Kαιροσκοπισμός και ανικανότητα... (α')

«Στη δικιά μας δουλειά, αλλά και σε πολλές ακόμα, δύο είναι οι «καλές» σεζόν, αυτές που βγάζουν ολόκληρη τη χρονιά. Πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων και πριν τις καλοκαιρινές διακοπές. Τον Νοέμβριο, πριν τις γιορτές, ένας εμπρησμός έκαψε τα γραφεία μας. Πάει το 2014. Και τον Ιούνιο με την αναγγελία του δημοψηφίσματος, η αγορά πάγωσε, έκλεισαν οι τράπεζες, ακολούθησαν τα κάπιταλ κοντρόλ, η οικονομία διαλύθηκε. Πάει και το 2015. Πρόχειρος υπολογισμός, απώλειες ισοδύναμες με ετήσιες αμοιβές 15 θέσεων εργασίας το ένα, με 20 θέσεων εργασίας το δεύτερο.

Αυτό είναι η πραγματική ζωή. Όχι τα συνθήματα. Αυτή είναι και η ιστορία της ελληνικής οικονομίας τα τελευταία 5 χρόνια. Θα μου πεις, δεν τους καίνε όλους, ακόμα και σ’ αυτή τη χώρα οι εμπρησμοί είναι κάπως εξαντρίκ. Δεν είναι ακριβώς έτσι γιατί χιλιάδες επιχειρήσεις και καταστήματα έχουν βανδαλιστεί αυτά τα χρόνια, ιδίως το 2010-2012 η Αθήνα είχε καεί πολλές φορές. Αλλά και η καθημερινή εμπόλεμη ατμόσφαιρα οδήγησε επιχειρήσεις στο λουκέτο. Με 700 πορείες και διαδηλώσεις το χρόνο, όπως επισήμαιναν οι εμπορικοί σύλλογοι, δεν δουλεύει τίποτα, οι κεντρικοί και εμπορικοί δρόμοι υπέστησαν μεγαλύτερες ζημιές στη κρίση απ’ ό,τι οι πίσω δρόμοι και οι γειτονιές. Πράγμα παράλογο, που εξηγείται όμως, γιατί αυτοί οι δρόμοι, το κέντρο της Αθήνας, είχε μετατραπεί σε πεδίο μάχης. Δολιοφθορές και πολιτική αναταραχή που δυναμίτιζαν την οικονομία, εκλογές κάθε 6 μήνες, μόνιμη προεκλογική ατμόσφαιρα. Καταστράφηκε ο τουρισμός τα καλοκαίρια του ’10, του ’11, του ’12, κάηκε η Αθήνα. 

Για κάποιο λόγο που τώρα ούτε θυμόμαστε, εμπόδιζαν να έρχονται κρουαζιερόπλοια στα λιμάνια, να βγαίνουν οι τουρίστες στην πόλη. Καταστράφηκαν οι τράπεζες, πάγωσε η οικονομία το 2015. Πέντε χρόνια προσπαθούσαμε να αποφύγουμε το «πιστωτικό γεγονός», την πτώχευση, 5 χρόνια προσπαθούσαμε να είμαστε καλυμμένοι από τα ευρωπαϊκά προγράμματα. Και όταν φάνηκε ότι ξεπερνούσαμε τις δυσκολίες, γκρεμίσαμε τα πάντα, ξαναγυρίσαμε από την αρχή. Αν η καταστροφή μας δεν έγινε απόλυτη αυτό το καλοκαίρι, αν υπάρχει ακόμα μια χώρα που υποτυπωδώς στέκεται στα πόδια της, οφείλεται στον Ντράγκι ο οποίος αντιτάχτηκε στο κούρεμα των ελληνικών καταθέσεων. Τουλάχιστον μέχρι στιγμής.

Όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, ισχυρίζομαι ότι η αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης του 2009 θα μπορούσε να γίνει πολύ πιο εύκολα και να είναι τώρα μια απλή ανάμνηση. Αν οι άλλες χώρες το αντιμετώπισαν μέσα σε 2-3 χρόνια, εμείς θα μπορούσαμε να τα είχαμε καταφέρει πολύ καλύτερα γιατί ξεκινήσαμε από πιο καλή αφετηρία. Όχι γιατί είμαστε ισχυρότερη χώρα αλλά γιατί είμαστε πλουσιότερη κοινωνία. Ο ορισμός του προηγούμενου συστήματος ήταν «ιδιωτικός πλουτισμός, δημόσια φτώχεια». 

Τα λεφτά των επιδοτήσεων και των δανεικών δεν είχαν γίνει δομές και υπηρεσίες, είχαν γίνει κατανάλωση, η χώρα με τη μικρότερη παραγωγή στην Ευρώπη ήταν πρώτη στην κατανάλωση. Όλοι οι δείκτες έδειχναν μια κοινωνία που είχε περιθώρια να «κόψει» δαπάνες χωρίς μεγάλο κόστος, χωρίς να οδηγήσει σε εξαθλίωση τους ασθενέστερους. Πρώτοι σε ιδιοκατοίκηση, πρώτοι σε γεννήσεις σε ιδιωτικά μαιευτήρια, πρώτοι σε κατανάλωση, τελευταίοι σε φτηνά γενόσημα φάρμακα, τελευταίοι σε φτηνά προϊόντα ετικέτας στα σούπερ μάρκετ, πρώτοι σε αξονικές και μαγνητικές εξετάσεις, πρώτοι σε φοροαποφυγή και φοροδιαφυγή, πρώτοι σε πρόωρη συνταξιοδότηση».

                                         (Άρθρο του Φ.Γεωργελέ από την Athens Voice)