Ελληνική παθογένεια...

«Μεγάλο θύμα αυτής της νοοτροπίας είναι η έρευνα και η εκπαίδευση. Αυτά νοούνται στην Ελλάδα μόνο όταν δραστηριοποιούνται μακριά από την αγορά και τα επιχειρηματικά συμφέροντα. Το διαχρονικό σύνθημα «όχι στα σχολεία της Αγοράς» δίνει τον τόνο. Η γνώση για τη γνώση, η γνώση για την απόκτηση πτυχίου που οδηγεί στο δημόσιο ή σε προστατευόμενο επάγγελμα, αλλά όχι στην καινοτομία και την επιχειρηματικότητα. Στην Ελλάδα υπάρχουν χιλιάδες 40ρηδες/ισσες με διδακτορικό και 1-2 ντουζίνες δημοσιεύσεις. Και όμως ποτέ δεν δόθηκαν κίνητρα στους νέους ώστε να τολμήσουν να φτιάξουν δουλειές από το τίποτα χωρίς το κίνδυνο να πάνε φυλακή για χρέη, αν αποτύχουν. 

Γι’ αυτό όποιος αξίζει τα μαζεύει και φεύγει και συνήθως επιτυγχάνει στο εξωτερικό. Γι’ αυτό ένα μεγάλο μας προσόν, αυτό του τεράστιου αριθμού πτυχιούχων ανωτάτων σχολών, μένει ανεκμετάλλευτο. Γι’ αυτό αποφεύγουμε συστηματικά το άνοιγμα της ανώτατης εκπαίδευσης στην ιδιωτική πρωτοβουλία, γι’ αυτό δεν τολμάμε να κάνουμε το αυτονόητο, να φτιάξουμε ξενόγλωσσα τμήματα σε δημόσια πανεπιστήμια και να προσελκύσουμε ξένους φοιτητές. Γι’ αυτό επιτρέπουμε στους ανεγκέφαλους να σπάνε και αυτά που έχουμε[...]

 

Η παραγωγική ανασυγκρότηση θέλει πολιτική βούληση και σχέδιο, θέλει έμπειρους ανθρώπους να την οργανώσουν και πολιτικούς φορείς να την υποστηρίξουν, θέλει ανάλογη κοινωνική διαπαιδαγώγηση ιδιαίτερα στους νέους, θέλει ανοιχτούς και διαφανείς διαύλους, θέλει κίνητρα. Απαιτεί μια κυβέρνηση της οποίας τα οικονομικά στελέχη δεν θα έχουν εντρυφήσει αποκλειστικά στη μαρξιστική οικονομική θεωρία. 

Η προσέλκυση άμεσων ξένων επενδύσεων απαιτεί διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις μακροπρόθεσμου χαρακτήρα. Απαιτεί απαλλαγή των αγορών από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό του κομματικού κράτους και αλλαγές φιλελεύθερου και ορθολογικού χαρακτήρα στην αγορά εργασίας, στο ασφαλιστικό και στις εργασιακές σχέσεις. Και όλα αυτά δίπλα σε ένα πραγματικό κράτος δικαίου του οποίου ο αναδιανεμητικός ρόλος θα είναι ισχυρός χωρίς να εμποδίζει την ανάπτυξη με παράλογη φορολογία και η προστασία των πραγματικά αδυνάμων θα είναι κύριο μέλημά του. Μόνο έτσι θα βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας και θα τη μετατρέψει σε ένα έγκυρο και επιθετικό παίκτη μέσα στο παγκοσμιοποιημένο οικονομικό περιβάλλον.

                  (Aπόσπασμα άρθρου του Λ.Καστανά από την AThens Voice)   

        

                                                                                                (ΚΥΡ)