Γιατί λέμε "ΟΧΙ" στα Σκόπια...

«Το 2008, στο δημοφιλές τηλεπαιχνίδι γνώσεων "Take it or Leave it” στην Αγγλία, ένα ζευγάρι παικτών έχασαν 23.000 λίρες, όταν στην ερώτηση “Ποιας εθνικότητας ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος;” απάντησαν… λάθος. Το ζευγάρι είπε “Έλληνας”. Η παραγωγή της εκπομπής πρόβαλε την “σωστή”, κατά την άποψή της, απάντηση: “Μακεδόνας”! Εμφανίζοντας δίπλα στην εθνικότητα τη σημαία των Σκοπίων!

Κι αν νομίζετε ότι αυτό ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό, πληκτρολογήστε στο Google Translate τη λέξη Greek και διαβάστε το παράδειγμα που δίνει: «The ancient Macedonians were considered non-Greek but are claimed as co-nationals by the modern Greeks».   Δηλαδή: «Οι αρχαίοι Μακεδόνες θεωρούνταν ότι δεν ήταν Έλληνες, αλλά οι σύγχρονοι Έλληνες τούς ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΝ ως ομοεθνείς»! Κι αν πληκτρολογήσετε τη λέξη Macedonian θα ενημερωθείτε ότι Μακεδόνες είναι οι Σκοπιανοί και μόνο: «a native or inhabitant of the Former Yugoslav Republic of Macedonia». Με το φοβερό παράδειγμα – καρφί: «One million people in Greece consider themselves Macedonians».

Στο Σκοπιανό, το “ποντίκι που βρυχάται” κατάφερε να οδηγήσει σε άτακτη υποχώρηση τον κραταιό γείτονά του και είναι έτοιμο για τον τελικό θρίαμβο. Και μάλιστα χωρίς το υπερόπλο που ανακάλυψε στην ομώνυμη ταινία ο Πήτερ Σέλλερς. Απλώς και μόνο επειδή ο γείτονάς του ήταν πολύ βαριεστημένος για να αντιδράσει. Κι επειδή τις τύχες του γείτονα διαχειρίζεται ένα πολιτικό προσωπικό που «προγραμμάτιζε» το πολύ μέχρι τις επόμενες εκλογές, μη σου πω μέχρι τις επόμενες δημοσκοπήσεις.  Ίσως, τελικά, οι παραχαράκτες της ιστορίας γείτονές μας να αξίζουν περισσότερο από μας την κληρονομιά του Μεγ. Αλεξάνδρου. Χωρίς να έχουν την παραμικρή σχέση μαζί της, τη διεκδίκησαν με πείσμα και έπεισαν τον κόσμο ότι τη δικαιούνται. Κι εμείς, οι γνήσιοι απόγονοι, το βάλαμε στα πόδια χειρότερα κι από τον Δαρείο μετά τα Γαυγάμηλα.

Το τραγικό είναι ότι ακόμα δεν έχουμε καταλάβει τα στοιχειώδη:

1. Στη διεθνή σκηνή δεν έχει καμμιά σημασία αν έχεις δίκιο. Πρέπει να μπορείς και να το επιβάλεις.

2. Η εξωτερική πολιτική δεν γίνεται για εσωτερική κατανάλωση.

3. Κερδίζεις ένα διεθνές θέμα, αν σχεδιάσεις μια εθνική ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΑ στρατηγική την οποία πρέπει να υπηρετούν ΟΛΕΣ οι κυβερνήσεις με συνέπεια και προσήλωση.

4. Δεν μπορείς να «ενοχλείς» τους διεθνείς θεσμούς συνεχώς και δυσανάλογα με το ειδικό σου βάρος.

Δεν αναφέρομαι καθόλου στα ιστορικά τεκμήρια που αποδεικνύουν πόσο γελοία είναι η απαίτηση ενός νεότευκτου κράτους – κολάζ που το αποτελούν Αλβανοί, Σέρβοι, Βούλγαροι και Τσιγγάνοι με σλαβική καταγωγή, σλαβική κουλτούρα και σλαβική γλώσσα να θεωρούνται απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου και θεματοφύλακες (γιατί όχι;) του ελληνιστικού πολιτισμού. Και δεν αναφέρομαι σ΄αυτά, όχι μόνο γιατί κανένας σοβαρός άνθρωπος στον κόσμο (και στα ίδια τα Σκόπια) δεν τα αμφισβητεί, αλλά γιατί δεν έχουν καμμία διεθνή βαρύτητα αν δεν έχεις κάνει τίποτε για να τα διαδώσεις και να τα επιβάλεις ως αδιαφιλονίκητα δεδομένα στη διεθνή κοινότητα.

Έχει καμμιά σημασία πώς θα ονομάζονται οι Σκοπιανοί; Τι μας πειράζει να λέγονται και Ανω/Νεο/ΒορειοΜακεδόνες;

Φυσικά και μας πειράζει. Πρώτον, διότι αν ηττηθούμε σ΄αυτό το γελοίο θέμα από ένα κρατίδιο της πλάκας, θα καταγραφούμε στα κατάστιχα των διπλωματών όλων των χωρών ως το κράτος – καρπαζοεισπράκτορας που δεν μπορεί να υπερασπιστεί ΤΙΠΟΤΑ. Ήδη άνοιξε η όρεξη των Αλβανών και ανακοινούν θέμα Τσαμουριάς, ενώ ξεσάλωσε τον τελευταίο καιρό ο Σουλτάνος εξ Ανατολών που ξερογλείφεται εποφθαλμιώντας τη Θράκη, το μισό Αιγαίο, τις βραχονησίδες, το Καστελόριζο και τις ΑΟΖ. Για να μην αναφερθούμε στη μεγάλη χαίνουσα πληγή του Κυπριακού.

Δεύτερον, διότι κανένας δεν μας εγγυάται ότι η αλυτρωτική προπαγάνδα θα σταματήσει με τον «έντιμο συμβιβασμό». Μάλλον τότε θα ξεκινήσει η δεύτερη φάση της.  

Τρίτον, διότι όσο έχουν ανάγκη οι Σκοπιανοί την εθνική συνείδηση άλλο τόσο την έχουμε κι εμείς. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να νοιαστούμε για την απογοήτευση που θα νιώσει ένας Σλάβος μαθαίνοντας ότι το παραμύθι με το οποίο τον τάισαν εδώ και 27 ή 70 χρόνια δεν ισχύει, κι όχι για την εθνική ήττα που θα νιώσει ο Έλληνας υποχρεούμενος να αποδεχθεί την πλαστογραφία μιας ιστορίας 2.500 ετών.

Και τέταρτον διότι η ιστορία είναι εισόδημα αν ξέρεις να τη διαχειριστείς. Μπορεί στο σοβιετικό Ελλαδιστάν να αγνοούμε την οικονομική σημασία της και να αφήνουμε το ΠΑΜΕ να κλείνει την Ακρόπολη όποτε θέλει να κάνει επαναστατική γυμναστική, όμως με μια σοβαρή κυβέρνηση, η ιστορία μας και η αξιοποίησή της με σύγχρονα μέσα, θα μπορούσε να φέρει πλούτο στη χώρα, τον οποίο, κυριολεκτικά, οι Σκοπιανοί θα μας κλέψουν. «Ορίστε Καναδοί, Αμερικάνοι, Αυστραλοί, Ευρωπαίοι, Κινέζοι! Οι ίδιοι οι Έλληνες αναγνωρίζουν ότι είμαστε Μακεδόνες! 

Ελάτε να επισκεφθείτε την πατρίδα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.» Και δεν πρόκειται μόνο για τον Τουρισμό, αλλά για όλα τα προϊόντα με ετικέτα Μακεδονίας. Το ότι δεν τα αξιοποιήσαμε μέχρι σήμερα προβάλλοντας ένα από τα πιο δυνατά brand names στον κόσμο, οφείλεται, είπαμε, στη σοβιετική γάγγραινα που μας κατατρώει. Αυτός όμως δεν είναι λόγος για να απαρνηθούμε εις τον αιώνα τον άπαντα το “Made in Makedonia" για χάρη των Σκοπιανών.

Μα, θα μετατρέψουμε το κρατίδιο σε οικονομικό προτεκτοράτο! Ουσιαστικά θα το ενσωματώσουμε! Αντί να τους έχουμε απέναντί μας, θα είναι φίλοι και συνεργάτες!

Δεν υπάρχει πιο ανόητη άποψη. Διότι και τώρα τα Σκόπια είναι οικονομικό προτεκτοράτο της Ελλάδας. Κι όχι μόνο τα Σκόπια. Και η Αλβανία. Ελληνικά λεφτά τις έχτισαν και τις δύο χώρες στα βόρεια σύνορά μας. Καταφέραμε τίποτα; Ο εθνικισμός τους δεν χαμπαριάζει από οικονομικό όφελος. Αν ο άλλος σε αισθάνεται ως υποδουλωτή της... Κάτω Μακεδονίας ή σφετεριστή της Τσαμουριάς θα σε μισεί. Και θα σε μισεί ακόμα περισσότερο αν είσαι επενδυτής, δηλαδή αφεντικό στη χώρα του.

