Οι μάσκες έπεσαν...

«Οι μάσκες έπεσαν και όχι μόνο γιατί τελείωσαν οι Απόκριες. Όσοι από αφέλεια, ιδεοληψία ή ελαφρότητα πίστευαν ή και ακόμη πιστεύουν ότι το προσφυγικό-μεταναστευτικό πρόβλημα είναι ζήτημα ανθρωπιστικό, ένταξης δεκάδων ή και εκατοντάδων χιλιάδων, εάν τους επιτρέψουμε να εισέλθουν και να παραμείνουν, προσφύγων και μεταναστών στον εθνικό κορμό για την επίλυση του δημογραφικού, ασφαλιστικού και οικονομικού μας προβλήματος, στο όνομα μιας πολυπολιτισμικής κοινωνίας, θα πρέπει να απογοητεύτηκαν, εάν έχουν βεβαίως επαφή με την πραγματικότητα και δεν ζουν σε άλλο κόσμο. 

Θα πρέπει να συνειδητοποίησαν ότι το πρόβλημα αυτό, πέραν των όποιων άλλων γεωπολιτικών συσχετισμών, χρόνια τώρα διαμορφώνεται από την Τουρκία, η οποία το έχει εργαλειοποιήσει και το χρησιμοποιεί κατά το δοκούν, εξυπηρετώντας γεωπολιτικούς και γεωστρατηγικούς της σκοπούς εις βάρος της Ευρώπης και κυρίως εις βάρος της χώρας μας. 

Οι εικόνες στον Έβρο φανερώνουν ότι οι μέχρι τώρα κεκαλυμμένα καθοδηγούμενοι από την Τουρκία πρόσφυγες (ελάχιστοι πλέον) και ως επί το πλείστον παράνομοι μετανάστες, αποτελούν όργανα όχι μόνο στα χέρια δουλεμπόρων και λαθροδιακινητών, οι οποίοι σε συνεργασία με εγχώριες και ξένες ΜΚΟ κάνουν χρυσές δουλειές, εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη των ανθρώπων αυτών και την αφέλεια των αλληλέγγυων, αλλά βρίσκονται κυρίως υπό την άμεση επήρεια της Άγκυρας και του Ερντογάν, που νομίζουν ότι κρατώντας την κάνουλα με τις μεταναστευτικές ροές θα εκβιάζουν την Ευρώπη και την Ελλάδα.

Δεν έχει σημασία αν Ερντογάν προέβη στην κίνηση πρωτίστως για να εκβιάσει βοήθεια λόγω της αποσταθεροποίησης που υφίσταται από την ανεπιτυχή στρατιωτική επιχείρηση στην Συρία. Το αποτέλεσμα για μας είναι η εισαγόμενη αποσταθεροποίηση της χώρας μας, στην περίπτωση που πλήθη των μεταναστών αφεθούν να εισρεύσουν. Γιατί η μεγάλη πλειοψηφία δεν είναι οι μωρομάνες που συμπονιάρικα και μελιστάλαχτα μας δείχνουν τα κανάλια, αλλά νέοι άντρες, κάποιων εκ των οποίων τον ρόλο και τον στόχο ουδείς γνωρίζει. Και σε κάθε περίπτωση το κράτος δεν αντέχει ξαφνική μαζική εισροή δεκάδων χιλιάδων.

Γιατί δεν είναι μόνο οι δέκα, είκοσι, τριάντα χιλιάδες του Έβρου και οι κάποιες χιλιάδες των νησιών. Η αριθμητική είναι δυναμική και η είσοδος αυτών των πρώτων θα έχει πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα. Με το που θα μπουν θα μαθευτεί, θα επιχειρήσουν να έρθουν κι άλλοι, και μετά άλλοι, και τελειωμό δεν θα έχουν. Είναι 4,5 εκατομμύρια στην Τουρκία και κάποια εκατομμύρια που θα πάρουν σήμα στην Αφρική. Και τότε το μικρό και ούτως ή άλλως όχι ισχυρό κράτος μας, θα καταρρεύσει. Σε αυτή την περίπτωση δεν θα είμαστε πολίτες ούτε εμείς ούτε αυτοί.

Πρώτιστη ανάγκη να κρατήσουμε στον Έβρο και να βρούμε τρόπο αποτροπής στα νησιά. Η στήλη δεν έχει πρόταση γι’ αυτό, απλώς αναλογίζεται μήπως εκείνη η ανεκδοτολογημένη πρόταση για το φράγμα, και για περισσότερα χιλιόμετρα, δεν ήταν και τόσο αστεία. Τα νησιά του Αιγαίου έχουν μέλλον στην υποδοχή επήλυδων ανθρώπων.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται στη γκρίζα ζώνη της γραφειοκρατικής ακινησίας και των πολυδιασπασμένων εσωτερικών συμφερόντων. Έχει κλείσει τα σύνορα, ο βαλκανικός διάδρομος είναι κλειστός, ενώ το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο έχει πάρει αποφάσεις για ποσοστιαία κατανομή των προσφύγων, η οποία ουδόλως εφαρμόζεται. Καλή θα είναι μια έκτακτη Σύνοδος Κορυφής, αλλά ουδείς εγγυάται ότι δεν θα ήταν μια από τα ίδια.Η Ένωση βολεύεται με το να φορτώνει το πρόβλημα στη Ελλάδα, να την μετατρέπει σε Ellis Island της Ευρώπης. 

Και επειδή αυτές τις ημέρες το πρόβλημα οξύνθηκε, μπορεί κάποια κράτη να προβούν σε συμβολικές, επικοινωνιακές και αναποτελεσματικές κινήσεις. Σαν αυτή της Γερμανίας που προσφέρθηκε να αδειάσει δύο χιλιάδες θέσεις σε κέντρα φιλοξενίας για να δεχθεί πρόσφυγες από την Ελλάδα (σωθήκαμε). Στην ίδια λογική υπακούουν και το «πρόγραμμα μετεγκατάστασης προσφύγων στην Ε.Ε.» που προτείνει. Τα είπαμε..

Το ίδιο αναιμική είναι και η πρόταση να πιέσει η Ε.Ε. την Τουρκία να δεχθεί την επιστροφή ατόμων στην ενδοχώρα, ή να απλοποιηθούν οι διαδικασίες ασύλου και να ενισχυθούν οι δημόσιες δομές που εμπλέκονται στη διαχείριση του μεταναστευτικού, με τα απαραίτητα μέσα και προσωπικό. Οι προτάσεις είναι απλώς συμπλήρωμα των κυβερνητικών (που και αυτές δεν είναι - γιατί δεν μπορεί να είναι - ευφάνταστες σε ένα πρακτικό πρόβλημα), και απλώς κυμαίνονται στο «να τα κάνουμε καλύτερα ρε παιδιά».

                              (Aπόσπασμα άρθρου του Χ. Τσιλιώτη από το liberal.gr)