Θα ξεχαστούν όλα... ανηλεώς...

 

«Πάντα, παντού ο ίδιος αγώνας για ελευθερία, για αυτοδιάθεση. Με ιδιαιτερότητες κάθε φορά. Ιδού, στην Ουκρανία αναδείχθηκε σε εθνικό ηγέτη ένας κωμικός ηθοποιός! Απίστευτο; Θυμάμαι τη συγκαταβατικότητά μου όταν είχα μάθει πως οι Ουκρανοί είχαν εκλέξει για πρόεδρό τους, με συντριπτικό μάλιστα ποσοστό, έναν τηλεοπτικό αστέρα. "Δεν ξέρουν πού τους πάνε τα τέσσερα…" είχα σκεφτεί. "Μπερδεύουν την οθόνη με τη ζωή..." 

Και να πού ο Βολόντιμιρ Ζελένσκι αποδεικνύεται λιοντάρι. Διδάσκει γενναιότητα, αυταπάρνηση. Αρνείται να εγκαταλείψει το Κίεβο, να αναλάβει επικεφαλής εξόριστης κυβέρνησης, να αντιστέκεται από απόσταση, εκ τού ασφαλούς.

Έπρεπε, κατά βάθος, να το περιμένουμε. Οι εμπνευσμένοι κλόουν ακροβατούν έτσι κι αλλιώς στα όρια. Τη φρίκη και τον θάνατο ξορκίζουν με το σκώμμα. Κι εφόσον μένουν πιστοί στο ταλέντο και στην ηθική πυξίδα τους, γίνονται σύμβολα λαών. Δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε τον Θανάση Βέγγο να κυματίζει ως άνθρωπος-σημαία; Τον Ρομπέρτο Μπενίνι ενώ οι βόμβες σκάνε γύρω του να διδάσκει πως η ζωή είναι ωραία; Ο Τσάρλι Τσάπλιν δεν έδωσε με τον "Μεγάλο Δικτάτορα" την ξεκαρδιστικότερη και αποστομωτικότερη απάντηση στον Χίτλερ;

Και στη συνέχεια τί θα συμβεί; Λυπάμαι όμως δεν είμαι διόλου αισιόδοξος. Όσο καθυστερούν οι Ρώσοι να κυριέψουν την Ουκρανία η θέση τους δυσχεραίνεται, εκτιμούν οι επαϊοντες. Εγώ πάλι έχω την εντύπωση πως τους συμφέρει μια αργή σχετικά προέλαση. Ότι επίτηδες δεν εξαπολύουν μεμιάς όλη τη δύναμη πυρός τους. Ποντάρουν στην κόπωση της διεθνούς κοινής γνώμης. Ως πότε η μαρτυρική Μαριούπολη, το πολιορκούμενο Κίεβο θα είναι πρώτα θέματα στις ειδήσεις; 

Ο κόσμος θα κουραστεί, την προσοχή του θα τραβήξουν άλλα, αλλού. Θα έρθει το καλοκαίρι, θα φθινοπωριάσει ξανά, οι Ευρωπαίοι πολίτες θα ξηλώνονται για να ζεσταθούν, "φτάνει πιά να’ ναι τα καύσιμα στα ύψη; ρίξτε κι εσείς λίγο νερό στο κρασί σας, χαλαρώστε τις κυρώσεις!" θα πουν -εμμέσως πλην σαφώς- στις κυβερνήσεις τους. Ο Πούτιν θα προσέλθει σε διαπραγματεύσεις υποσχόμενος ότι δεν θα επιτεθεί σε άλλη χώρα. Το Νάτο θα επιδείξει αυτοσυγκράτηση, "προέχει" θα επισημάνει "η αποφυγή πυρηνικού ολέθρου…"   

Τα εκατομμύρια πρόσφυγες θα αξιοποιηθούν, θα δώσουν ώθηση στις οικονομίες των χωρών που θα τους υποδεχθούν. Οι Ουκρανοί στην πατρίδα τους θα αντιστέκονται πεισματικά, οι δυνάμεις κατοχής θα στενάζουν. Σε δέκα-δεκαπέντε ίσως χρόνια θα δούμε τη Ρωσία να αποχωρεί εξουθενωμένη, όπως έκανε η Σοβιετική Ένωση και αργότερα η Αμερική από το Αφγανιστάν. Θα έχει χαθεί όμως εκεί μια ολόκληρη γενιά."

Κι έτσι ξεχάστηκε ανηλεώς αυτή η ιστορία" που λέει και ο Ανδρέας Εμπειρίκος "όπως συμβαίνει κάθε φορά που ξεχνιέται από τον δασοφύλακα το αστροπελέκι του στο δάσος." Ανηλεώς. Μακάρι να βγω ψεύτης».

                           (Απόσπασμα άρθρου του Χρ.Χωμενίδη από το capital.gr)