Μα, πρέπει να αισθάνονται Μακεδόνες για να μην αισθάνονται Αλβανοί ή Βούλγαροι. Υπάρχει κίνδυνος διάσπασης του κρατιδίου και δημιουργίας της Μεγάλης Αλβανίας και της Μεγάλης Βουλγαρίας, κι εμείς πρέπει να αποτρέψουμε κάτι τέτοιο!

Το επιχείρημα αυτό θα είχε νόημα αν το συζητούσαμε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, πριν τους Βαλκανικούς πολέμους, όταν τα σύνορά μας έφταναν μέχρι τη Θεσσαλία και όλα στην Βαλκανική ήταν ρευστά. Τότε, είναι αλήθεια, ότι και η Ελλάδα πριμοδότησε το σενάριο «Μακεδονική Εθνότητα» ως αντίπαλο δέος στον βουλγαρικό μεγαλοϊδεατισμό. Τώρα δεν ισχύει. Δεν υπάρχει καμμία πιθανότητα μεταβολής συνόρων στην Ευρώπη του 21ου αιώνα.

Μα, δεσμεύθηκαν να σταματήσουν τον αλυτρωτισμό!

Για ηλίθιους μας περνάν; Θα έπρεπε να το είχαν κάνει ήδη, εδώ και χρόνια! Τώρα απλώς μας δουλεύουν ψιλό γαζί. Πόσο δύσκολο είναι δηλαδή, να αλλάξουν ένα όνομα σε έναν δρόμο και μετά να το ξαναλλάξουν;

Μα, ζουν στην περιοχή που επί Μεγ. Αλεξάνδρου ήταν Μακεδονία.

Και λοιπόν; Οι λαοί ονομάζουν τις περιοχές - όχι οι περιοχές τους λαούς. Στην επικράτεια του Μεγ. Αλεξάνδρου ανήκε και το Αφγανιστάν. Να το ονομάσουμε Νέα ή... Ανατολική Ελλάδα; Από πού κι ως πού ένα σλαβικό κράτος ψάχνει, το 2018, να βρει όνομα όχι στην πρόσφατη ή έστω στην παλαιότερη ιστορία του, αλλά στην αρχαία, 2.500 χρόνια πίσω; Ζουν στην περιοχή που προηγουμένως υπήρχε η Γιουγκοσλαβία, η Σερβία, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Γιατί δεν ονομάζονται Νέα Γιουγκοσλαβία, Νέα Οθωμανία, Νέα Βυζαντία, Νέα Ρωμανία, αλλά κάνουν αυτό το χρονικό άλμα και πηγαίνουν καρφωτοί στη Μακεδονία;

Μα, μιλούν τη δική τους γλώσσα, τα Μακεδονικά!

Μακεδονική γλώσσα δεν υπήρξε ποτέ! Ούτε επί Μεγ. Αλεξάνδρου. Ελληνικά μιλούσαν, Ελληνικά έγραφαν, στα Ελληνικά διάβαζε την Ιλιάδα ο Μεγ. Αλέξανδρος, στα Ελληνικά διδασκόταν από τον Αριστοτέλη. Και τις 300 ασπίδες μετά τη μάχη του Γρανικού δεν τις έστειλε στην Πέλλα, αλλά στην Αθήνα, αναγνωρίζοντάς την ως μητρόπολη του Ελληνισμού. Και δεν έγραψε «Αλέξανδρος ο Μακεδών» αλλά «Αλέξανδρος ο Φιλίππου και οι άλλοι Έλληνες». Το βάφτισμα ενός βουλγαρικού ιδιώματος που μιλιέται στην περιοχή σε «μακεδονική γλώσσα» είναι ακόμα ένα ιστορικό τερατούργημα, που και μόνο γι’ αυτό δεν θα έπρεπε να τους αναγνωρίσουμε στο αιώνα τον άπαντα.

Μα, τους έχουν ήδη αναγνωρίσει 140 κράτη. Σε λίγο θα τους αναγνωρίσουν όλα!

Ακόμα ένα κούφιο επιχείρημα. Αυτό ακριβώς δεν πάμε να κάνουμε τώρα; Πιστεύει κανένας ότι το Γκόρνα ή το Νόβα μπροστά από το Μακεδονία (το οποίο αν προσέξατε, σε όλες τις προτάσεις, γράφεται με κεφαλαία μολονότι στο μέσον της σύνθετης λέξης!) θα έχουν επίσημη ζωή μεγαλύτερη από όσον χρόνο κάνει να στεγνώσει το μελάνι της υπογραφής της συμφωνίας; 

Τι είναι, λοιπόν, εφικτό; Η διπλή ονομασία! Δηλαδή: εσείς, σκοπιανοί, ονομαστείτε όπως θέλετε, δεν μας αρέσει αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς, αλλά ολόκληρος ο υπόλοιπος κόσμος, η Ελλάδα και οι διεθνείς οργανισμοί θα σας αποκαλούν με ένα άλλο όνομα που δεν θα σχετίζεται με τη Μακεδονία. Ποιο; Βρείτε το. Νέα Γιουγκοσλαβία, Νότια Σερβία, Νοτιοσλαβία Παιονία ή... Τιτοΐα για να τιμήσετε τον κατασκευαστή σας! Μακεδονία, ούτε για πλάκα. Άλλωστε κι εμείς σ΄αυτή την κατηγορία είμαστε. Μας αποκαλεί κανένας στον κόσμο Έλληνες; Κι ας λέει το διαβατήριό μας «Hellenic Republic». 

Οι Φινλανδοί τη χώρα τους την ονομάζουν SUOMI. Τους αποκαλεί κανένας έτσι; Έχει καμμιά σχέση το «France» με το «Γαλλία»; Το «Deutschland» με το «Γερμανία»; Το « Switzerland» με το «Ελβετία»; Δεκάδες κράτη στην Ευρώπη και στον κόσμο έχουν άλλο όνομα για εσωτερική χρήση και άλλο για εξωτερική. Γιατί να μην έχουν και οι Σκοπιανοί; Έτσι ξεπερνιέται το βάσιμο επιχείρημα των διεθνών κύκλων για την ελευθερία ενός κράτους στον αυτοπροσδιορισμό, ακόμα κι αν είναι ιστορικό ψέμα.

Είναι εύκολος αυτός ο στόχος; Όχι. Αλλά είναι εφικτός. Έχουμε καθήκον απέναντι στην ιστορία, στην εθνική μας αξιοπρέπεια και στις επόμενες γενιές να πείσουμε τον υπόλοιπο κόσμο και τους διεθνείς οργανισμούς για την απάτη και να τους οδηγήσουμε στο να τους αναγνωρίσουν με ένα όνομα που δεν παραχαράσσει την ιστορία.

Ποιος μπορεί να το κάνει αυτό; Σε καμμία περίπτωση, το τσίρκο των χαβαλέδων που «διαπραγματεύονται» (είδαμε πώς) για το μέλλον του έθνους. Όταν μάλιστα η επίσημη θέση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν να αναγνωριστούν τα Σκόπια με το όνομα Μακεδονία, σκέτο! Τι να διαπραγματευτείς μετά, όταν έχεις εκ προοιμίου αποδεχθεί 100% τη θέση του αντιπάλου; 

Ίσως ήρθε η εποχή να καταλάβει ο ψηφοφόρος ότι η ψήφος για χαβαλέ ή έστω η ψήφος διαμαρτυρίας, το «ψηφίζω αυτόν για να φύγει ο άλλος» έχει κόστος. Όχι μόνο οικονομικό αλλά και εθνικό. Και να αναλογιστεί ποιων απόγονοι θα λένε ότι είναι οι μελλοντικές γενιές των Ελλήνων. 

Έτσι, για να μετρήσουμε το ανάστημά μας και να αντιληφθούμε πόσο νάνοι είμαστε σε σχέση όχι μόνο με τους αρχαίους αλλά και με τους παππούδες μας, που έδωσαν τη ζωή τους στους Βαλκανικούς Πολέμους, για να είναι η Θεσσαλονίκη ελληνική και όχι βουλγάρικη. Υπάρχει έστω και μία πιθανότητα στο ...άπειρο μετά από 2500 χρόνια να ερίζουν λαοί για το αν κατάγονται από τον Τσίπρα και να μελετούν τα «Πολιτικά» του Φλαμπουράρη και του Κοτζιά;»

(Απόσπασμα άρθρου του Θ. Τζήμερου -  "Δημιουργία Ξανά")