Αναρωτιόμαστε...

[...] Πολλοί αναρωτιόμαστε από ποια επιτεύγματά τους αντλούν οι κυβερνώντες την τόση αυτοπεποίθησή τους. Ο πρωθυπουργός δεν έχει πειστικό βιογραφικό αλλά διαθέτει επικοινωνιακά χαρίσματα. Οι υπόλοιποι (με εξαίρεση τον κ. Δραγασάκη) μόνο ανησυχία εμπνέουν ως εκπρόσωποι την Ελλάδας στην Ε.Ε. και την Ευρωζώνη. 

Ο κ. Βαρουφάκης μοιάζει με νευρικό κατοικίδιο που εννοεί να προκαλεί την ενόχληση των επισκεπτών και που μάταια προσπαθεί η οικογένεια να το απομονώσει. Ο κ. Τσακαλώτος θυμάται με μελαγχολία τον στρατηγό που έκανε γνωστό το οικογενειακό του όνομα. Δεν διαθέτει τη σπιρτάδα του προϊσταμένου του, αλλά επιτέλους δεν προκαλεί ζητήματα με τους συνομιλητές του. Οι συνδικαλιστές παίρνουν σε γενικές γραμμές τον χαμηλότερο μέσο όρο από τους κυβερνητικούς, αλλά είναι και οι πιο προβλέψιμοι στις ενέργειές τους. Οι κ. Στρατούλης και Λαφαζάνης φροντίζουν αποκλειστικά τα συνδικαλιστικά τους συμφέροντα και δεν παρεκκλίνουν από τις «κόκκινες γραμμές» τους στις διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές μας. 

Η πιθανή παραίτησή τους σε περίπτωση συμφωνίας, χωρίς μέριμνα για τις ειδικές απαιτήσεις τους, θα αφήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς τη δεδηλωμένη στη Βουλή. Σε μια τέτοια περίσταση, η συνδρομή των άλλων κομμάτων ίσως σώσει την κυβέρνηση από την πτώση και οδηγήσει σε νέο συνασπισμό κομμάτων. Η επιψήφιση σωστικής συμφωνίας πάλι δεν εγγυάται για τη μακροημέρευση του κ. Τσίπρα, αφού αρκετοί βουλευτές του θα εκδηλώσουν την άρνησή τους να ταυτιστούν με κάποιο συμβιβασμό πέρα από τα όρια της ανοχής τους. 

Εκεί βρισκόμαστε, σε αυτήν τη φάση του έργου, με όλο τον θίασο να συγκεντρώνεται πλέον στη σκηνή. Επεται το εντυπωσιακό φινάλε».

(Απόσπασμα άρθρου του Θ. Βερέμη, ομότιμου καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών)