Ο επαναστάτης... της γραβάτας

«Κάθε επάγγελμα ή ιδιότητα απαιτούν την στολή τους, και ακριβώς το κοστούμι με γραβάτα που φορούν οι ηγέτες, είναι ο συμβολικός κωδικός της ισότητας μεταξύ τους, ασχέτως της διαφορετικής ισχύος των χωρών τους. Του διαφεύγει επίσης ότι στις επίσημες συναντήσεις ένας Πρωθυπουργός δεν εκπροσωπεί τον εαυτό του, εκπροσωπεί τον λαό του. 

Η ενδυματολογική πληρότητα δείχνει υπευθυνότητα προς τον θεσμό και σεβασμό προς τους λαούς: Στον δικό του, εκπρόσωπος του πολιτισμικού περιβάλλοντος του οποίου είναι, και στον λαό που τον υποδέχεται ως επίσημο, και του οποίου ο αρχηγός φοράει γραβάτα, ανταποκρινόμενος επίσης στο πολιτισμικό πρότυπο του δικού του λαού.

Άλλωστε όλοι οι ηγέτες εκφράζουν το πολιτιστικό πρότυπο των λαών τους - εκτός από τον κ. Τσίπρα!Για παράδειγμα ο ηγέτης της Βολιβίας Έβο Μοράλες παρουσιάζεται χωρίς γραβάτα και με ινδιάνικα σχέδια στα κάζουαλ ρούχα του, ακριβώς επειδή εκπροσωπεί τον λαό του και την κουλτούρα του (ινδιάνοι).

Το ίδιο και οι Άραβες ηγέτες που παρουσιάζονται με κελεμπίες. Είναι η απεικόνιση του πολιτιστικού περιβάλλοντος των χωρών τους.Κανείς από αυτούς δεν το κάνει από δήθεν επαναστατικό αντικομφορμισμό.Θα πει κανείς, τόσο σοβαρό θέμα είναι η έλλειψη γραβάτας του Πρωθυπουργού; Δεν το έχουμε συνηθίσει;

Το πρόβλημα πλέον δεν είναι η έλλειψη γραβάτας αυτή καθ’ εαυτή , αλλά η αιτιολόγηση. Ότι το προβάλει ως… κατάκτηση! Σε εκείνα που έπρεπε να είναι αντικομφορμιστής, αποδρώντας από την πεπατημένη και μπολιάζοντας με μια νέα ηθική την εξουσία, δυστυχώς δεν είναι. Υιοθέτησε και ενσωμάτωσε με κυνισμό τις πλέον αρνητικές, παραδοσιακές και φθοροποιές πρακτικές του πολιτικού μας συστήματος: 

Την εγγενή ας πούμε ρουσφετολογία, την αναξιοκρατία στελέχωσης με οικείους του κρατικού μηχανισμού, την έλλειψη αυτονομίας της Δικαιοσύνης ή τουλάχιστον κάποιων λειτουργών της, την υποταγή των κρατικών Μέσων Ενημέρωσης στην κυρίαρχη κυβερνητική προπαγάνδα, τη μη αυστηρή εφαρμογή των νόμων, την ασυνέπεια απέναντι στις προεκλογικές διακηρύξεις και πολλά άλλα, όσα απουσιάζουν για να καταστεί η χώρα μας ένα σύγχρονο κράτος ευνομίας.

Αυτά θα ήταν πραγματικές κατακτήσεις και θα τον κατέτασσαν στη χορεία των αναμορφωτών και εξυγιαντών του πολιτικού συστήματος. Με αυτά θα ήλκυε την ευνοϊκή ματιά της Ιστορίας, και αυτά θα εξισορροπούσαν κάπως τα τραγικά με τα οποία θα συνδεθεί το όνομά του: 

Την εθνική υποχώρηση (δεν μας αρέσει η λέξη «προδοσία») στο θέμα της Μακεδονίας,το τρίτο μνημόνιο με την παραχώρηση της δημόσιας περιουσίας στου δανειστές για 100 χρόνια και το πλέον των 100 δις κόστος που έφερε η κυβέρνησή του και τόσα άλλα.Αυτά δεν θα τα παραγράψει η ιστορία, με γραβάτα η μη. 

ΥΓ: Ο τίτλος του κειμένου είναι από σχετικό χάσταγκ με το οποίο το twitter γιόρτασε δοξαστικά την πρωθυπουργική κατάκτηση!»

                             (Απόσπασμα άρθρου του Γ. Σιδέρη από το  liberal.gr)