Η απαξίωση των ακινήτων...

«Kατά τη διάρκεια της κρίσης οι ελληνικές κυβερνήσεις, υπό την πίεση της τρόικας, αύξησαν δραματικά τους φόρους κατοχής ακινήτων. Οι φόροι αυτοί αυξήθηκαν από 1 δισ. ευρώ το 2007 σε 3,47 δισ. ευρώ το 2014 (τελευταία χρονιά με πλήρη στοιχεία). Ο ΕΝΦΙΑ αποφέρει 2,65 δισ. τον χρόνο (δεν γνωρίζουμε ακόμη τ’ αποτελέσματα των πρόσφατων αλλαγών του).

Αυτό το ποσό όμως αντιπροσωπεύει απλώς τις ακαθάριστες εισπράξεις του ΕΝΦΙΑ. Το καθαρό δημοσιονομικό αποτέλεσμα προκύπτει αφού αφαιρέσουμε από τα 2,65 δισ. τις απώλειες εσόδων που προκαλεί, καθώς μειώνει:

α) το διαθέσιμο εισόδημα,

β) την αξία της ακίνητης περιουσίας και άρα την κατανάλωση που εξαρτάται από αυτήν,

γ) την επένδυση στις κατοικίες, λόγω του αυξημένου ρίσκου και των συνεχώς μειούμενων τιμών τους.

Οι τρεις αυτές επιπτώσεις οδηγούν, με συντηρητικούς υπολογισμούς για τη φάση ακραίας ύφεσης, σε πτώση του ΑΕΠ κατά 6-9 δισ. τον χρόνο, η οποία μεταφράζεται σε απώλειες 70.000-100.000 θέσεων εργασίας και φορολογικών εσόδων ίσων με 2,2-3,3 δισ.

Επιπλέον, το κράτος χάνει έσοδα λόγω της παράλυσης της αγοράς ακινήτων, σημαντική αιτία της οποίας είναι η αυξημένη φορολογία. Οι φόροι από τις αγοραπωλησίες ακινήτων έχουν μειωθεί κατά 1,4 δισ. από το 2007 μέχρι το 2013. Τα νοικοκυριά δεν μπορούν να πουλήσουν τα ακίνητά τους, δεν έχουν πρόσβαση στις αποταμιεύσεις τους (80% των οποίων έχει επενδυθεί σε ακίνητα).

Έτσι δεν μπορούν ούτε να ξοδέψουν ούτε να πληρώσουν τους φόρους και τα δάνειά τους. Η συνεχής δε πτώση των τιμών των ακινήτων αποτελεί αντικίνητρο για την αποπληρωμή δανείων, καθώς συχνά το υπόλοιπο των τελευταίων είναι πια πολύ μεγαλύτερο από την αξία των ακινήτων για τα οποία δόθηκαν.

Έτσι τα «κόκκινα» δάνεια αυξάνονται και μαζί τους η κρατική δαπάνη για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Επιπλέον, η παράλυση της αγοράς ακινήτων οδηγεί στη συρρίκνωση της δανειοδότησης του ιδιωτικού τομέα, καθώς τα ακίνητα αποτελούν την κύρια μορφή ενεχύρου. Αυτή η πιστωτική συρρίκνωση οδηγεί σε περαιτέρω μείωση και του ΑΕΠ και των φορολογικών εσόδων.

Τέλος, η πτώση των τιμών οδηγεί σε μειωμένες εισπράξεις από πωλήσεις κρατικών ακινήτων.Η τεράστια αύξηση της φορολογίας ακινήτων αποφέρει λοιπόν ουσιαστικά μηδενικές, στην καλύτερη περίπτωση, καθαρές εισπράξεις στο κράτος, ενώ το πιο πιθανό καθαρό αποτέλεσμα είναι αρνητικό. Έχει επίδραση τόσο στα οικονομικά των ελληνικών νοικοκυριών στη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, καθώς μειώνει το ΑΕΠ χωρίς να ελαττώνει το δημόσιο έλλειμμα.

Πίσω από την υπέρμετρη αύξηση της φορολογίας των ακινήτων βρίσκεται η αντίληψη πως αυξάνοντας τους φορολογικούς συντελεστές αυξάνονται νομοτελειακά και τα καθαρά φορολογικά έσοδα. Αυτό όμως δεν είναι σωστό, σε περιόδους βαθιάς ύφεσης και ειδικότερα σε σχέση με τα ακίνητα, τα οποία έχουν μια σειρά από λειτουργίες...»

               (Απόσπασμα άρθρου του Δ. Χριστέλη από τη ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ)