Νόμπελ... σε υπερπροσφορά

«Εκτός απ’ τα ίδια τα Νόμπελ, υπάρχει παγκοσμίως και μια δεύτερη εξίσου προσοδοφόρα επιχείρηση: Οι υποψηφιότητες για Νόμπελ.Κάθε χρόνο μοιράζονται μόλις έξι βραβεία Νόμπελ. Κάθε χρόνο επίσης, σε δεκάδες χώρες της υφηλίου, εκατό φορές περισσότεροι άνθρωποι διαφημίζονται ή αυτοδιαφημίζονται ως υποψήφιοι για το Νόμπελ. 

Για να ξέρουν λοιπόν οι αναγνώστες, κάθε φυσικό πρόσωπο αυτού του πλανήτη μπορεί να στείλει ένα γράμμα στην Σουηδική Ακαδημία προτείνοντας έναν υποψήφιο για βραβείο και εξηγώντας τους λόγους της πρότασης του. Πολύ περισσότερο μπορούν να το κάνουν δέκα, είκοσι, τριάντα ή εκατό υπογραφές που θα συγκεντρωθούν κάτω από μια τέτοια επιστολή. 

Αν ξέρατε πόσοι και ποιοι από την Ελλάδα έχουν κατά καιρούς χριστεί υποψήφιοι νομπελίστες, θα κρατούσατε μικρό καλάθι απέναντι σε τέτοιες πληροφορίες. Ανάμεσα τους κάποιος καθηγητής Βερναρδάκης, ο σατυρικός Γιώργος Σουρής, ο Κωστής Παλαμάς πάνω από δέκα φορές, ο Νίκος Καζαντζάκης, ο Άγγελος Σικελιανός, ο Γεώργιος Δροσίνης, ο Γιώργος Θεοτοκάς, ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, ο Κώστας Βάρναλης, ακόμα και ο Ιάκωβος Καμπανέλης, για να αναφέρω τους σπουδαιότερους, δίχως να βάλω στον κατάλογο κάποιους ακόμα που δεν τους ξέρουμε καν. 

Άξιζαν όλοι αυτοί νόμπελ ή πιστεύει κανείς στα σοβαρά ότι ήταν πραγματικοί υποψήφιοι;Είναι επίσης πασίγνωστο ότι το 1939, ο προπαγανδιστικός μηχανισμός των Ναζί είχε κινητοποιήσει δεκάδες χιλιάδες οπαδούς τους απ’ όλο τον κόσμο, οι οποίοι με επιστολές τους προς την Ακαδημία πρότειναν για το νόμπελ ειρήνης τον …Αδόλφο Χίτλερ. 

Οι Σουηδοί απέφυγαν την γκάφα το 1939, όχι όμως και το 1973 όταν έδωσαν το νόμπελ στον Κίσινγκερ επειδή πάλευε για την …ειρήνη στο Βιετνάμ, το οποίο την ίδια περίοδο διαλυόταν από τις αμερικανικές βόμβες».

             (Απόσπασμα άρθρου του Δ.Καμπουράκη από το  Liberal.gr)