουργοί μιλούσαν στην προεκλογική περίοδο για ένα μικρό και ευέλικτο κυβερνητικό σχήμα και όλοι κατέληγαν στον σχηματισμό κυβέρνησης με 60 ή και 65 υπουργούς και υφυπουργούς.
Γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι η γεωγραφική εκπροσώπηση αποτελεί ένα από τα βασικά κριτήρια σχηματισμού των κυβερνήσεων. Και για ποιο λόγο να υπάρχει αυτή η γεωγραφική εκπροσώπηση; Διότι αυτό απαιτεί το πελατειακό κράτος. Η σχέση ψηφοφόρος – βουλευτής – υπουργός είναι ακατάλυτη.Οσοι πολιτικοί αναζητούν τη «χαμένη ψυχή» της παράταξής τους ας μην ψάχνουν πολύ. Θα τη βρουν μέσα στο πελατειακό κράτος. Εκεί μέσα χτυπά η καρδιά όλων των κομμάτων εξουσίας.
Δείτε τι έπαθε το κατ’
εξοχήν ρουσφετολογικό κόμμα, το ΠΑΣΟΚ. Οταν, λόγω του μνημονίου, κατέστη σαφές
στους ψηφοφόρους του πως δεν μπορεί πλέον να τους εξυπηρετήσει, κατέρρευσε.
Αυτή η σχέση ποτέ δεν αποκαταστάθηκε και αυτός είναι ένας από τους λόγους για
τους οποίους, εδώ και δεκαπέντε χρόνια, έχει πάψει να αποτελεί κόμμα εξουσίας».
(Σ. Μουμτζής-liberal.gr)
.jpg)
Απόψεις...
«Δεν θέλει και πολύ φαντασία για να καταλάβει κανείς ότι στον ΟΠΕΚΕΠΕ γινότανε αυτό που είχε στο παρελθόν περιγράψει και οι αείμνηστος Θόδωρος Πάγκαλος. Το κακό είναι ότι οι Ευρωπαίοι έπιασαν με την κατσίκα στην πλάτη αυτή την κυβέρνηση. Όπως είχαν πιάσει στο παρελθόν μια άλλη κυβέρνηση για το περίφημο γιουγκοσλάβικο καλαμπόκι ή για τα βρεγμένα βαμβάκια. Το κοινό μυστικό είναι ότι αυτά συμβαίναν πάντοτε σε αυτήν τη χώρα.
Το αστείο της υπόθεσης, αν μπορούμε να βρούμε ένα αστείο σε αυτή, είναι ότι η δικογραφία συνοδεύεται από ηχογραφημένες συνομιλίες. Οι αρχές, δηλαδή, με τις παρακολουθήσεις «έπεσαν» πάνω σε δεκάδες βουλευτές και υπουργούς. Της κυβέρνησης! Η οποία κυβέρνηση, σύμφωνα με την κριτική που δέχεται, ευθύνεται για τις υποκλοπές. Οι οποίες ήταν κακές, αλλά στο τέλος όχι και τόσο, εφόσον μας προέκυψε ο φάκελος ΟΠΕΚΕΠΕ. Με παρακολουθήσεις που γινόντουσαν επί των ημερών αυτής της κυβέρνησης, η οποία κατηγορείται ότι ελέγχει ασφυκτικά την ΕΥΠ και την αστυνομία!
Με άλλα λόγια και ακολουθώντας τη συλλογιστική τους, η
κυβέρνηση Μητσοτάκη αποφάσισε να οδηγήσει στην πολιτική αγχόνη 20 βουλευτές και
υπουργούς της. Ε, είναι πραγματικά τρελό! Η οποία υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ
προβάλλεται από τον Τύπο με τρόπο βλαβερό για την κυβέρνηση, ο οποίος Τύπος,
σύμφωνα με την αντιπολίτευση, ελέγχεται πλήρως από την κυβέρνηση! Να το μας
πάλι το αυτοκτονικό σύνδρομο».
(Θ. Μαυρίδης-liberal.gr)
«Το ΚΚΕ, πριν από λίγες ημέρες, γιόρτασε στο Λιτόχωρο Πιερίας την έναρξη του εμφυλίου πολέμου.Κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης, όλες οι άλλες πολιτικές δυνάμεις -δηλαδή οι νικητές του εμφυλίου- φρόντισαν, στο όνομα της ανθρωπιάς και της εθνικής ομοψυχίας, να καταργήσουν τις αντίστοιχες επετείους, αντιμετωπίζοντάς τες ως γιορτές μίσους και διχασμού.Αποτελεί πάγια τακτική της Αριστεράς να τιμά γεγονότα του εμφυλίου, ενός πολέμου που στοίχισε στη χώρα περισσότερα θύματα ακόμη και από τον ελληνοϊταλικό πόλεμο και την Κατοχή που ακολούθησε από τη Γερμανία, την Ιταλία και τη Βουλγαρία.
Αυτό που η Αριστερά ονόμασε «εθνική αντίσταση» αποδείχθηκε, στην πράξη, πως δεν ήταν παρά η εκμετάλλευση του κενού εξουσίας κατά την περίοδο της Κατοχής, όταν ό,τι είχε απομείνει από τις ελληνικές αρχές είχε φύγει στη Μέση Ανατολή. Στόχος ήταν να συγκροτηθούν δυνάμεις που, με την αποχώρηση των κατακτητών, θα επιχειρούσαν να καταλάβουν πραξικοπηματικά την εξουσία.
Ο αυτοαποκαλούμενος Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας, που εγκαινίασε τον εμφύλιο με την επίθεση στον σταθμό χωροφυλακής του Λιτοχώρου, περιλάμβανε σε μεγάλο αριθμό άτομα σλαβικής καταγωγής, τα οποία επιδίωκαν την ίδρυση ανεξάρτητου μακεδονικού κράτους στο πλαίσιο μιας βαλκανικής σοβιετικής ομοσπονδίας. Αυτό θα προϋπέθετε την απόσπαση της ελληνικής Μακεδονίας και, άρα, τον ακρωτηριασμό της Ελλάδας. Στο ίδιο γεωπολιτικό πλαίσιο, η Θράκη θα μπορούσε να περάσει στη Βουλγαρία, ώστε η ΕΣΣΔ να αποκτήσει διέξοδο στη Μεσόγειο μέσω των δορυφόρων της.
Η κομμουνιστική ανταρσία της περιόδου 1945-1949 συνετρίβη
από τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας, οι οποίες αποτελούνταν κυρίως από Έλληνες
πολίτες που υπηρετούσαν τη στρατιωτική τους θητεία. Ούτε η ήττα στον εμφύλιο
ούτε η αθλιότητα που αποκάλυψε η κατάρρευση της Σοβιετίας στάθηκαν ποτέ αρκετές
για να αναχαιτίσουν τις αυταπάτες της Αριστεράς».
(Κ. Στούπας-liberal.gr)
.jpg)
Απόψεις...
«Το βασικό πρόβλημα αυτήν τη στιγμή είναι πολιτικό και όχι νομικό. Τα σκάνδαλα - υπαρκτά και ανύπαρκτα- χρησιμοποιούνται για την εξυπηρέτηση ενός συγκεκριμένου σκοπού: να πέσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη και να δημιουργηθεί μια πολυκομματική κυβέρνηση, άμεσα ελεγχόμενη από την ντόπια ολιγαρχία. Δεν έχουν εμπιστοσύνη στον Μητσοτάκη, θέλουν μια δική τους κυβέρνηση. Πόσο μάλλον όταν η εξωτερική πολιτική της σημερινής κυβέρνησης δημιουργεί εμπλοκές εμπορικής φύσεως με παραδοσιακούς πελάτες - συνεργάτες της ντόπιας ολιγαρχίας, όπως το καθεστώς Πούτιν.
Η απόδοση ευθυνών για τα σκάνδαλα,
όμως, δεν πρόκειται να αποτρέψει την επανάληψή τους στο μέλλον. Είναι σαφές ότι
ο κ. Μητσοτάκης θα μπορούσε να κάνει πολλά σε επτά χρόνια και δεν τα έκανε.
Αυτό είναι το μεγάλο του μείον. Είναι όμως και ο μόνος που μπορεί να αλλάξει τη
χώρα. Κι αυτό είναι το μεγάλο του πλεονέκτημα. Στα επτά χρόνια της
διακυβέρνησής του η Ελλάδα δεν είναι η ίδια χώρα. Αλλά δεν είναι ακόμη και η
χώρα που θέλουμε. Η χώρα που ο πολίτης θα μπορεί να νιώθει ασφαλής ακόμη και αν
ένα κυβερνητικό στέλεχος εκμεταλλεύεται την ισχύ και τη δύναμή του για να
δημιουργήσει ένα παρακρατικό μηχανισμό. Δεν είναι πολυτέλεια. Είναι όρος για το
κράτος δικαίου».
