Αναγκαστική προσαρμογή...

«Η οικονομία αναγκαστικά προσαρμόζεται καθημερινά σε χαμηλότερο επίπεδο για να επιβιώσει. Επιβιώνει με τεράστιες απώλειες για την κοινωνία και προοπτικές του μέλλοντος, αφήνοντας εκατοντάδες χιλιάδες νέους ανέργους, καταδικάζοντας γενιές ολόκληρες σε ανεργία (και επαγγελματική αμάθεια), προκαλώντας σημαντικό βιωτικό πρόβλημα σε ανθρώπους μέσης ηλικίας με οικογένειες και χρέη που βρίσκονται χωρίς δουλειά.

Παρ’ όλα αυτά η οικονομία έστω και χαμηλότερα επιβιώνει, νέες μικρότερες δουλειές -αλλά και υγιέστερες- ανοίγουν στη θέση αυτών που κλείνουν και αν ποτέ καταφέρουμε να σταθεροποιηθούμε σε κάποιο επίπεδο και εκλείψει ο πολιτικός κίνδυνος, μπορεί να εμφανιστούν και τα πρώτα πολύ μικρά δείγματα ανάπτυξης.

Ο πολιτικός κίνδυνος προέρχεται πρωτίστως από την ανικανότητα και τη σχιζοφρενική νοοτροπία αυτής της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ που από τη μία εφαρμόζει τη σκληρότερη αντιλαϊκή πολιτική προκειμένου να μη θίξει τα κεκτημένα των ρετιρέ του Δημοσίου και από την άλλη εκδηλώνει με κάθε τρόπο και σε κάθε ευκαιρία την αντιπάθειά της για την ιδιωτική πρωτοβουλία, την αξιοκρατία και την ελευθερία της επιχειρηματικότητας.

Ολα αυτά, όμως, που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ στην οικονομία θα διορθωθούν στα μελλοντικά χρόνια αν υπάρξει πολιτική σταθερότητα και κοινή λογική στις αποφάσεις της οικονομικής πολιτικής. Κοινή λογική σημαίνει μείωση του κόστους του δημοσίου τομέα και τίποτα άλλο.

Για παράδειγμα, δεν μπορεί η Βουλή και η κοινωνία να ανέχονται το γεγονός ότι το κόστος στον Προϋπολογισμό των συντάξεων όσων είναι κάτω από 60 ετών αυτή τη στιγμή ανέρχεται σε 4,5 δισ. ευρώ τον χρόνο.

Ας διακόψει τις συντάξεις και ας τους περάσει στο Ταμείο Ανεργίας ή ας πάνε να δουλέψουν όπου μπορούν μέχρι να φτάσουν τα 65 και να ξαναγυρίσουν στη σύνταξη. Δεν μπορεί επίσης να ανεχόμαστε την πληρωμή από τον Προϋπολογισμό εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ τον χρόνο για την ενίσχυση του ταμείου συντάξεως των υπαλλήλων της ΔΕΗ και άλλων ΔΕΚΟ.Αυτά είναι παραλογισμοί.

Οπως παραλογισμός είναι να συζητάμε για προσλήψεις εκπαιδευτικών όταν με βάση τα επίσημα στατιστικά στοιχεία οι Ελληνες καθηγητές και δάσκαλοι εργάζονται 300 ώρες τον χρόνο, ενώ οι Γερμανοί συνάδελφοί τους 800 ώρες και ο μέσος όρος της Ευρώπης είναι 600 ώρες τον χρόνο. Ας δουλέψουν και οι δικοί μας 600 ώρες τον χρόνο και θα χρειαζόμαστε τους μισούς από όσους έχουμε. (Τα λέει αυτά η περίφημη και αραχνιασμένη εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ.)

Εν πάση περιπτώσει, η οικονομία μπορεί να στρώσει και να αναπτυχθεί αν επικρατήσει η κοινή λογική. Αυτό, όμως, που δεν θα αλλάξει εύκολα είναι η ζημιά που γίνεται στην κοινωνία και τη νοοτροπία όλων από τις παρεμβάσεις του ΣΥΡΙΖΑ σε πλήθος άλλων ζητημάτων.

Οπως στην οικονομία, αντί να αντιμετωπίσει το τεράστιο κόστος του Δημοσίου, προσπαθεί να διαλύσει επιβαρύνοντας τον ιδιωτικό τομέα, έτσι και στην Παιδεία, για παράδειγμα, προσπαθεί να διαλύσει τα ιδιωτικά σχολεία και να αποφύγει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια αντί να ανεβάσει το επίπεδο των δημοσίων.

Αντί να εμπνεύσει τους μαθητές και τους φοιτητές να γίνουν πιο ανταγωνιστικοί, προσπαθεί να τους καλοπιάσει καταργώντας κάθε μορφή αξιολόγησης.Αντί να δημιουργήσει συνθήκες ανάπτυξης του ιδιωτικού τομέα για να βρουν δουλειά οι άνεργοι, επιτίθεται στις επιχειρήσεις και δημιουργεί και άλλους ανέργους. Αντί να επιβραβεύσει τους φοιτητές που προοδεύουν, στηρίζει τους αιώνιους φοιτητές και τους τεμπέληδες.

Η αμάθεια των υπουργών και των στελεχών της κυβέρνησης, οι ιδεοληψίες με τις οποίες επί χρόνια πότιζαν τα μυαλά τους (και πολλών άλλων Ελλήνων) και η διαρκής προπαγάνδα με θρασύτατα ψέματα διαμορφώνουν μια πολύ κακή νοοτροπία σε όλους, νέους και μεγαλύτερους.Οταν όλα τα προβλήματα αντιμετωπίζονται με θεωρίες που αναπτύχθηκαν σε καφενεία από αιώνιους φοιτητές και άλλους καφενόβιους, είναι βέβαιο ότι θα γίνουν μεγάλες ζημιές.Θα γίνουν ζημιές στην Παιδεία και τη δημόσια διοίκηση, θα γίνουν όμως ζημιές -ίσως μη αναστρέψιμες- και στα εθνικά θέματα»

             (Απόσπασμα άρθρου του Γρ. Νικολόπουλου από το "Πρώτο Θέμα")