«Και στις 12 τελευταίες ημέρες αποδείχθηκε ότι:
Οι σύντροφοι δεν δίνουν δεκάρα για την αυτοδιάθεση των λαών και την εθνική τους ανεξαρτησία. Γι’ αυτό άλλωστε, μαζί με τους ακροδεξιούς (συνήθεις) συνοδοιπόρους τους, προσπαθούν να μας πείσουν ότι ένα ανεξάρτητο κράτος δεν έχει δικαίωμα να συζητάει με όποιον θέλει και πολύ περισσότερο δεν έχει δικαίωμα να θέλει να ενταχθεί σε όποιον οργανισμό θέλει και γενικά να αποφασίσει το ίδιο για την πορεία του.
Αντιθέτως, σύμφωνα με τους συντρόφους, κάθε ισχυρό κράτος δικαιούται να εισβάλει στο έδαφος των γειτόνων του ακόμα κι αν το ισχυρό κράτος δεν απειλείται ούτε για αστείο (στην περίπτωση μάλιστα της εισβολής της Ρωσιας στην Ουκρανία έχουμε απλώς τη συνέχεια της εισβολής του 2014 με την οποία ο Πούτιν κατέλαβε την Κριμαία).
Με λίγα λόγια, οι σύντροφοι είναι τόσο αντιμπεριαλιστές
όσο εγώ είμαι βίγκαν. Βαφτίζουν ιμπεριαλισμό ακόμα και την ανάσα της Δύσης ενώ
τον αυταπόδεικτο κατακτητικό ιμπεριαλισμό του Πούτιν είτε τον δικαιολογούν είτε
τον χειροκροτούν με ενθουσιασμό. Οι σύντροφοι καθόλου δεν ενοχλούνται
από τις αυστηρές υποδείξεις ξένων πρεσβειών στην ελληνική κυβέρνηση, τα
ελληνικά κόμματα, τους έλληνες δημοσιογράφους και τον ελληνικό λαό γενικώς.
Οι «προδευτικοί καλλιτέχνες» δεν δίνουν δεκάρα ούτε για τους βομβαρδισμούς αμάχων, ούτε για τη δημοκρατία, ούτε για τους πρόσφυγες αν αυτά δεν τους εξυπηρετούν επαγγελματικά.Οι υπερευαίσθητοι καλλιτέχνες που με μοναδικό αγωνιστικό φρόνημα υψώνουν τις γροθιές τους και παίζουν ή τραγουδούν για ψύλλου πήδημα και κάθε αδικημένο (ακόμα και για τους κατά φαντασίαν αδικημένους) έχουν, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, κάνει τουμπεκί ακόμα πιο ψιλοκομμένο από αυτό που έκαναν στα χρόνια της συγκυβέρνησης Αλέκση και Πάνου.
Ακόμα κι όταν ψελίζουν κάτι για εισβολή και Πούτιν φροντίζουν πάτα να προσθέτουν ανιστόρητα λογίδρια με τα «εγκλήματα του ΝΑΤΟ» και της Δύσης και μπλα μπλα μπλα (πράγμα εξαιρετικά περίεργο καθώς σε όλες τις άλλες περιπτώσεις που ως φύλακες της παγκόσμιας δικαιοσύνης έβγαιναν μπροστά, ποτέ δεν είπαν τίποτα για την «άλλη πλευρά»). Όχι βέβαια ότι εκπλήσσεται κανείς. Η ακαδημαϊκή κοινότητα δεν δίνει δεκάρα για τη δημοκρατία, την ελευθερία και άλλες ωραίες λέξεις.
Όποιος θυμάται ή έχει ακούσει γα την περίφημη ομιλία-κατσάδα του δικτάτορα Παπαδόπουλου στους καθηγητές των ελληνικών πανεπιστημιών ξέρει τη δουλοπρέπεια με την οποία στέκεται απέναντι σε κάθε αυταρχική εξουσία η ακαδημαϊκή κοινότητα (φυσικά με εξαιρέσεις φωτεινές αλλά λίγες). Η ωραία αυτή παράδοση διατηρείται μέχρι σήμερα, ακόμα και για ξένους καταπιεστές, καθώς ο Πούτιν δεν είναι μόνο ο δικτάτορας της Ρωσίας αλλά και διδάκτορας των Πανεπιστημίων Αθηνών και Πελοποννήσου.
Αν δεν το ξέρετε επειδή δεν είχατε την ατυχία να το ακούσετε, ο «κυρ-Παντελής» είναι ο ήρωας ενός τραγουδιού στο οποίο καταγγέλλεται ο άνθρωπος που κοιτάει τη δουλειά του ενώ στον πλανήτη η αδικία είναι πανταχού παρούσα. Πρόκειται για χαρακτηρισμό που συχνά χρησιμοποιούν οι σύντροφοι οι οποίοι τις τελευταίες 12 ημέρες κατηγορούν την ουκρανική κυβέρνηση που δεν παρέδωσε τη χώρα στον Ρώσο κατακτητή «για να μη σκοτωθεί ο κοσμάκης» και την ελληνική κυβέρνηση που «πήγε και μας έμπλεξε σ’ αυτόν τον πόλεμο αντί να κοιτάει τη δουλειά της».
Είναι μάλιστα τόσο κυρ-Παντελήδες που στο παραμικρό γρύλισμα της Ρωσικής αρκούδας, αυτοί που θα άλλαζαν την Ευρώπη, ψάχνουν πάνα βρακάκι στο νούμερο τους. Ακόμα και οι πιο παληκαράδες από αυτούς :Γιατί άλλο να «αγωνιζόμαστε» στην ασφάλεια που μας χαρίζει η αστική δημοκρατία και άλλο να ενωνόμαστε με τον υπόλοιπο ελεύθερο κόσμο εναντίον μιας αδίστακτης ιμπεριαλιστικής δικτατορίας που μας απειλεί όλους. Και μπράβο μας».
(Απόσπασμα άρθρου του Μ. Βουλαρίνου από την ΑΤΗensvoice)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου