Κάτσε στον καναπέ σου...

  

«Πίσω από το πληκτρολόγιο, πάνω στον καναπέ και απέναντι από την τηλεόραση, γίνεσαι για μια ακόμα φορά γνώστης των πάντων. Έχεις ακλόνητη πεποίθηση για το τι κρύβεται πίσω από τις πυρκαγιές, γνωρίζεις απολύτως πότε και πώς έπρεπε να σβηστούν, πόσοι πυροσβέστες και εναέρια μέσα χρειάζονται. Νομίζεις πως οι απόψεις σου είναι σωστές. Κι όμως, δεν είναι. 

Δεν είναι γιατί δεν έχεις καμία σχέση (και) με τις πυρκαγιές, όπως δεν έχεις με την πανδημία, με το πρόγραμμα των σχολείων, με δεκάδες άλλα θέματα της επικαιρότητας για την οποία εκφέρεις άποψη χωρίς να δέχεσαι τον αντίλογο. Οι άλλοι είναι συλλήβδην πουλημένοι, δεν ξέρουν τι τους γίνεται, κομματικώς υποκινούμενοι, ή, απλώς, ηλίθιοι και σανοφάγοι. 

Εν τω μεταξύ, έχεις φάει τόσο σανό από θεωρίες συνωμοσίας και έχεις καταπιεί τόσο δυσώδη σχόλια -ακόμα και όσων εύχονται να υπάρξουν νεκροί- που έχεις φτάσει στο μη περαιτέρω. Κάτσε στον καναπέ σου και αναμάσα ό,τι σου σερβίρεται από πλευράς κάποιων κομμάτων. 

Προς Θεού, όμως, μην ξυπνήσεις. Μην ξαναγίνεις άνθρωπος. Μη σκεφτείς όσους έχουν χάσει σπίτια, περιουσίες, ό,τι είχαν και δεν είχαν. Μην ασχοληθείς με το τι θα γίνουν τα ζωάκια, δεσποζόμενα και μη, που έχουν εγκαύματα ή επηρεάστηκαν από τις φωτιές. Μην ενδιαφερθείς αν οι πυροσβέστες και οι εθελοντές πυροσβέστες έχουν νερό ή κάτι φαγώσιμο. Μην πάψεις να είσαι τιμητής, αλλά παντελώς αδιάφορος. ‘Η οπαδός. 

Πού είναι οι ΜΚΟ, οι σύλλογοι, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, οι οργανώσεις που περιθάλπουν -και καλά κάνουν- πρόσφυγες; Πού είναι τα στέκια αλληλεγγύης; Τα κοινωνικά ιατρεία; Πού είναι όσοι έχουν την κοινωνική ευαισθησία να συντρέχουν τους ναρκομανείς και τους άστεγους; Κάπου πάει το μυαλό μου, αλλά δεν είναι της παρούσης».

                     (Απόσπασμα άρθρου της Αγγ. Κώττη από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)