Απόψεις...

  

«Ε, λοιπόν, υπάρχει και η απαίτηση για την αντίθετη άποψη: Ο κόσμος της Δύσης δεν είναι άγιος, δεν είναι αλάθητος, δεν είναι αναμάρτητος, είναι όμως ο μόνος που ανέχεται και συγχωρεί και αυτή είναι η μεγάλη κληρονομιά του Χριστιανισμού που ενώνει τόσο διαφορετικούς λαούς. Οι Έλληνες ορθόδοξοι Χριστιανοί και μη, απολαμβάνουμε αυτό το δώρο, σε καιρούς περίπλοκους όπως αυτός που ζούμε. 

Και ναι, είναι αυτές οι αξίες που μας επιτρέπουν να διαδηλώνουμε και κατά των εμβολίων και κατά των ταυτοτήτων (μία διαμάχη η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, αποδείχθηκε μια τρύπα στο νερό) και να προσφεύγουμε στο Συμβούλιο της Επικρατείας επειδή η ανεμογεννήτρια απέναντι από το μοναστήρι, θα αποτελεί περισπασμό από το κομποσκοίνι. Και αυτός είναι ο δικός μας κόσμος και αυτός δέχεται επίθεση μαζί με την Ουκρανία της οποίας την συνύπαρξη μαζί μας, δεν θέλει να επιτρέψει ένας αιματοβαμμένος τύραννος.

Από τις φωτεινές μορφές της Εκκλησίας –και υπάρχουν τέτοιες-, περιμένουμε σήμερα να ακούσουμε μία αλήθεια: Πρόκειται για τον πόλεμο του Πούτιν και τίποτε άλλο. Με τον Ρωσικό κόσμο μας συνδέουν πολλά, με τον κόσμο του Πούτιν τίποτα. Ο τύραννος που χρησιμοποιεί την ορθόδοξη ταυτότητα ως μέρος ενός ολοκληρωτικής εμπνεύσεως ιδεολογήματος, ταυτόσημου με τα χιτλερικά παραληρήματα, στο όνομα του οποίου βάφει με αίμα το χώμα της Ευρώπης, είναι ένας αποσυνάγωγος, πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ακοινώνητος, ως αλιβάνιστος. 

Όσο αυτό δεν λέγεται φωναχτά, ένα μεγάλο μέρος του κόσμου που αναζητά παρηγοριά στην Εκκλησία, θα ζει στο φάσμα της συνωμοσιολογίας, του αντιδυτικισμού, του αντισημιτισμού, της δεισιδαιμονίας, της Παλαιάς Διαθήκης.

 Και εν τέλει από την Εκκλησία του Χριστού δεν περιμένει κανείς να διαχειρίζεται την ανασφάλεια, αλλά να προσφέρει ασφάλεια. Όπως οι ήρωες κληρικοί του Κιέβου. Να εκπαιδεύει τους πιστούς να αναγνωρίζουν το Απόλυτο Κακό και να στέκεται απέναντί του.Θα ήμουν άδικος εάν δεν ξεχώριζα την γενναία φωνή του Οικουμενικού Πατριάρχη και του Αρχιεπισκόπου Αμερικής, που από την πρώτη στιγμή ονομάτισαν το έγκλημα».

                                                                                 (Ν. Ταχιάος- liberal.gr)

«Αυτός ο άνθρωπος είναι η άλλη εικόνα της Ευρώπης. Είναι η Ευρώπη του χιούμορ και της ευφυίας. Η Ευρώπη του γέλιου και της μνήμης. Είναι η Ευρώπη που δεν θα υπήρχε χωρίς το χαμόγελο του Ισαάκ Μπάσεβις Σίνγκερ, χωρίς το γέλιο του Ραμπελαί και του Θερβάντες, χωρίς τη γλυκιά τρέλα του Εράσμου και χωρίς την παραπονιάρικη σοφία του Κάφκα. Είναι η Ευρώπη του πνεύματος. Της αντίστασης με τα όπλα και με το πνεύμα. Είναι η Ευρώπη η οποία στον οπλισμένο βάρβαρο απαντάει με τον διανοούμενο σε ένα καφέ. 

Νομίζαμε ότι είχε χαθεί αυτή η Ευρώπη, ξεχασμένη πίσω από τις ντροπές και τις πομπές της, απελπισμένη μικρή πριγκήπισα, κόρη του Αγήνορα και της Τηλέφασσας. Νάτην όμως που ξεπηδά από την κόλαση. Και το κάνει με τη χάρη της μεταμόρφωσης, ανεβάζοντας στα ύψη έναν άνθρωπο τον οποίο όταν τον γνώρισα ονειρευόταν να κάνει τον Πούτιν να γελάσει.Ο Πούτιν δεν γελάει. Αλλά εκείνος, ο Ζελένσκι, έγινε ένας Μεγάλος της Ευρώπης. Ανάμεσα στους δύο εξελίσσεται ένας θανάσιμος αγώνας για να επικρατήσει ο πολιτισμός ή τη βαρβαρότητα».

            (Aπόσπασμα άρθρου του Μπερνάρ-Ανρί Λεβί από την iefimerida.gr)