Θλίβονται...

«[...]Δεν το καταλαβαίνουν οι υπουργοί που θλίβονται για λάθος λόγο. 

Θλίβονται επειδή παραχωρήθηκαν 14 αεροδρόμια και θα εκσυγχρονιστούν, δεν θλίβονται επειδή τα υπόλοιπα 23 θα παραμείνουν στη σημερινή άθλια κατάσταση, σύμβολα εθνικής ντροπής. 

Θλίβονται επειδή τα ασφαλιστικά ταμεία των εργαζομένων του Καναδά διαχειρίζονται επιτυχώς το διεθνές αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος» (ως γνωστόν, έχει βραβευθεί ως το καλύτερο μάνατζμεντ του κόσμου...) και επιμένουν να το σαμποτάρουν, επιδιώκοντας να πετύχουν να επιβαρύνουν το κόστος του, για να μοιράζουν μισθούς 3.500 ευρώ στους... κηπουρούς της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας – τα πελατάκια τους. 

Θλίβονται επειδή δεν μπορούν να κάνουν περισσότερες προσλήψεις συμβασιούχων (ήδη τις έχουν αυξήσει σε περίπου 70.000...) και δεν τους επιτρέπει η επάρατη τρόικα να διευρύνουν το πελατειακό κράτος. 

Οχι, δεν θλίβονται που πρόδωσαν την προσδοκία μιας επανάστασης της αξιοκρατίας.

Ο πρωθυπουργός έχει παραδεχθεί ότι είχε αυταπάτες. Το πραγματικά βαρύ, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι οι αυταπάτες που είχε. Είναι όσα με ευθύνη του γίνονται σήμερα ακόμη, και για τα οποία δεν έχει καμία αυταπάτη. Ολα αυτά για τα οποία δεν μπορεί να πει «εγώ δεν ήξερα». Ολοι γνωρίζουν ότι γνωρίζει. Είτε συμφωνεί και τα καλύπτει είτε δεν συμφωνεί και τα ανέχεται, είναι ίδιο το τελικό αποτέλεσμα. 

Αυτή η κυβέρνηση δεν μπορεί. Αν δεν την αλλάξει, ούτε στις αγορές θα βγούμε έγκαιρα ούτε με τα μνημόνια θα τελειώσουμε επί των ημερών της διακυβέρνησής του. Η αυταπάτη περί του αντιθέτου, ίσως θα είναι η τελευταία πρωθυπουργική αυταπάτη».

                 (Απόσπασμα άρθρου του  Κ.Καλλίτση από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)