Και ενώ χρειάστηκαν κάποια χρόνια μέχρι να δεηθεί η Δημοτική
Αρχή να ασχοληθεί με τα 500 μέτρα παραλίμνιου πεζόδρομου, ώστε να αποκατασταθεί η
εικόνα στα μάτια των επισκεπτών και των εντόπιων καθώς όλα αυτά τα χρόνια οι
πλάκες πετιούνταν στα γρασίδι, στη λίμνη κλπ., το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται
τώρα από την άλλη πλευρά της λίμνης, στη συνέχεια της πλατείας Μαβίλη.
Εκεί λοιπόν θα δει κανείς ένα μεγάλο μέρος της πλακόστρωσης να έχει ξηλωθεί ή να βρίσκεται πεταμένο κάτω από παγκάκια, μαγαζιά που έχουν κλείσει να έχουν αφήσει σιδεροκατασκευές, πλακάκια κλπ. σε κοινή θέα, άλλα να έχουν γίνει εστίες μόλυνσης. Από την πλατεία Μαβίλη, μάλιστα, μέχρι τον παλιό "Κύκνο" δεν θα βρει κανείς ούτε έναν μικρό κάδο απορριμμάτων. Ούτε έναν! Και δεν μιλάμε για το μικρό, σιδερένιο, κάγκελο της περίφραξης που όταν σπάσει κάπου πετιέται αντί να βαφεί και να κολληθεί.
Εικόνες που δύσκολα συναντάς πια σε ελληνικές πόλεις, εδώ
φαίνεται να είναι must. Και -ποιος ξέρει- ίσως χρειαστούν κάποια χρόνια ακόμη, μέχρι να εννοήσουν
οι αρμόδιοι ότι η ζημιά στην εικόνα της πόλης είναι πολλαπλάσια του λίγου
τσιμέντου που θα χρειαζόταν, ώστε να αποκατασταθεί η κατάσταση σε πολιτισμένα πλαίσια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου