Κρίμα, για όσους τον πίστεψαν...

«[...] Μετά ήλθε ο Τσίπρας. Ως πρωθυπουργός απέτυχε σε όλα όσα υποσχέθηκε, όπως και ήταν αναμενόμενο, αλλά και απέτυχε σε εκείνα που μπορούσε να καταφέρει. Η χώρα έμεινε πιο πίσω από εκεί όπου τα δυναμικά στοιχεία της κοινωνίας θα την είχαν πάει, αν ο ίδιος δεν στεκόταν εμπόδιο στην κίνηση. Γιατί επέλεξε να κυβερνά ως πρόεδρος του Σύριζα και όχι ως πρωθυπουργός όλων των πολιτών.

Ο πρωθυπουργός Τσίπρας (ας αφήσουμε έξω τον πολιτικό αρχηγό Τσίπρα του 2009-2015) είχε μια μεγάλη ευκαιρία να χαράξει πολιτική για τους οικονομικά αδύναμους, για τις κοινωνικές μειονότητες, για τον εξορθολογισμό του δημόσιου τομέα, της δικαιοσύνης και της εκπαίδευσης, για την πάταξη της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς. Δεν έκανε τίποτα. Δεν έκανε τίποτα από όσα μπορούσε να κάνει. 

Τέσσερα χρόνια μετά, είναι ο μακροβιότερος μνημονιακός πρωθυπουργός, αλλά το ωφέλιμο πολιτικό του έργο χωράει σε μία σελίδα. Αντί να ανατρέψει την κάκιστη εικόνα του αριβίστα αρχηγού της αντιπολίτευσης, με αυτή του νέου δημιουργικού και άφθαρτου πρωθυπουργού, έμεινε κολλημένος στο είδωλό του στον καθρέφτη του. Όχι γιατί δεν μπορούσε, αλλά γιατί δεν ήθελε. 

Γιατί επέλεξε να συνεχίσει να είναι αριβίστας, διχαστικός, κομματικός και να πολιτεύεται με τα συνθήματα και τη fake πραγματικότητα των διορισμένων τρολ και των κομματικών μμε. Εξακολούθησε να μεταφέρει αυταπάτες στους πολίτες, ενώ ο ίδιος είχε την πλήρη εικόνα του μεγέθους των ψεμάτων του. 

Επέλεξε να βολέψει το κόμμα και τους φίλους του για να του είναι χρήσιμοι και μετά να αδειάζει τα σούργελα-assets που καθοδηγούσε και εμπιστευόταν σε κυβερνητικές θέσεις όταν έπαυαν να του είναι χρήσιμα, και να στήνει κάθε του κίνηση με βάση τα κομματικά ψηφαλάκια. Κέρδισε τα κομματικά ψηφαλάκια, και ξέμεινε με αυτά, και έχασε τους απελπισμένους και όσους έλπιζαν σε αυτόν, από τα 2 εκ. πολίτες που τον ψήφισαν. 

Κρίμα. Όχι για τον Τσίπρα, όχι για τον πρωθυπουργό του Καμμένου. Κρίμα για όσους τον πίστεψαν».

                    (Απόσπασμα άρθρου του Γ. Δημακόπουλου από το protagon)