Ανήκουστο...

Ο Μένιος είναι φίλος από παλιά και συνάδελφος μηχανικός. Οι δουλειές του μετά το 2010 είναι ελάχιστες, όπως των περισσοτέρων του συναφιού μας, και φυτοζωεί. «Ευτυχώς που ζούσα συντηρητικά, δεν έκανα ανοίγματα πάνω από τις δυνάμεις μου, δεν δανείστηκα από το μέλλον κι έτσι κατάφερα να τα βγάλω πέρα ως το 2015 τσοντάροντας από τα έτοιμα» μου είπε όταν συναντηθήκαμε κάπου τα Χριστούγεννα.

«Έψαχνα αγωνιωδώς για μια δουλειά στο εξωτερικό και τελικά τη βρήκα. Σε μερικές εβδομάδες θα φύγω για το Κατάρ. Προσλήφθηκα από την… (μεγάλη κατασκευαστική επιχείρηση) ως εργοδηγός σε ένα έργο (κατασκευή ποδοσφαιρικού γηπέδου) που έχει αναλάβει να υλοποιήσει εκεί για το Μουντιάλ του 2022. Πολύ καλό το πακέτο. 15.000 δολάρια το μήνα. Η διαμονή σε σπίτι πληρωμένο. Και τέσσερα αεροπορικά εισιτήρια δωρεάν το χρόνο Ντόχα-Αθήνα. Εκείνο που δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμη είναι αν θα πάω για ένα χρόνο ή θα μείνω περισσότερο. Η γυναίκα γκρινιάζει, τα παιδιά με χρειάζονται. Θα δούμε» συμπλήρωσε.

Χάρηκα πολύ. Επιτέλους ένας συνάδελφος εργατικός και άξιος, με εμπειρίες και κατασκευαστική τεχνογνωσία, βρήκε ξανά το δρόμο του. Την περασμένη εβδομάδα ο Μένιος με πήρε τηλέφωνο να συναντηθούμε. Να τα πούμε. «Καλά, ακόμη εδώ είσαι ή πρόκειται για την πρώτη σου επίσκεψη στο πάτριον έδαφος;» τον ρώτησα. «Θα τα πούμε από κοντά» απάντησε κι ακουγόταν απογοητευμένος και προβληματισμένος.

Συναντηθήκαμε. Ήταν σε πολύ χειρότερη κατάσταση από εκείνη που υπέθεσα ακούγοντας τον. Κι αμέσως άρχισε να μιλά. Να διηγείται. Χείμαρρος ο λόγος του. «Δεν πήγα τελικά στο Κατάρ. Με δική μου απόφαση. Άκου φίλε μου να δείς τι έπαθα. Λίγο πριν την αναχώρηση, η εταιρεία με ενημέρωσε ότι η πρόσληψη μου δεν θα γίνει ως μισθωτού, με συμπερίληψη μου στις μισθολογικές καταστάσεις των εργαζομένων, αλλά ως ελεύθερου επαγγελματία με έκδοση παραστατικού εδώ στην Ελλάδα. Ως «μπλοκάκια».

Θα έπρεπε να εκδίδω κάθε μήνα τιμολόγιο παροχής υπηρεσιών για το σύνολο της αμοιβής μου πλέον 24% ΦΠΑ. Τότε θυμήθηκα ότι με τον καινούργιο χρόνο αντί για τα σκάρτα πέντε χιλιάρικα που έδινα στο ΕΤΑΑ-ΤΣΜΕΔΕ για ετήσιες ασφαλιστικές εισφορές, με το νόμο κατρούγκαλου οι εισφορές στον ΕΦΚΑ συνδέθηκαν με το ύψος των απολαβών. Θα με τσακίσουν σκέφτηκα. Και απευθύνθηκα στο λογιστή μου για περισσότερες πληροφορίες».

«Η απάντηση που πήρα με τσάκισε Γιώργο μου. Ο άνθρωπος έβαλε στο πρόγραμμα τα νούμερα και μου εκτύπωσε ένα υποτιθέμενο εκκαθαριστικό. Σοκαρίστηκα.

Θα έπρεπε να πληρώσω στο κράτος για φόρους και ασφαλιστικές εισφορές περισσότερα χρήματα από εκείνα που θα εισέπραττα για την χρήση του 2017!!! Το καταλαβαίνεις; Είναι ποτέ δυνατόν; Να δουλεύω για ένα χρόνο 12-13 ώρες τη μέρα, σε θερμοκρασίες 45-50 βαθμών, σε ένα περιβάλλον πνιγηρό από την υγρασία, ανάμεσα σε αμμόλοφους, στη μέση του πουθενά και να μην μου μείνει τίποτε από το κόπο μου, αλλά να θέλουν και παραπάνω από όσα θα βγάλω; 

Αυτό είναι ανήκουστο. Πρωτοφανές. Καλά έλεγες τόσο καιρό ότι η Ελλάδα είναι η τελευταία σοβιετία στην Ευρώπη. Ετούτοι ξεπέρασαν τον εαυτό τους. Δεν μας επιτρέπουν πλέον ούτε να ζήσουμε. Τα θέλουν όλα για να θρέψουν το κράτος τους».«Μένιο είσαι σίγουρος ότι δεν υπερβάλλεις;

Όταν ο Μένιος σηκώθηκε να φύγει, μετά βίας έσερνε το βήμα του. Φοβήθηκα. Η απελπισία είναι κακός σύμβουλος. Κι ετούτη η κυβέρνηση έχει δημιουργήσει πολλούς απελπισμένους.Και το κάνει με χαιρεκακία.Θέλει να δημιουργήσει στρατιές νεόπτωχων.Για να ικανοποιήσει τον ταξικό φθόνο εκείνων που υποβλέπουν την κατσίκα του γείτονα.Για να ικανοποιήσει την αριστερή της ιδεολογία για ισότητα (στον πάτο).Για να δημιουργήσει στρατιές εξαρτημένων από τις αποφάσεις της. Νέους πελάτες δηλαδή».

                               (Απόσπασμα άρθρου του Γ.Μπιλλίνη από το liberal.gr)