Ψυχρή λογική...

«Έχουν όμως φτωχύνει οι σημερινοί Γάλλοι; Σαφώς όχι, από το 2008 το διαθέσιμο εισόδημά τους έχει αυξηθεί, έστω και λίγο. Μήπως τους απειλεί η ανεργία; Σίγουρα λιγότερο απ’ ό,τι το 2011-12, και περίπου όσο όταν άρχισε η παγκόσμια κρίση. Ναι, αλλά πλέον η ευέλικτη απασχόληση κυριαρχεί, σωστά; Μάλλον λάθος, καθώς και αυτή ως ποσοστό έχει επιστρέψει στα επίπεδα του 2008. Άρα τι λέμε, ότι όντως η Αψίδα του Θριάμβου βεβηλώθηκε για μια μικρή καλοπροαίρετη αύξηση της βενζίνης; 

Πέρα από τη γνωστή ροπή των Γάλλων προς τις βίαιες διαμαρτυρίες, πίσω από την προκειμένη περίπτωση σίγουρα κάτι παραπάνω κρύβεται. Αυτές οι μαζικές διαδηλώσεις δεν μπορούν να ιδωθούν χωριστά από τη λαϊκή ψήφο στην Ιταλία, στην Αυστρία, στις ΗΠΑ και στην Ανδαλουσία, ούτε από τις τελευταίες δημοσκοπήσεις στη Γερμανία.

Πολλοί, ίσως οι περισσότεροι κάτοικοι του προηγμένου βόρειου ημισφαιρίου αισθάνονται απειλούμενοι, και πλέον είναι βέβαιοι πως οι καθιερωμένες ελίτ δε τους λαμβάνουν υπόψη, ενώ χτίζουν βιαστικά έναν κόσμο άγνωστο και αγχωτικό (χαρακτηριστική η περίπτωση της δημάρχου που ξήλωσε το πασίγνωστο I Amsterdam ως ιδιαίτερα... εγωκεντρικό). 

Δεν τους συγκινεί το ότι εκατοντάδες εκατομμύρια συνανθρώπων τους στον Τρίτο Κόσμο ξέφυγαν από τη φτώχεια χάρη στην παγκοσμιοποίηση· πιο πολύ τους απασχολούν οι όλο και πιο κακές δικές τους προοπτικές. Νιώθουν ότι βρίσκονται σε τέλμα, όπου σιγά-σιγά βουλιάζουν ανήμποροι, δίχως οι υπεύθυνοι να προωθούν λύσεις.

Ζουν σε έναν τόπο που υποτίθεται πως είναι παράδεισος, όμως ολημερίς αντιμετωπίζονται πατερναλιστικά. Να μη σχολιάζουν τους άλλους, να μην κάνουν παρεξηγισιμο χιούμορ, να μη φλερτάρουν. Να μην τρώνε κρέας, να μην πίνουν, να μην καπνίζουν. Να αποδέχονται πειθήνια την ισόβια εργασιακή και οικονομική ανασφάλεια. Να κάνουν ότι κοιμούνται, αν μπει διαρρήκτης στο σπίτι τους. 

Να μη χρησιμοποιούν σακούλες και καλαμάκια, όταν οι θάλασσες του πλανήτη βρωμίζουν από τα τεράστια ποτάμια της Ασίας. Να μην απορρίπτουν την ανεξέλεγκτη μετανάστευση, όταν οι άλλοτε καλοπληρωμένες βιομηχανικές θέσεις εργασίας μεταφέρονται μαζικά στις πατρίδες πολλών απ’ όσους χτυπούν πιεστικά την πόρτα του ανεπτυγμένου κόσμου. Να μη χρησιμοποιούν το αμάξι τους, όταν το φαινόμενο του θερμοκηπίου επιβαρύνεται πολύ περισσότερο από τα εκτρεφόμενα ζώα και από τις κινέζικες λιγνιτικές μονάδες.

Οι συμμετέχοντες πολίτες σε όλο τον «λευκό» κόσμο αποτελούν μια αντίφαση· είναι ταυτόχρονα συντηρητικοί και ριζοσπάστες, ζορισμένοι  και βολεμένοι, του τεχνικού λυκείου και του διδακτορικού τίτλου, ανοιχτόμυαλοι και οπισθοδρομικοί, και τα στερεοτυπικά διλήμματα περί προόδου και αντίδρασης, όπως και περί φωτός και σκότους, τους αφήνουν παγερά αδιάφορους. 

Εαν οι πολιτικοί δεν τους προσφέρουν μια αποδεκτή διέξοδο θα απαιτήσουν να σταματήσει ο κόσμος για να κατέβουν. Παράλογο; Αναμφίβολα. Ε και; Πότε οι μεγάλες ανατροπές χαρακτηρίστηκαν από ψυχρή λογική;»

                    (Απόσπασμα άρθρου του Φ.Ουγγρίνη από την  ΑΤΗensvoice)