(Θ. Μαυρίδης-liberal.gr)
«Η "Αγία Οικογένεια" είχε συνηθίσει, με ακατάσχετο υβρεολόγιο, με χυδαίες συκοφαντίες και προπηλακισμούς απέναντι σε οποιονδήποτε δεν υιοθετεί το αφήγημά της, να μένει ασύδοτη, έχοντας τις πλάτες ενός μιντιακού συστήματος το οποίο της χορηγεί άφθονο τηλεοπτικό χρόνο για εξάσκηση. Πρέπει να αρχίσουν να συνηθίζουν τη φωνή της αντίστασης απέναντι στη δημαγωγία και στον παραλογισμό», ανέφερε η ανακοίνωση του προέδρου της ΕΔΕ, κυρίου Χρ. Σεβαστίδη. Συνδονηδώς - κατά πώς έλεγε τότε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ- η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας απαριθμεί ανύπαρκτες διατάξεις και νόμους για να τρομοκρατήσει αδαείς. Όμως βρήκε τον μάστορά της, στην άψογη αστυνομικίνα την οποία κατέγραψε παράνομα σε βίντεο και τώρα θα πρέπει να απολογηθεί για αυτό το κακούργημα.
Διακινεί με αδιανόητη ευκολία αυταπόδεικτα ψεύδη, όπως ότι ο Πάνος Ρούτσι υπέστη βία από αστυνομικούς μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου. Η απόλυτη διάψευση από τον κ. Νίκο Πλακιά, που ήταν παρών, όπως και δεκάδες άλλοι συγγενείς, είναι ντροπιαστική για το μέγεθος της αθλιότητας που επιχειρήθηκε σε βάρος των αστυνομικών από την αρχηγό κοινοβουλευτικού κόμματος, η οποία απολαμβάνει 24ωρη προστασία και φύλαξη από την Ελληνική Αστυνομία.
Σχετικά πρόσφατα, μέσα στη
Βουλή, είχε φτάσει στο σημείο να χαρακτηρίσει «τάγματα ασφαλείας» τις μονάδες
που βρέθηκαν στο Κρατικό Νικαίας για να αποτρέψουν το «επαναστατικό»
τραμπούκισμα στον Άδωνι Γεωργιάδη. Η κοινοβουλευτική της παρουσία αποπνέει
άγρια χαρά και ακόρεστη δίψα να επιφέρει όχι πολιτικό πλήγμα, αλλά ηθική
εξόντωση των «εχθρών» της, οι οποίοι βρίσκονται αποκλειστικά στα έδρανα της ΝΔ.
Αφήνει ανέγγιχτους τους άλλους «ιδεολογικούς» αντιπάλους στα άκρα δεξιά της, με
τους οποίους μοιράζεται τακτικές, σκοπούς και ψηφοφόρους».
(Κ. Γαλανού-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)
.jpg)
.jpg)
Απόψεις...
«Είμαστε γερασμένη χώρα. Απόδειξη ότι για τους περισσότερους τα χρόνια της εργασίας είναι χρόνια δοκιμασίας, που αν την περάσεις επιτυχώς, φτάνεις στον στόχο της ζωής σου, παίρνεις σύνταξη. Είμαστε ακριβή χώρα. Και δεν αναφέρομαι μόνον στους αριθμούς. Κρίνω από την ποιότητα των υπηρεσιών που μας παρέχονται σε σχέση με το κόστος που καταβάλλει ο καθένας από εμάς.
Γενιές ολόκληρες εργάστηκαν για να κατασκευάσουν ένα κράτος Λεβιάθαν το οποίο αδυνατεί να ανταποδώσει τις υπηρεσίες για τις οποίες πληρώνεται. Με όρους αφηρημένους θα λέγαμε ότι το κράτος δεν υπηρετεί την κοινωνία. Η κοινωνία υπηρετεί το κράτος. Εχουμε πολλά ελαττώματα και ακόμη περισσότερα προβλήματα, όμως έχουμε ένα πλεονέκτημα, ένα υπερόπλο το οποίο το υπερασπιζόμαστε ως κόρην οφθαλμού. Είναι η λεγόμενη δωρεάν παιδεία. Ως εκ τούτου, ενώ το κράτος προσφέρει στα παιδιά τους δωρεάν παιδεία, οι ίδιοι επιλέγουν να πληρώνουν «ιδιαίτερα» και φροντιστήρια.
Διάβασα ότι πέρυσι ξοδεύτηκαν γύρω στα 800 εκατ. ευρώ στον σκιώδη
στόλο της μέσης εκπαίδευσης. Εντυπωσιάστηκα από τον ζήλο των γονιών που
αρχίζουν τα ιδιαίτερα στα παιδιά τους από το δημοτικό. Βέβαια στην Ελλάδα
είμαστε. Και τίποτε δεν είναι όπως φαίνεται. Απόδειξη ότι όλοι αυτοί οι γονείς
που ξοδεύουν όλα αυτά τα εκατομμύρια σε ιδιαίτερα και φροντιστήρια μάχονται
δεκαετίες τώρα για τη δωρεάν παιδεία, πολλοί δε εξ αυτών στήθηκαν στα
χαρακώματα για να εμποδίσουν τον κατακτητή που θέλει να ιδρύσει μη κρατικά
πανεπιστήμια».
(Τ. Θεοδωρόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)
«Η απόφαση του Δικαστηρίου για τις παρακολουθήσεις αναγνωρίζει ότι μόλις 5 άτομα από τα δεκάδες που στοχοποιήθηκαν από το Predator έπεσαν στην παγίδα του μολυσμένου λογισμικού. Μας λέει, δηλαδή, ότι σε αυτήν την χώρα ούτε μια παρακολούθηση της προκοπής δεν μπορεί να γίνει! Ή τουλάχιστον εκείνοι που επιχείρησαν αυτήν τη συγκεκριμένη παρακολούθηση συναγωνίζονται τον πράκτορα ΘΒ 000. Στάλθηκαν δεκάδες μολυσμένα sms και μόλις 5 έκαναν κλικ. Οι υπόλοιποι ήταν απολύτως υποψιασμένοι κι αυτό τους γλίτωσε από τα χειρότερα, αφού στο τέλος δεν τους παρακολούθησαν.
Αν μη τι άλλο δεν υπάρχει τεχνικός αναλφαβητισμός.
Οικονομικός ναι, αλλά όχι τεχνολογικός. Και μια ακόμη επισήμανση είναι ότι όσοι
κοκορευόντουσαν ότι παίζουν την τεχνολογία στα δάκτυλά τους ήταν τελικά εκείνοι
που εκτέθηκαν. Όχι μόνο γιατί πιάστηκαν με την γίδα στην πλάτη, αλλά ακόμη
διότι αποδείχτηκαν πολύ λίγοι».
(Θ.Μαυρίδης-liberal.gr)
«Αν υπολογίσει κανείς και τα «μαύρα», τα χρήματα που δαπανούν
οι Ελληνες γονείς κάθε χρόνο στα φροντιστήρια υπερβαίνουν το ένα δισ. ευρώ.
Πρόκειται για μια θλιβερή ελληνική ιδιαιτερότητα. Η επένδυση στην εκπαίδευση με
τα χρήματα των φορολογουμένων δεν αποδίδει, όσο εξακολουθεί να χρειάζεται ένα
παράλληλο ιδιωτικό σύστημα που ζει από τις ανεπάρκειες και τους παραλογισμούς
του δημόσιου σχολείου. Ο θεσμός που έχει «μεταρρυθμιστεί» περισσότερο στη
Μεταπολίτευση εξακολουθεί να αδυνατεί να εκπληρώσει την αποστολή του».
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)
Απόψεις...
«Το πρόβλημα με το σύστημα των επιδοτήσεων είναι πανευρωπαϊκό. Διότι μέσω αυτού έχει δημιουργηθεί ένα εκτροφείο απάτης, παρασιτισμού και διαφθοράς. Οι επιδοτήσεις καταστρέφουν την παραγωγή και δυναμιτίζουν την επισιτιστική αυτάρκεια. Διότι οι αγρότες παίρνουν τα χρήματα και αφήνουν τη σοδιά να σαπίζει στο χωράφι.
Η αναφορά του πρωθυπουργού σε «βαθύ κράτος» μετά από 7 χρόνια συνεχούς διακυβέρνησης και σε συνθήκες πολιτικής ηγεμονίας ήταν η πιο άτυχη στιγμή του διαγγέλματός του. Με αυτό αναιρέθηκαν όλα και ακούστηκε σε όλη την επικράτεια η ερώτηση «ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο;». Αφού εσύ ελέγχεις τους μηχανισμούς, εσύ διορίζεις τους επικεφαλής και τους ελεγκτές, εσύ παίρνεις αναφορά για κάθε κίνηση, αλλαγή και νόμο πως μπορείς να επικαλείσαι το βαθύ, δηλαδή, σκοτεινό κράτος; Και τόσα χρόνια τι έκανες για να το φωταγωγήσεις; Και είναι τόσο δυνατό αυτό το κράτος που μπορεί να διαφθείρει και τους υπουργούς σου; Με δική του πρωτοβουλία μοίραζε επιδοτήσεις σε όσους δεν τις δικαιούνταν; Ή μήπως τις «δουλειές» τις έκαναν απλοί υπάλληλοι χωρίς γνώση των ανωτέρων;
Αυτά τα πράγματα καλό είναι να μη λέγονται σε μια χώρα με άκρως συγκεντρωτικό διοικητικό και κυβερνητικό σύστημα με τον πρωθυπουργό και το γραφείο του ευρισκόμενους, με γεωμετρική ακρίβεια, στο κέντρο. Και ειδικά μετά από 7 χρόνια διακυβέρνησης.
Η κυβέρνηση αδιαφόρησε
για το γεγονός ότι το υπουργείο αγροτικής ανάπτυξης απλώς ρύθμιζε το πάρτι των
επιδοτήσεων εις βάρος των ευρωπαϊκών κονδυλίων και δεν έκανε καμία ουσιαστική
κίνηση για να το σταματήσει. Ενώ προφανώς ήξερε. Διότι το κράτος δεν είναι
υποκείμενο να καθορίζει τις πολιτικές. Αυτές είναι ευθύνη της κυβέρνησης και
των αρμόδιων υπουργών και φυσικά του πρωθυπουργού που εν προκειμένω απέτυχαν
τελείως. Δυστυχώς.
(Λ. Kαστανάς-AThesnvoice)
«Κάθε φορά που συζητάμε για το ρουσφέτι, η δημόσια κουβέντα πέφτει στην ίδια παγίδα. Άλλοι λένε ότι φταίνε οι πολίτες, επειδή ζητούν εξυπηρετήσεις. Άλλοι κατηγορούν τους πολιτικούς, επειδή τις προσφέρουν. Και οι δύο απαντήσεις αστοχούν. Το ρουσφέτι δεν είναι πρωτίστως ηθικό πρόβλημα. Είναι θεσμικό. Δεν γεννιέται από κάποιο εθνικό ελάττωμα ούτε από μια ξαφνική ηθική κατάρρευση της πολιτικής τάξης. Γεννιέται εκεί όπου οι κανόνες είναι ασαφείς, οι διαδικασίες περίπλοκες και η εξουσία έχει υπερβολική διακριτική ευχέρεια.
Αυτό είναι το πραγματικό κέντρο του
ζητήματος. Όταν ο νόμος δεν εφαρμόζεται με σταθερό και προβλέψιμο τρόπο, τότε η
προσωπική παρέμβαση αποκτά αξία».
(Αλ. Σκούρας- liberal.gr)
.jpg)
.jpg)
Απόψεις...
«Ασχέτως του αντικειμένου των ερευνών και ανεξάρτητα από την όποια βαρύτητα των αδικημάτων, εδώ και περίπου έναν χρόνο η πολιτική ζωή, η κυβέρνηση και εν τέλει η χώρα είναι όμηροι μιας φανερά μεθοδευμένης τακτικής. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ερευνά, διαπιστώνει, κρίνει, εκδίδει και διαβιβάζει δικογραφίες σε τεύχη, προκαλώντας κατά κύματα κρίσεις στην κυβέρνηση και βάζοντας την ταμπέλα του (οιονεί) κατηγορουμένου ή/και ενόχου σε υπουργούς και βουλευτές. Προηγείται πάντα η διαρροή στις παραπολιτικές στήλες ότι «έρχεται δικογραφία», συνοδευόμενη και από φημολογία για τα ονόματα που περιέχονται σε αυτήν και κάπως έτσι η χώρα χορεύει στους ρυθμούς που βαράει στο νταούλι της η κυρία Κοβέσι.
Είναι άλλο πράγμα η ουσία της όποιας υπόθεσης και άλλο αυτές οι μέθοδοι που όλοι παρακολουθούμε. Από πού ακριβώς εκπορεύονται οι διαρροές δεν είναι γνωστό. Αν πάντως υπέθετε κανείς ότι η όποια αντιπολίτευση είχε κάποια πρόσβαση στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και πληροφόρηση από εκεί, θα ήταν εύλογο να καταλήξει στο ότι η διαχείριση της φημολογίας είναι μεθοδευμένη. Το ερώτημα δεν είναι αν οι βουλευτές έχουν δίκιο όταν υπερασπίζονται τον παμπάλαιο ρόλο τους.
Το ερώτημα είναι αν η χώρα αντέχει να συνεχίσει έτσι. Και αν μια κυβέρνηση που
επένδυσε στην εικόνα της «μεταρρύθμισης» μπορεί να επιβιώσει πολιτικά
υπερασπιζόμενη παλαιοκομματικές πρακτικές που όλοι γνωρίζουν αλλά κανείς δεν
ομολογεί».
(Δ. Ευθυμάκης -Protagon Team)
«Από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 στήθηκαν παράδρομοι, παρακάμψεις κι οτιδήποτε μπορούσε να στηρίξει τη διασπάθιση δισεκατομμυρίων ευρωπαϊκού χρήματος, με …πονηρά τετράποδα, επιδοτήσεις όλων των κιλών και λοιπά παρόμοια…Δηλαδή, ένα άτυπο σύστημα «επινοητικής επιδότησης» που λειτούργησε εις βάρος της πραγματικής παραγωγής. Γέμισε Καγιέν και βίλες η αγροτική Ελλάδα κι υπήρχαν βουλευτές που η πελατεία τους ήταν τέτοια.
Οι οποίοι έστησαν νομοθετικά μια τερατώδη γραφειοκρατία σοβιετικού
τύπου, για να μπορούν εκείνοι να μεσολαβούν και να είναι χρήσιμοι. Μέρος της
κοινωνίας και πολιτικοί εξαντλούσαν την ευφυΐα ή την κουτοπονηριά τους για να
εφευρίσκουν τρόπους και μεθόδους… ΟΠΕΚΕΠΕ…Ξεχνάμε άραγε ότι στην περίοδο της
κυβέρνησης Παπαδήμου κι αργότερα στη συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου , η
αναλογία ρουσφετιών ήταν 40 -40-20%;»
(Ν. Γ. Σακελλαρόπουλος-emvolos.gr)
Το να βρίσκεται το κόμμα σου 15 μονάδες πίσω από το κόμμα που
κυβερνά, η δημοτικότητά σου να εφάπτεται του εδάφους κι εσύ και οι συνεργάτες
σου να ζητάτε εκλογές, αυτό πραγματικά κινείται σε ένα σουρεαλιστικό επίπεδο. Η
πολιτική αυτοκτονία δεν υπακούει σε καμία λογική.
(Σ. Μουμτζής- liberal.gr)
.jpg)
.jpg)
Απόψεις...
«Το φαινόμενο δεν είναι σημερινό. Από τα φοιτητικά μου χρόνια μού είχε κάνει εντύπωση το ανθρωπολογικό μείγμα των λεωφορείων και των τρόλεϊ: δεν συναντούσα ποτέ ανθρώπους σαν τους γονείς μου, ανθρώπους σαν τους φίλους των γονιών μου ή ανθρώπους σαν τους γονείς των φίλων μου ή των συμφοιτητών μου. Αργότερα, ως μαθητευόμενος δημοσιογράφος, συνειδητοποίησα ότι ελάχιστοι από τους νέους συναδέλφους μου χρησιμοποιούσαν μέσα μαζικής μεταφοράς. Οσοι δεν είχαν ήδη δικό τους Ι.Χ. έπαιρναν για ψύλλου πήδημα ταξί. Μου έκανε εντύπωση η τόσο τακτική χρήση ταξί από ανθρώπους που ζούσαν από τον μισθό τους. Συνειδητοποιούσαν τη σπατάλη;
Με τη λειτουργία του μετρό οι παλιές ισορροπίες κλονίστηκαν. Η μεσαία τάξη που απαξιούσε να πατήσει το πόδι της στα λερά λεωφορεία, γοητευμένη από το υψηλό επίπεδο της νέας συγκοινωνιακής υπηρεσίας, ανταποκρίθηκε με ενθουσιασμό. Αφού σιγουρεύτηκε ότι οι δύο νέες γραμμές δεν θύμιζαν σε τίποτα τον «τριτοκοσμικό» Ηλεκτρικό, τις εποίκισε μαζικά. Σε χρόνο-ρεκόρ το μετρό της Αθήνας έγινε το αγαπημένο μεταφορικό μέσο της μεσαίας τάξης – εκτός φυσικά από το Ι.Χ., που βρίσκεται στην κορυφή, εκτός συναγωνισμού, δρέποντας τους καρπούς μιας παθολογικής, εξαρτητικής σχέσης. Αντί το μετρό να επηρεάσει το επίπεδο υπηρεσιών των λεωφορείων και των τρόλεϊ, σταδιακά συνέβη το αντίθετο.
Παρ’ όλα αυτά, τον τελευταίο χρόνο ο στόλος των
λεωφορείων έχει ανανεωθεί σημαντικά. Τα σαράβαλα που κυκλοφορούσαν μέχρι πέρυσι
έχουν δώσει σε μεγάλο βαθμό τη θέση τους σε νέα, σύγχρονα οχήματα. Κι όμως. Δεν
βλέπω καμία αλλαγή στην ανθρωπογεωγραφία των λεωφορείων. Εξακολουθούν να τα
χρησιμοποιούν κατά βάση οι ίδιοι άνθρωποι: συνταξιούχοι, φοιτητές, αλλοδαποί
εργαζόμενοι».
(Δ. Ρηγόπουλος-liberal.gr)
«Η Τράπεζα της Ελλάδος, δηλαδή η κεντρική τράπεζα της χώρας,
που διαχειριζόταν το εθνικό νόμισμα (μέχρι την είσοδό μας στην Ευρωζώνη) και επόπτευε
τη λειτουργία των εμπορικών τραπεζών (ειδικά μετά το 1988 και την εφαρμογή του
Σχεδίου Καρατζά), υπήρξε, σε αυτή τη μακρά ιστορική διάρκεια, μια άξια κεντρική
τράπεζα.Κυρίως γιατί συγκρατούσε, άλλοτε αποτελεσματικότερα και άλλοτε
δυσκολότερα, την εκάστοτε κεντρική κυβέρνηση (και το κομματικό σύστημα) από
καταστροφικές, υποταγμένες στην εκλογική συγκυρία, αποφάσεις και ενέργειες».
(Μπ. Παπαδημητρίου-liberal.gr)
«Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν είναι πανάκεια. Δεν θα εξαλείψει τη
διαφθορά από μόνη της. Αλλά μπορεί να την κάνει πολύ πιο δύσκολη και πολύ πιο
εύκολα ανιχνεύσιμη. Το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν ήταν τεχνολογική αποτυχία. Ηταν
αποτυχία θεσμών. Ωρα να μάθουμε από τα λάθη μας πριν το επόμενο σκάνδαλο
κοστίσει ακόμα περισσότερα χρήματα των φορολογουμένων και των πραγματικών
αγροτών».
(Δ. Χατζηγιαννάκης- Protagon.gr)
Πολλά τα "γιατί" για τον Σταθμάρχη των Τεμπών...
● Γιατί, τρία χρόνια τώρα δεν άκουσες ΠΟΤΕ το όνομα του σταθμάρχη από την Κω/λου, την
Κάρυ, το ΠΑΣΟΚ και τα κόμματα της
αριστεράς και της ακροδεξιάς , εντός και εκτός βουλής;
● Γιατί, σε κανένα πλακάτ και πανώ, στις πλατείες, στις
συγκετρώσεις, στις συναυλίες, στις ομιλίες, που σε είχαν βάλει να πας και να
διαδηλώσεις , δεν είδες ποτέ το όνομά του ;
● Γιατί, στις συγκετρώσεις σε όλη την Ελλάδα, πάντα υπήρχαν
" εκατοντάδες αθώοι " περιπατητές στις πλατείες που κράταγα πλακάτ
και πανώ , ότι ο σταθμάρχης ΔΕΝ είναι ο
δολοφόνος ;
● Γιατί στις εκατοντάδες ομιλίες για το δυστύχημα, δεν άκουσες
ποτέ, ούτε μια φορά το όνομά του ;
● Γιατί, έκαναν τα αδύνατα δυνατά με χιλιάδες ψέματα, ξυλόλια,
δεξαμενές που μετά έγιναν δοχεία που μετά έγιναν μπετονάκια με καύσιμα
πυραύλων, μυγάκια, και ότι μπορεί να φανταστεί ανθρώπου νους, να μην αρχίσει η δίκη ;
● Γιατί κανένα κανάλι, κανείς δημοσιογράφος (άραγε δειλοί ή
φοβισμένοι όλοι και από τι; ) δεν προσπάθησε ποτέ να του πάρει μια συνέντευξη , όταν με απίστευτη ευκολία
παίρνουν συνεντεύξεις από δολοφόνους τρομοκράτες μέσα στον Κορυδαλλό, και από
αρχηγούς τρομοκρατικών οργανώσεων εκτός Ελλάδας
;
● Γιατί στην πρόσφατη, προ ελαχίστων ημερών, έναρξη της δίκης, κανένα κανάλι δεν τόλμησε
να τραβήξει και να προβάλλει την φάτσα του ΕΣΤΩ και φευγαλέα (εκεί ήταν) στα
δελτία ειδήσεων, στο δικαστήριο στην Λάρισα.
● Γιατί, στον δημόσιο
διάλογο δεν θα ακούσεις ποτέ και από κανένα να κάνει αναφορά έστω και
στιγμιαία, ότι ο ίδιος άνθρωπος την ίδια μέρα του δυστυχηματος του I.C 62 (ώρα
23:05 ) , πριν αυτό γίνει, έβαλε τον
Προαστιακό 1564 σε τροχιά σύγκρουσης (ώρα 22:05 - Δρομολόγιο Λάρισα Θεσσαλονίκη
) και τον Προαστιακό 2597 επίσης σε τροχιά σύγκρουσης ( ώρα 22:37 Δρομολόγιο
Θεσσαλονίκη Λάρισα), που και τα δύο αποφεύχθησαν από τους Μηχανοδηγους των
τραίνων που κατάλαβαν το "λάθος "
● Γιατί, και στα τρία περιστατικά ( Π.1564... Π. 2597...I.C 62
) εκείνη την μέρα συνεχώς " άφηνε " το κλειδί 118 σε
τροχιά σύγκρουσης πάντα, με την χειροκίνητη διαδικασία που ακολουθούσε ;
● Γιατί, ακολουθούσε
χειροκίνητη διαδικασία εκείνη την ημέρα συνεχώς, αν και η κονσόλα αυτόματου
ελέγχου δεν είχε κανένα απολύτως πρόβλημα ή βλάβη ;
● Γιατί, κανένα δημοσιογραφικό κανάλι τηλεόρασης, καμιά
εφημερίδα, κανένα ραδιόφωνο, κανένα ΜΜΕ, δεν προσπάθησε ποτέ να αναμοχλευσει ,
να μάθει και να παρουσιάσει τι έγινε την ίδια μέρα του δυστυχηματος των Τεμπών
λίγες ώρες πιο πριν, σε ένα άλλο τραίνο το
I.C 56 όταν κόντεψαν να καούνε ζωντανοί εκατοντάδες άνθρωποι όταν τα
ηλεκτροφόρα καλώδια με χιλιάδες βολτ " κόπηκαν " και έπεσαν πάνω στο
τραίνο στο Παλαιοφάρσαλο , " βλάβη " που ποτέ δεν βρήκαν οι εμπειρογνώμονες
την αιτία πρόκλησής της ;
(Λάζαρος Βασιλειάδης-ευρωπαϊστές f/B)
.jpg)
.jpg)
.jpg){kind=link}
Aπόψεις...
