Στη μιζέρια της στασιμότητας (Β') ...

«Μέσα σ’ αυτό τον ενάμιση χρόνο, ο αμοραλισμός, ο κυνισμός, το αδιέξοδο του λαϊκισμού, έγιναν φανερά στην κοινωνία. Το αντιμνημονιακό συνονθύλευμα ήταν το πιο παλιό και φθαρμένο προσωπικό. Όμως δεν είναι λιγότερο φανερή η αμηχανία της αντιπολίτευσης. Όσο η οπισθοφυλακή του χρεοκοπημένου συστήματος φλέρταρε με τη δραχμή, με τη τριτοκοσμική οδό της Βενεζουέλας της Μεσογείου, τα πράγματα ήταν πιο εύκολα. Η αντιπολίτευση έπαιζε το ρόλο του υπεύθυνου παράγοντα. Όταν όμως οι συριζανέλ γίνονται μνημονιακοί; 

Όταν υπογράφουν μνημόνια και συνεργάζονται με τις τρόικες; Δεν είναι τυχαίος ο ξαφνικός έρωτας όχι μόνο των Ευρωπαίων αλλά και πολλών φωνών στο εσωτερικό. Αν υπογράφουν τα πάντα, αν περνάνε τα πάντα ανώδυνα χωρίς φασαρίες, ταμεία ιδιωτικοποιήσεων, ασφαλιστικό, γιατί να μην τους υποστηρίξουμε; Αυτό όμως μας λείπει; Η «αξιολόγηση» με κάθε τρόπο; Θα πάνε τον ΦΠΑ στο 30%. Και όταν όλοι οι νέοι φύγουν μετανάστες, θα πέσει και η ανεργία. Λύθηκε το πρόβλημα;

Τα παλιά κόμματα και τα Μέσα ενημέρωσης ήταν αυτά που άνοιξαν το δρόμο στο λαϊκισμό, ο οποίος τώρα δεν αφήνει τη χώρα να προχωρήσει μπροστά. Αυτή ήταν και η δικιά τους τακτική: Οι εκδικητικοί Ευρωπαίοι, οι καλβινιστές με «τιμωρητική» διάθεση, που «επιβάλλουν» λιτότητα, που δεν μας δίνουν τη «χαλαρότητα» που ζητάμε, οι δανειστές που «ζητάνε», που «επιβάλλουν» μέτρα και οι κυβερνήσεις μας που «διαπραγματεύονται» και «αντιστέκονται». Αν όλοι τα ίδια λέγανε γιατί ο «σοφός λαός» να μη προτιμήσει στο τέλος τους πιο αδιάλλακτους, τους πιο φωνακλάδες; Κανείς δεν τόλμησε να πει την αλήθεια, ότι η χώρα πρέπει να αλλάξει για το καλό της, όχι γιατί μας το επιβάλλουν.

Γι’ αυτό η αμηχανία του πολιτικού συστήματος είναι αυτές τις μέρες φανερή. Ποια είναι η ΝΔ, αυτή με αρχηγό τον Κυριάκο που μιλάει για μεταρρυθμίσεις και μάχη κατά του λαϊκισμού ή εκείνη που κυβερνάει με τους «νεοκαραμανλικούς» υπουργούς και ενώνει, με την ευγενική φροντίδα της Ηρώδου Αττικού, τη χρεοκοπία του 2009 με την επόμενη που ετοιμάζεται; «Με προτεραιότητα πάντα τον άνθρωπο». Και ποια είναι η Κεντροαριστερά, το εκσυγχρονιστικό δυναμικό των μεταρρυθμίσεων ή το Πασόκ που μέσα στην κυβέρνηση ή στον προθάλαμο υποδέχεται τα πελατειακά δίκτυα της παλιάς καλής εποχής; Όλα γύρω αλλάζουν και όλα ίδια μένουν, οι spin doctors κάνουν σχέδια, σε λίγα χρόνια όλη αυτή η οδυνηρή περίοδος των πολιτικών συγκρούσεων θα έχει ξεχαστεί, ό,τι διασπάστηκε θα ενωθεί ξανά, οι μεγάλες παρατάξεις πάλι θα κυριαρχούν. Με αντίπαλο πάντα το «νεοφιλελευθερισμό», φυσικά.

Όμως η σκληρή πραγματικότητα επιστρέφει, 1,4 η ύφεση του πρώτου τριμήνου, το σύστημα είναι τόσο φθαρμένο που δεν μπορεί να συντηρηθεί. Ποντάρουν στην κοινωνία του ενός τρίτου πια, στο βόλεμα των κομματικών στρατών μόνο, ενώ η υπόλοιπη κοινωνία θα φτωχαίνει ραγδαία. Με συνεχή άμυνα, «διαπραγματεύσεις» με την Ευρώπη που πια μας έχει ξεγράψει, ένα βήμα μπρος, δύο πίσω. Ιδιωτικοποίηση του λιμανιού και ταυτόχρονη δημιουργία Κρατικού Οργανισμού Λιμένων, για να απομυζήσει τα έσοδα. Ξανά ελλείμματα στις συγκοινωνίες.

Δεν έχει μέλλον αυτή η χώρα στη μιζέρια της στασιμότητας. Πάρα μόνο να βλέπει τη ζωή της να φτωχαίνει. Δεν θα βρει το δρόμο της επανίδρυσης η Κεντροαριστερά, δεν θα γίνει μέρος της λύσης η ΝΔ, αν δεν πουν ολόκληρη την αλήθεια. Δεν πρόκειται η Ελλάδα να ξεπεράσει το φαύλο κύκλο αν δεν αντιμετωπίσει τον κρατισμό και τη διαπλοκή, την κομματοκρατία και τη διαφθορά, τις πελατειακές σχέσεις και το συντεχνιασμό, την κρατική γραφειοκρατία και το θεσμικό υπόκοσμο. Η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζει ούτε καν την κλασική αντίθεση δημόσιος - ιδιωτικός τομέας της δεκαετίας του ’80. Η παρασιτική κλεπτοκρατία έχει διαβρώσει τα πάντα. Η χώρα δεν θα σωθεί όσο αποφεύγει να πει τα πράγματα με το όνομά τους, όσο αποφεύγει να δώσει την πραγματική μάχη: Η Ελλάδα της δουλειάς εναντίον της Ελλάδας του παρασιτισμού».

                           (Β' μέρος άρθρου του Φ.Γεωργελέ από την Athens Voice)