«Οι επιδοτήσεις μπορεί να προσέφεραν στους αγρότες ένα
πολύτιμο συμπλήρωμα του εισοδήματός τους, όμως τους κατέστησαν οιονεί δημόσιους
υπαλλήλους. Η πολιτική αυτή τους αφαίρεσε το κίνητρο να επιδιώκουν την ολοένα
και μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα των προϊόντων τους και αντιστρόφως τους
παρακίνησε να αφιερώσουν δυνάμεις και χρόνο είτε στην προσοδοθηρική σχέση με το
κράτος, είτε στην πολύπλοκη γραφειοκρατία των εκάστοτε προγραμμάτων.
Τα
αρνητικά αποτελέσματα αυτής της προσέγγισης φάνηκαν όταν η ροή των πόρων μειώθηκε,
και οι αγρότες έμειναν απροετοίμαστοι να αντιμετωπίσουν τις νέες
συνθήκες.Βεβαίως, η πολιτική των επιδοτήσεων εξυπηρετεί, όταν υπάρχουν χρήματα,
τις κυβερνήσεις καθώς τους δίνει ένα πολύτιμο διαπραγματευτικό χαρτί ώστε να
ανταλλάξουν χρήματα με ψήφους. Η προσοδοθηρία άλλωστε ως φαινόμενο λειτουργεί
πάνω στην αρχή του συγκεντρωμένου οφέλους και του καταμερισμένου κόστους:
Ενώ
μια επιδότηση συνεπάγεται ένα όχι αμελητέο όφελος γι’ αυτόν που την καρπώνεται,
το επιμερισμένο κόστος της σε αυτούς που πληρώνουν γι’ αυτήν είναι μικρό. Όμως
το αποτέλεσμα είναι σωρευτικό, και η χιονοστιβάδα κάποια στιγμή αποκτά κρίσιμη
μάζα και ορμή.Θα ρωτήσετε, και εύλογα, υπάρχει άλλη λύση που μάλιστα να έχει
λειτουργήσει στην πράξη; Υπάρχει!
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η τότε
Υπουργός Οικονομικών της Νέας Ζηλανδίας Ρουθ Ρίτσαρντσον κατάργησε όλες τις
αγροτικές επιδοτήσεις, αλλά παράλληλα κατάργησε και όλους τους δασμούς στα
αγροτικά εργαλεία. Παρά τις και εκεί έντονες αρχικές αντιδράσεις, σύντομα οι
αγρότες αγκάλιασαν αυτή τη μεταρρύθμιση που απέδωσε σημαντικότατα θετικά
αποτελέσματα για τον πρωτογενή τομέα της χώρας.
Από την άλλη, για να εφαρμοστεί
και να πετύχει μια τέτοια ριζική αλλαγή, χρειάζεται ένα κεφάλαιο εμπιστοσύνης
από το οποίο η χώρα μας απέχει πάρα πολύ. Θα καταφέρουμε να ξεφύγουμε από την
παγίδα της προσοδοθηρίας που εντέλει δεν ωφελεί ούτε καν αυτούς που την ασκούν;
Είναι ένα στοίχημα που αξίζει να το παλέψουμε!»
(Aπόσπασμα άρθρου του Αλ. Σκούρα από το liberal.gr )
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου