«Κάποιος, παραφράζοντας τον Σαρτρ, είχε πει «η κόλαση είναι οι Γάλλοι». Ο μεταμοντερνισμός των νέων «σοφιστών» παρεισέφρησε διά των μαθητών τους στα ελληνικά πανεπιστήμια, συναντήθηκε με το χαχαμπούχα «επαναστατικό» πρόταγμα της εγχώριας Αριστεράς και παρήγαγε υβρίδια ασύλληπτου ανορθολογισμού. Με μνημειώδεις μπούρδες περί «υποκειμενικής και αντικειμενικής βίας» (Ζίζεκ) ή περί «απροϋπόθετου πανεπιστημίου» (Ντεριντά) χιλιάδες παιδιά εθίστηκαν στον εύκολο παραλογισμό και κάποια από αυτά προχώρησαν παραπέρα· άσκησαν «υποκειμενική βία» ή διά των καταλήψεων γονάτισαν τα ΑΕΙ για να τα κάνουν... απροϋπόθετα.
Αυτός ο... απροϋπόθετος παραλογισμός έχει εμποτίσει βαθιά την ελληνική κοινωνία και διά της επανάληψης έγινε σχεδόν «φυσιολογικός». Κανείς δεν τον αμφισβητεί –και από τον φόβο ότι θα χαρακτηριστεί νεοφιλελεύθερος– με αποτέλεσμα να έχουμε υπουργό Παιδείας έναν άνθρωπο που πιστεύει ότι «η κιμωλία και ο πίνακας... ακόμη κι αν –ή επειδή– είναι κακής ποιότητας και λερώνουν» είναι απαραίτητα συστατικά της Παιδείας.
«Προτζέκτορες, επιδιασκόπια και λοιπά υποκατάστατα αποστειρώνουν τη διδακτική σχέση. Την εξαϋλώνουν, τείνοντας τελικά να την καταργήσουν» (Αριστείδης Μπαλτάς «Η διδακτική σχέση», 6.4.2014)[...]»
(Απόσπασμα άρθου του Π.Μανδραβέλη από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ")
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου