Η Ουκρανία απέναντι στον "άξονα του κακού"...

  

«Ξέρετε ποια είναι η πιο βαθιά και εκτεταμένη επίπτωση του πολέμου της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας; Η Ουκρανία έμαθε επιτέλους να σέβεται πραγματικά τον εαυτό της. Δεν είμαστε πια ένα ξεχασμένο από τον Θεό ρώσικο ξέφραγο αμπέλι, όπου διεφθαρμένες μαφιόζικες φατρίες δεν τολμούν να βγάλουν άχνα χωρίς την άδεια του Κρεμλίνου κι όλοι κάνουν ουρά για να γλείψουν τις μπότες της Μόσχας. 

Είμαστε ένα έθνος που μέσα σε λίγα χρόνια έχτισε από την αρχή έναν αξιόμαχο στρατό — αυτόν που τώρα αντιμάχεται ηρωικά τη Ρωσία, μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές δυνάμεις στη σύγχρονη Ιστορία. Για να αντιμετωπίσει έναν τέτοιο αντίπαλο στον μεγαλύτερο πόλεμο της εποχής μας, η Ουκρανία διατηρεί επιστράτευση σε κλίμακα Α' Παγκοσμίου Πολέμου και σημειώνει επαναστατικές καινοτόμες ανακαλύψεις στον στρατιωτικό τομέα.

Σήμερα, η Ουκρανία διαθέτει έναν από τους πιο ικανούς στρατούς στον κόσμο, με πρωτοποριακή εμπειρία σε πραγματικό χρόνο στον σύγχρονο πόλεμο — ικανό να αντισταθεί σε έναν εχθρό που είναι απείρως υπέρτερος σε όλα τα μεγέθη.

Διατηρούμε το δημοκρατικό μας πολίτευμα και έχουμε έντονα ​​ανταγωνιστική πολιτική ζωή, που όμοιά της δεν είχαν ποτέ ούτε η Ρωσία ούτε καμία από τις χώρες-δορυφόρους της. πρόεδρός μας, ένας άλλοτε λαϊκιστής κωμικός, έχει εξελιχθεί σε ηγέτη του ελεύθερου κόσμου — ένας ηγέτης που χειροκροτήθηκε από ολόκληρα έθνη στις αίθουσες της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου.

Δεν είμαστε πια ο περίγελος στα ανέκδοτα της ρώσικης αυτοκρατορίας. Δεν είμαστε πια οι «καθυστερημένοι χωριάτες», δεν είμαστε οι «μικροί αδελφοί». Επιτέλους θυμηθήκαμε ποιοι είμαστε: οι απόγονοι των αρχαίων Σλάβων, των Βίκινγκς, των Κοζάκων της Ζαπορίζια. πρωτεύουσά μας δεν είναι μια επαρχιακή κωμόπολη, αλλά μια ιερή, αρχαία χριστιανική πόλη - η καρδιά αυτού του πολιτισμού. Και οι ιεροί τόποι της μας ανήκουν. Σε μας. Σε κανέναν άλλον.

Δεν ντρεπόμαστε πια για τη γλώσσα ή τον πολιτισμό μας. Δεν τα βλέπουμε πια ως «οπισθοδρομικά», «επαρχιώτικα», «δεύτερης κατηγορίας», όπως επιμένει η Μόσχα εδώ και αιώνες. Έχουμε προ πολλού αποσπαστεί από την πολιτιστική τροχιά της Ρωσίας: από τα ραδιόφωνά μας δεν ακούγεται πια πια άθλια ρωσική ποπ, η τηλεόρασή μας δεν παίζει ατέλειωτα αστυνομικά σίριαλ από τη Μόσχα, σαν αυτά που υπομέναμε επί δεκαετίες.

Αντίθετα, εν μέσω πολέμου, γινόμαστε μάρτυρες μιας πολιτιστικής αναγέννησης χωρίς προηγούμενο στην Ιστορία μας—η ουκρανική μουσική, ο κινηματογράφος και η λογοτεχνία ανθούν. Στο Κύιβο, τα εισιτήρια για κλασικά ουκρανικά θεατρικά έργα εξαντλούνται έξι μήνες νωρίτερα.Δεν είμαστε πλέον ένα συνονθύλευμα «μετασοβιετικής χώρας», χωρισμένο σε μια «ρωσόφωνη νοτιοανατολική περιοχή» και μια «ουκρανόφωνη δύση». 

Είμαστε ένα ενωμένο έθνος. Ένας Ουκρανός από το Ντνίπρο και ένας Ουκρανός από το Λβιβ μοιράζονται τώρα τις ίδιες αξίες, την ίδια αποστολή, την ίδια θλίψη, την ίδια κουλτούρα και Ιστορία - και τον ίδιο εχθρό.Οι άνθρωποι του Χαρκίβ μάχονται τον Ρώσο εισβολέα με την ίδια ορμή όσο οι άνθρωποι του Τερνοπίλ. 

Κανείς δεν γελάει πια με την ιδέα ενός ουκρανικού ναυτικού — τα θαλάσσια μη επανδρωμένα σκάφη μας έχουν ταπεινώσει τον ρωσικό στόλο της Μαύρης Θάλασσας. Καταρρίπτουμε τα εχθρικά μαχητικά. Τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και οι πύραυλοί μας χτυπούν πλέον δεξαμενές πετρελαίου, αεροδρόμια και βάσεις πυρομαχικών σε όλη τη Ρωσία σχεδόν κάθε βράδυ.

Η Ουκρανία δεν είναι πια μια χώρα που σε παίρνει να έρχεσαι, να πετάς στο τραπέζι μια εκμεταλλευτική συμφωνία για τους πόρους και να λες χλευαστικά: «Υπογράψτε το - έχετε μία ώρα». Όχι. Τώρα θα σε πετάξουν έξω από την αίθουσα με τα χέρια σου να τρέμουν - και μόνο αφού έχει συμβεί αυτό θα κάτσουμε και θα διαπραγματευτούμε μια ισορροπημένη, πολιτισμένη, αμοιβαία σεβαστή συμφωνία. Οι φωνές και οι απειλές δεν πιάνουν πια εδώ.

Είμαστε μια χώρα που ο Αρχιμουφτής της κατατάχθηκε εθελοντικά και υπηρετεί στο μέτωπο ως στρατιωτικός ιατρός. Ο Αρχιραβίνος μας μοχθεί καθημερινά για να ακουστεί η φωνή της Ουκρανίας σε όλο τον κόσμο. Ο γιος του σκοτώθηκε στη μάχη, υπερασπιζόμενος την Ουκρανία με το όπλο στα χέρια. 

Η Ουκρανία κρατάει τώρα τη θέση της με αξιοπρέπεια απέναντι σε έναν ολόκληρο άξονα του κακού: τη Ρωσία, το Ιράν και τη Βόρεια Κορέα. Και η Ρωσία έχει υποστεί καταστροφικές ήττες και έχει εξαντλήσει τα κάποτε τεράστια σοβιετικά αποθέματα όπλων και πυρομαχικών της. 

Και στην πορεία, έχουμε αλλάξει άρδην την παγκόσμια πολιτική. Έχουμε κερδίσει την εμπιστοσύνη και την υποστήριξη δεκάδων εθνών. Έχουμε γκρεμίσει τα τείχη του δυτικού φόβου, του δισταγμού και της παθητικότητας, της κατευναστικής στάσης. Η νίκη της Ουκρανίας στη Μάχη του Κυΐβου το 2022 άλλαξε την πορεία της ευρωπαϊκής Ιστορίας, όταν οι μεγαλύτεροι στρατιωτικοί εγκέφαλοι μας έδιναν 72 ώρες.

Δεν μπορεί να φανταστεί κανείς πόσο συχνά λέμε ακόμα ο ένας στον άλλον, με έκπληξη και δυσπιστία:  «Δεν είναι απίστευτο; Ποιος θα το φανταζόταν ότι η καημένη η Ουκρανία μας ήταν ικανή για κάτι τέτοιο;» 

Τι άλλο να πω;Η Ουκρανία έχει ήδη αποδείξει ότι είναι ένα σπουδαίο έθνος. Έχουμε αμέτρητα, τεράστια προβλήματα — και θα απαιτηθεί τιτάνια προσπάθεια για να ξεπεραστούν. Αλλά αν αντέξουμε αυτόν τον πόλεμο εξόντωσης, τούτη η χώρα θα έχει ένδοξο μέλλον».

                      (Ίλια Πονομαρένκο- "Χ"- Ρ.Γεωργιάδου / ευρωπαϊστές f/B)