@Καλά μου συντροφάκια, τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΝΔ (ιδίως της Καραμανλικής), σας παρακαλώ να μην βγάζετε ηχηρές κορώνες για τη "διαφθορά του Καθεστώτος Μητσοτάκη" και ειδικά ΟΧΙ σε εμένα, που επί 40 σχεδόν χρόνια έζησα από μέσα και είχα από πρώτο χέρι τη γνώση του τι γινόταν διαχρονικά στο Ελληνικό Δημόσιο, τόσο στον τομέα των έργων, όσο και με τις Ευρωπαϊκές επιδοτήσεις.
Μπορείτε να
λέτε στα αδαή φιλαράκια σας που διαθέτουν μνήμη κομοδίνου, αυτά που λέτε, αλλά
όχι σε εμένα, σας παρακαλώ, γιατί έχω δεκάδες βιώματα από εκείνες τις εποχές
και μπορεί να μη θυμάμαι τι έφαγα για μεσημεριανό, αλλά εκείνα τα γεγονότα τα
θυμάμαι με κάθε ζοφερή λεπτομέρεια.
✴️Θέλετε
να σας μιλήσω για το τί γινόταν στον ΟΤΕ την περίοδο 1993-1995 και πόσα
εκατομμύρια μου άρμεξαν οι κάθε λογής αρμόδιοι, μόνο και μόνο για να μπορώ να
εισπράττω τα δεδουλευμένα του έργου που εκτελούσα;
✴️Θέλετε
να πάμε μαζί μια βόλτα στο Διόνυσο, την Εκάλη ή το Πανόραμα, να μετρήσουμε
βίλες που φτιάχτηκαν από τα ΜΟΠ και τα πακέτα Ντελόρ;
✴️Θέλετε
να σας πω ιστορίες για το έργο της Ρεβυθούσας και πόσα ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ άρμεξαν
οι μεγαλοπαράγοντες της ΔΕΠΑ, του Υπουργείου Βιομηχανίας και της κυβέρνησης του
ΠΑΣΟΚ, εκβιάζοντας με έκπτωση τους Αναδόχους του έργου;
✴️Θέλετε
να σας πω για την κατασπατάληση δισεκατομμυρίων, τόσο από το ΠΑΣΟΚ, όσο και από
την Κυβέρνηση Καραμανλή, όταν επέβλεπα το περίφημο C4I και άλλα Ολυμπιακά έργα;
✴️Θέλετε
να σας πω, με ποιο τρόπο μοιραζόταν το μαύρο χρήμα, σε ΟΛΑ τα κόμματα;
✴️Θέλετε
να σας εξηγήσω με ποιο τρόπο, ένα γραφείο στη Λ. Συγγρού, "έλυνε" τα
προβλήματα επιχειρηματιών, επί ΣΥΡΙΖΑ και πώς ένας σερβιτόρος ονόματι Πετσίτης
έγινε ξαφνικά μεγαλοπαράγοντας;
✴️Θέλετε
να κάνετε μια βόλτα στη Βοιωτία, την Φθιώτιδα και τον Θεσσαλικό κάμπο, να
μετρήσετε Καγιέν και μαιζονέτες, αγορασμένες με Ευρωπαϊκά κονδύλια, και πόσες
Ανατολικοευρωπαίες κυρίες προικίστηκαν από αυτά;
✴️ Η
ρεμούλα, το ρουσφέτι και τα πολιτικά κολλητηλίκια είναι μια ερωτική σχέση
ανάμεσα στον Έλληνα και τον κοινοβουλευτικό του εκπρόσωπο, είναι μέρος της
Ελληνικής ψυχοσύνθεσης και κανένας Μητσοτάκης δεν μπορεί να το αλλάξει, αν δεν
περάσουν δεκαετίες.Και δεν υπήρξε ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑ που δεν "τα έπιασε",
γιατί το μαύρο χρήμα μοιραζόταν ΠΑΝΤΟΥ, με οποιαδήποτε Κυβέρνηση, απλά άλλαζαν
τα ποσοστά.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
