«Τους πολιτικούς ηγέτες
αρμόζει να τους κρίνουμε κυρίως από το έργο που αφήνουν πίσω. Υπό αυτήν την έννοια κατά τη μεταπολίτευση
και μετά, στο έργο του Κωνσταντίνου Καραμανλή μπορεί να πιστωθεί η ομαλή
μετάβαση στη δημοκρατία (την πλέον μακρά και ευημερούσα περίοδο της ιστορίας
της χώρας) και η ισότιμη ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ, μια από τις πλέον ισχυρές
οικονομικές και πολιτικές κοινότητες του πλανήτη, τις χώρες της οποίας οι
Έλληνες πριν επισκέπτονταν κυρίως ως οικονομικοί μετανάστες με την απαραίτητη
βίζα.
Στον Ανδρέα Παπανδρέου μπορεί να καταμαρτυρήσει κάποιος πολλά αρνητικά
που αφορούν τη διάλυση του μεταπολεμικού παραγωγικού μοντέλου, την εκτίναξη του
κρατικού χρέους και της "δημοσιοαργομισθίας" με τη διαφθορά, αλλά
ήταν αυτός που έβαλε τέλος στο μεταπολεμικό κράτος της δεξιάς όπου οι μισοί
σχεδόν Έλληνες ήταν αποκλεισμένοι από βασικά οικονομικά και πολιτικά
δικαιώματα.
Στον Κώστα Σημίτη το έργο που υποχρεούται κάποιος να του πιστώσει
είναι η ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ με το σπαθί της δημοσιονομικής της πολιτικής,
την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. κάτω από τη μύτη της Τουρκίας και φυσικά τα
μεγάλα έργα που άλλαξαν το πρόσωπο της χώρας
Ο κ. Τσίπρας παρέλαβε μια χώρα έτοιμη να ολοκληρώσει το
δεύτερο μνημόνιο με 1-2 δισ. επιπλέον μέτρα (το περίφημο e-mail Χαρδούβελη
plus) και την οδήγησε σε ένα τρίτο μνημόνιο συν 12-15 δισ. επιπλέον μέτρα, 99
χρόνια εκχώρηση δημόσιας περιουσίας στο Υπερταμείο και την εποπτεία των
δανειστών και 100-200 δισ. ευρώ επιπλέον κόστος από τις απώλειες καταθέσεων,
κεφαλαίων τραπεζών και διαφυγούσα μεταβολή του ΑΕΠ.
Το γεγονός πως το 2018 η
χώρα έχει επιστρέψει μερικώς και "ασθενώς" στην κατάσταση που ήταν το
2014 δεν αποτελεί ακριβώς επίτευγμα. Επιπλέον η χώρα έχει εξέλθει της μνημονιακής
επιτήρησης τύποις, αφού για δεκαετίες έχει αναλάβει την υποχρέωση να παράγει
υψηλά πλεονάσματα 3,5 και 2% και η δημόσια περιουσία βρίσκεται υπό την εποπτεία
των δανειστών...
Επί της ουσίας η καθυστέρηση της χώρας να βγει από την κρίση, η
ματαίωση της μεταρρύθμισης των αιτιών που την οδήγησαν στη χρεοκοπία και η
αδυναμία να προσελκύσει επενδύσεις, καθιστούν την Ελλάδα ευάλωτη στην επόμενη
διεθνή οικονομική αναταραχή να περάσει ξανά την περιπέτεια του 2010 και του
2015 με χειρότερους όρους.Το πιθανότερο είναι πως ο ιστορικός του μέλλοντος θα
εντοπίσει αυτό το τελευταίο σαν το βασικό στοιχείο της διακυβέρνησης Τσίπρα».
(Απόσπασμα άρθρου του Κ.Στούπα από το Liberal.gr)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου