Ηγέτες...

«Ένας δάσκαλος δημόσιου σχολείου που άρχισε την καριέρα του μετά το 1982 (όταν καταργήθηκαν οι επιθεωρητές) δεν ευτύχησε ποτέ να ακούσει μια αξιολογική κρίση για την ποιότητα της διδασκαλίας του. Ούτε καν για την επιστημονική ή την παιδαγωγική του επάρκεια, μιας και αυτές δεν είναι άμεσες συνέπειες της κατοχής πτυχίου. Κανείς άλλος, εκτός από τους μαθητές του, δεν είχαν την τύχη να γνωρίσουν κάτι από το διδακτικό ταλέντο του.

Το δικαίωμα στην αδιαφάνεια της διδασκαλίας θεωρείται από πολλούς ως η επιτομή των δημοκρατικών δικαιωμάτων ενός δασκάλου. Η όποια αξιολόγηση φαντάζει τουλάχιστον προσβλητική για την πλειοψηφία των εκπαιδευτικών, ανεξαρτήτως ποιότητας. Από την άλλη, η ίδια η κοινωνία που τους μισθοδοτεί, δεν έχει από αυτούς ιδιαίτερες απαιτήσεις. Σπανίως κάποιοι γονείς ή μαθητές θα διαμαρτυρηθούν στον διευθυντή του δημόσιου σχολείου για την ποιότητα της διδασκαλίας, χωρίς φυσικά κανένα πρακτικό αποτέλεσμα. Μιθριδατισμός.  Υπάρχουν σοβαρά θέματα για τα οποία η μισή Ελλάδα αποφεύγει να μιλήσει.

Δεν αρκούν οι φιλόσοφοι, οι καλλιτέχνες, οι ποιητές, οι γραφιάδες. Αυτοί είναι γεννημένοι να παίζουν με τις λέξεις, να διεγείρουν τα πάθη, να προβάλλουν τα λάθη, να νουθετούν ή να γκρινιάζουν, αυτή είναι η δουλειά τους. Δεν θα μας σώσουν. Η Ελλάδα δεν άκουσε ποτέ τους ποιητές. Γραμμένους τους είχε και ας καμώνονταν ότι τους θαύμαζε. Στους πολιτικούς όμως στήνει το αυτί της. Γιατί έχουν στα χέρια τους τη στρόφιγγα της φιάλης οξυγόνου. Ρυθμίζουν τις ροές του κρατικού χρήματος. Δηλαδή, του δικού μας χρήματος.

Κάποια στιγμή ο ηγέτης πρέπει να ανοίξει την κουβέντα με την πλέμπα, που δεν άνοιξε ποτέ. Με τις ίδιες τις λέξεις που είναι τόσο κοινότυπες, αλλά στη σωστή σειρά μπορούν να αποδώσουν τα νοήματα. Αυτά που συκοφαντούνται καθημερινά μέσα σ’ αυτήν την κοινωνία που καρκινοβατεί. Γνώση, εργασία, παραγωγή, φιλοπατρία, εντιμότητα, αλληλεγγύη. Να σπάσει κάποια στιγμή το απόστημα. Να πέσει το πέπλο υποκρισίας αυτής της κοινωνίας, μπας και απελευθερωθούν οι δυνάμεις που λουφάζουν μέσα της. Γιατί υπάρχουν. 

Ποιος θα το κάνει αυτό, αν όχι ο αυριανός φιλελεύθερος ηγέτης; Αυτός που θα πάρει την ευθύνη της ανάταξης μετά τη συντριβή, μετά το κάταγμα του «λαού» και του λαϊκισμού. Δεν αναζητείται μεσσίας, πατερούλης ή μεγάλος τιμονιέρης. Ζητείται ο Ηγέτης που θα απελευθερώσει την κοινωνία από τα δεσμά της κομματοκρατίας και του κρατισμού. Κάποιος που να λέει την αλήθεια, και ας είναι σκληρή και ας τον προσβάλει. Να τη λέει να την ακούνε όλοι, πρώτοι απ’ όλους αυτός και οι δικοί του άνθρωποι. 

Μόνο έτσι θα νικηθούν οι θεωρίες συνωμοσίας, οι προκαταλήψεις και ο φθόνος. Όταν δουν έναν πολιτικό ηγέτη γυμνό να τους μιλάει από τα βάθη της ψυχής του. Τι είναι η σκληρή αλήθεια, αν όχι μια άλλη εκδήλωση λαϊκισμού, λέω εγώ. Αλλά είναι εκείνος ο λαϊκισμός που κάθε κοινωνία έχει ανάγκη. Δεν χαϊδεύει αυτιά, αλλά τσακίζει κόκαλα».

                        (Απόσπασμα άρθρου του Λ.Καστανά από την ΑΤΗensvoice)