Η... τάχα και Αριστερά

«Θέλει να είναι μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Και πρέπει να περιορίσει δραστικά τα δημόσια έξοδα, γιατί το κράτος έχει χρεοκοπήσει, η δημόσια οικονομία, η εσωτερική αγορά, η παραγωγικότητα έχουν καταρρεύσει, διαλυθεί. Ποια μπορεί να είναι τα γνωρίσματα μιας αριστερής κυβερνητικής πολιτικής σε αυτή την περίπτωση;

Προφανώς, να περιοριστούν τα έξοδα του κράτους, χωρίς οι φτωχοί να γίνουν φτωχότεροι και χωρίς οι τίμιοι πολίτες να υποστούν ατιμωτική λεηλασία του μόχθου τους. Αρα, αριστερή (κοινωνικών στόχων) πολιτική είναι να παταχθούν με συνέπεια και μεθοδικά οι σπατάλες του κράτους, όχι τα τίμια έσοδα των πολιτών. Να εξαλειφθεί το πελατειακό κράτος: να πάψουν τα κόμματα να εξαγοράζουν με κρατικό (κοινωνικό) χρήμα ψήφους πολιτών. Να πάψουν τα κόμματα να «διαπλέκονται» με «νταβατζήδες» (εργολήπτες και προμηθευτές του Δημοσίου): να ληστεύουν το κρατικό ταμείο και να μοιράζονται τα κλοπιμαία με τον υπόκοσμο.

Μέτρο αριστερής πολιτικής για την αποτελεσματική πάταξη της κρατικής σπατάλης θα ήταν να περικοπούν αμείλικτα οι προκλητικής αυθάδειας απολαβές και τα προνόμια των βουλευτών, των χρυσοκάνθαρων υπαλλήλων της Βουλής, των δικαστικών λειτουργών (που αποφασίζουν από μόνοι τους το ύψος των αποδοχών τους), των προνομιούχων «ρετιρέ» του δημόσιου τομέα. Αριστερή (κοινωνικών προτεραιοτήτων) πολιτική θα ήταν να απολυθούν πρόεδροι, διευθύνοντες σύμβουλοι και υπαλληλία των χιλίων πεντακοσίων παρασιτικών εταιρειών - ιδρυμάτων - οργανισμών του Δημοσίου. Να κριθούν από τα τακτικά δικαστήρια οι αναρίθμητες στρατιές των πρόωρα ή με απάτη συνταξιοδοτηθέντων. Να απαιτηθούν αναδρομικώς τα ιλιγγιώδη ποσά χρεών που παραγράφηκαν και εξωφρενικών δανείων που χορηγήθηκαν σε εταιρείες κερδοσκοπικού ποδοσφαίρου, σε επιχειρήσεις ΜΜΕ, σε κομματικά «κοινωφελή ιδρύματα» – και μύρια όσα ανάλογα (στα οποία συνεχώς και ματαίως παραπέμπει ο καθ’ ύλην αρμόδιος κ. Λέανδρος Ρακιντζής).

Αλλά είναι περισσότερο κι από φανερό ότι η τάχα και Αριστερά στην Ελλάδα σήμερα αποκλείεται να τολμήσει την πάταξη ή και εξάλειψη του πελατειακού κράτους. Δεν είναι γέννημά της, επειδή δεν κυβέρνησε ποτέ τη χώρα, δεν της δόθηκε η ευκαιρία να αγοράσει ψήφους πουλώντας διορισμούς (με εξαίρεση το βραχύβιο πέρασμα Κουβέλη από την τρικομματική κυβέρνηση των «μνημονίων» και τη θεσιλαγνεία του «Συνασπισμού», όταν, επί Ανδρεοκρατίας, λειτουργούσε ως «το εγγράμματον τμήμα» του ΠΑΣΟΚ)[...]

Τέτοιες συνειδητοποιήσεις καθυστερούν οπωσδήποτε σε παρακμιακές, ατομοκεντρικού πρωτογονισμού συλλογικότητες. Η σημερινή Ελλάδα, με δείχτες κατά κεφαλήν καλλιέργειας δραματικά χαμηλούς, μάλλον αποκλείεται να συνειδητοποιήσει έγκαιρα τι θα σήμαινε, για την ίδια και για την Ευρώπη, μια «κοινωνιοκεντρική Αριστερά».

(Απόσπασμα άρθρου του Χ.Γιανναρά από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ")

                                                                          (του Α.Πετρουλάκη από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ")