«H
λογική με την οποία επιχειρήθηκε να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα του ασφυκτικού
πληθωρισμού των κρατουμένων στις ελληνικές φυλακές, με τον Νόμο Παρασκευόπουλου
και τις διάδοχες αυτού ρυθμίσεις, ήταν οι αθρόες αποφυλακίσεις, ακόμα και
κρατουμένων με βαρύ εγκληματικό παρελθόν και πολυετείς καθείρξεις.
Έτσι, αφενός μεν ευτελίστηκε η εγκληματοπροληπτική λειτουργία της δικαιοσύνης, αφετέρου απονομιμοποιήθηκε το σύστημα επιβολής ποινών, αφού η ονομαστική αξίας της ποινής εξαϋλώθηκε στην πράξη, απαξιώνοντας την ποινική διαδικασία και το θεσμικό οικοδόμημα της ποινικής δίκης.
Αφετέρου, με το μανδύα της... προσωρινής ρύθμισης, η χώρα έχασε τέσσερα χρόνια κατά τα οποία θα μπορούσαν να είχαν γίνει ουσιαστικές αλλαγές στο ποινολογικό και σωφρονιστικό σύστημα, οι οποίες θα παρέμβαιναν διαρθρωτικά στο απαρχαιωμένο μοντέλο και θα οδηγούσαν στον εξορθολογισμό και τη σταδιακή εξυγίανση.
Αλλά, δυστυχώς, το προβάδισμα δόθηκε στην εύκολη λύση, σε συνδυασμό με μία ιδεοληπτική προσέγγιση της σωφρονιστικής λειτουργίας, σύμφωνα με την οποία η επιβολή του νόμου έχει (και) ταξικό χαρακτήρα. Με τη διατήρηση του (προσωρινού...) Νόμου Παρασκευόπουλου σε ισχύ για τέταρτη συνεχή χρονιά, η χώρα συμμετέχει σε ένα μάλλον πρωτόγνωρο εγκληματολογικό πείραμα πεδίου, με ορατές, ήδη από τα προηγούμενα έτη, τις συνέπειες της χαλάρωσης της σωφρονιστικής και αντεγκληματικής πολιτικής.
Αντί να καινοτομούμε και να τολμάμε για ένα ανθρώπινο, αλλά και αποτελεσματικό σωφρονιστικό σύστημα, δοκιμάζουμε τις αντοχές της κοινωνίας και καταρρακώνουμε το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών, αποφυλακίζοντας μαζικά κρατουμένους, μεταξύ των οποίων βρίσκονται ακόμη κι επικίνδυνοι κακοποιοί που εξέτισαν ελάχιστο τμήμα της ποινής τους.
Ακούγεται σαν σενάριο δυστοπικής τηλεοπτικής σειράς εγκλήματος. Η οποία αισίως βαδίζει στη Season 4... »
Έτσι, αφενός μεν ευτελίστηκε η εγκληματοπροληπτική λειτουργία της δικαιοσύνης, αφετέρου απονομιμοποιήθηκε το σύστημα επιβολής ποινών, αφού η ονομαστική αξίας της ποινής εξαϋλώθηκε στην πράξη, απαξιώνοντας την ποινική διαδικασία και το θεσμικό οικοδόμημα της ποινικής δίκης.
Αφετέρου, με το μανδύα της... προσωρινής ρύθμισης, η χώρα έχασε τέσσερα χρόνια κατά τα οποία θα μπορούσαν να είχαν γίνει ουσιαστικές αλλαγές στο ποινολογικό και σωφρονιστικό σύστημα, οι οποίες θα παρέμβαιναν διαρθρωτικά στο απαρχαιωμένο μοντέλο και θα οδηγούσαν στον εξορθολογισμό και τη σταδιακή εξυγίανση.
Αλλά, δυστυχώς, το προβάδισμα δόθηκε στην εύκολη λύση, σε συνδυασμό με μία ιδεοληπτική προσέγγιση της σωφρονιστικής λειτουργίας, σύμφωνα με την οποία η επιβολή του νόμου έχει (και) ταξικό χαρακτήρα. Με τη διατήρηση του (προσωρινού...) Νόμου Παρασκευόπουλου σε ισχύ για τέταρτη συνεχή χρονιά, η χώρα συμμετέχει σε ένα μάλλον πρωτόγνωρο εγκληματολογικό πείραμα πεδίου, με ορατές, ήδη από τα προηγούμενα έτη, τις συνέπειες της χαλάρωσης της σωφρονιστικής και αντεγκληματικής πολιτικής.
Αντί να καινοτομούμε και να τολμάμε για ένα ανθρώπινο, αλλά και αποτελεσματικό σωφρονιστικό σύστημα, δοκιμάζουμε τις αντοχές της κοινωνίας και καταρρακώνουμε το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών, αποφυλακίζοντας μαζικά κρατουμένους, μεταξύ των οποίων βρίσκονται ακόμη κι επικίνδυνοι κακοποιοί που εξέτισαν ελάχιστο τμήμα της ποινής τους.
Ακούγεται σαν σενάριο δυστοπικής τηλεοπτικής σειράς εγκλήματος. Η οποία αισίως βαδίζει στη Season 4... »
(Ν.Βιτώρος –ATHensvoice)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου