Απόψεις...

  

«Διαβάζω τα άρθρα τους, ευθέως ή εμμέσως υπέρ του Πούτιν και της εκστρατείας του. Ξεκινούν με Πούσκιν και καταλήγουν με Στραβίνσκι. Υποκλίνονται στην Ζαχάροβα που βρίζει την Ελλάδα και θλίβονται για την κατάσχεση των ρώσικων υπεργιότ των ολιγαρχών. επιστρατεύοντας τον Ντοστογιέφσκι, τον Τσέχωφ, τον Γκόγκολ και τον Τουργκένιεφ. Βέβαια… χωρίς τον Νικολάι Γκόγκολ και τον Ιβάν Τουργκένιεφ δεν μπορούν τα πατριωτάκια μας, νιώθουν ορφανά, ακρωτηριασμένα. Ρε σεις, δεν αφήνετε τα σάπια λέω εγώ. 

Πείτε ότι γουστάρετε τον εξ ανατολών δικτάτορα δίχως πολλές-πολλές τσιριμόνιες. Πείτε το, δεν θα πάθετε τίποτα, εδώ δεν είναι Ρωσία. Αλλά κυρίως, ειλικρινά σας ικετεύω, πείτε το αφήνοντας ήσυχες στον αιώνιο ύπνο τους αυτές τις μεγάλες μορφές της ρώσικης τέχνης και του πνεύματος. Δεν σας φταίνε τίποτα.

Να σας προτείνω και κάτι καλύτερο; Αντί να γράφετε καταλόγους με τα ονόματα τους (αντιγραφή από τη Wikipedia) δίχως να έχετε ιδέα ποιοι ήταν και ποιο ήταν το έργο τους, καθίστε και διαβάστε τους ή ακούστε τους. Θα σας βοηθήσουν να βγείτε από πολλές πλάνες σας».

                                                                   (Δ. Καμπουράκης-liberal.gr)

«Στη Λεμεσό η ρωσική παρουσία δεν μπορεί να υποτιμηθεί – ούτε να παραβλεφθεί. Υπάρχουν ρωσικά σούπερ μάρκετ, ρωσικά σχολεία, ρωσικές εφημερίδες και φυσικά ρωσικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί. Η Κύπρος είναι για πολλούς Ρώσους δεύτερη πατρίδα. Οι περισσότεροι από τους 40.000 Ρώσους που ζουν στο νησί, βρίσκονται εδώ, στην πόλη-λιμάνι της Λεμεσού – η οποία αποκαλείται επίσης Λεμέσογκραντ. Εξασφάλισαν την παραμονή τους με ‘χρυσά διαβατήρια’. 

Για την κυβέρνηση της Λευκωσίας τα χρυσά διαβατήρια ήταν για πολύ καιρό μια επικερδής επιχείρηση. Όσοι επένδυσαν δυόμισι εκατομμύρια ευρώ – για παράδειγμα σε πολυτελή ακίνητα – πήραν δωρεάν υπηκοότητα. Το πρόγραμμα έκλεισε πριν από δύο χρόνια μετά από σκάνδαλο διαφθοράς. Υπάρχουν ωστόσο ακόμα διαφημίσεις στο διαδίκτυο».

                                                                 (Γ. Μαντζίκος- ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)