Δημόσιο και ... αξιοκρατία

«Το μετεμφυλιακό κομματικό κράτος φρόντισε να κρατήσει τους αριστερούς μακριά από τη δημοσιοϋπαλληλία για ευνόητους λόγους «εθνικής ασφάλειας». Τα περίφημα «κοινωνικά φρονήματα». Η μεταπολίτευση όμως έφερε τα πάνω κάτω. Άνοιξε το παιχνίδι στις μάζες και όταν ήρθε το ΠΑΣΟΚ το απογείωσε. Το παλιό δημόσιο των «εθνικοφρόνων», διογκώθηκε και σουλουπώθηκε για να μοιραστεί σε όλες τις παρατάξεις. Από μονοκομματικό έγινε διακομματικό, πλην όμως πάντοτε κομματικό. Αυτό βαφτίστηκε στα ελληνικά ως εκδημοκρατισμός. 

Οι δημόσιες υπηρεσίες απλώθηκαν παντού και έφτασαν λίγο πριν το ξέσπασμα της κρίσης να σιτίζουν άμεσα ένα εκατομμύριο ψυχές. Έτσι απέκτησαν τη δική τους κοινωνική και πολιτική ισχύ. Έγιναν παράγοντες εξελίξεων. Η απεργία τους, κλείνει τα δημόσια ταμεία, διακόπτει την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας, νεκρώνει τις συγκοινωνίες, αφήνει τους μαθητές στο δρόμο. Κάνει γεγονότα.

Γι’ αυτό και όλες οι συνδικαλιστικές παρατάξεις έχουν διαμορφώσει μια τριπλέτα πάγιων και «δίκαιων» αιτημάτων που θεωρούν ότι είναι και αιτήματα της πλειοψηφίας. Λιγότερη δουλειά, περισσότερα λεφτά και καμιά αξιολόγηση. Είναι πράγματι αιτήματα πολλών αλλά δεν είναι όλων. Έστω και αν όλοι βολεύονται με αυτό το καθεστώς. Επειδή όμως είναι δημοφιλή υιοθετούνται από όλα τα κόμματα, μεγάλα και μικρά. 

Αυτός είναι και ο λόγος που οι δημόσιοι ακολουθούν τις εκάστοτε τάσεις του κοινωνικού συνόλου, κοινώς ψηφίζουν περίπου όπως όλος ο κόσμος. Ούτε ανεβάζουν, ούτε κατεβάζουν κυβερνήσεις. Μην το πείτε στην Τασία και φρικάρει. Το ερώτημα είναι ως πότε τα κόμματα θα χαϊδεύουν τα αυτιά των χειρότερων εκ των  δημόσιων ώστε να διατηρούν το ποσοστό τους. Και κυρίως πότε η εφαρμοσμένη πολιτική, θα κάνει το μεγάλο άλμα. Θα αγνοήσει το αμφιλεγόμενο πολιτικό κόστος και θα αλλάξει το παράδειγμα. 

Δεν είναι μόνο η αξιολόγηση των υπαλλήλων που προκαλεί τριβές. Όλο το οργανόγραμμα του δημόσιου τομέα θέλει αναδιάρθρωση, ελάφρυνση και εκσυγχρονισμό, με στόχο την βελτίωση των υπηρεσιών με ταυτόχρονη μείωση του λειτουργικού κόστους. Κοινώς ιδιωτικοποιήσεις. Ποιος θα τολμήσει να πει ότι χρειαζόμαστε λιγότερους αλλά καλύτερα καταρτισμένους υπαλλήλους που θα δουλεύουν περισσότερο, με πολύ καλύτερους μισθούς; Και αν το πει ένας φιλελεύθερος όπως ο Μητσοτάκης, ποιος θα το κάνει πράξη, αν όχι ο ίδιος;

Μια αδιάβλητη και σοβαρή αξιολόγηση αλλάζει αμέσως τον δημόσιο τομέα, δηλαδή την κρατική μηχανή. Δηλαδή την Ελλάδα. Την περνάει σε άλλη πίστα. Σε συνδυασμό με την σωστή χρήση της τεχνολογίας, ανανεώνει το προσωπικό, φέρνει τους άξιους στη θέση του οδηγού και εκσυγχρονίζει την διοίκηση. Σκοτώνει την κομματοκρατία και την γραφειοκρατία. Εδώ όμως κολλάμε στο μεγάλο εθνικό μας πρόβλημα. Όχι βέβαια της συμφωνίας των Πρεσπών αλλά της επιβίωσης της χώρας.

Αν τα «αστικά κόμματα» είναι διατεθειμένα να βρουν ένα κοινό βηματισμό στο θέμα της τολμηρής αναδιάρθρωσης του δημόσιου τομέα η Συριζαϊκή Αριστερά, που δυστυχώς μας προέκυψε ως ο δεύτερος πόλος, θα είναι πάντοτε απέναντι έτοιμη να κινήσει γη και ουρανό ώστε να καρπωθεί τα οφέλη του πολιτικού κόστους των άλλων. 

Και εδώ ακριβώς είναι το μεγάλο στοίχημα. Θα ρισκάρει ο Μητσοτάκης; Θα κάνει το βήμα; Θα βρει συμμάχους και πλειοψηφίες για να αλλάξει το σύνταγμα και τους νόμους; Θα έχει το κόμμα και τους συνδικαλιστές στο πλάι του, όταν η πλειοψηφία των δημόσιων θα είναι απέναντι; Ή μήπως δεν θα είναι; Και η κοινωνία των πολιτών ποια πλευρά θα διαλέξει;

Αυτά είναι τα διακυβεύματα της επόμενης μέρας που θα κρίνουν αν η πατρίδα έχει ελπίδα να ανακάμψει. Διαφορετικά ας προετοιμάζουμε τα μικρά παιδιά μας για τη μεγάλη φυγή. Τα μεγαλύτερα την έχουν ήδη αποφασίσει».      

                  (Απόσπασμα άρθρου του Λ.Kαστανά από την ΑΤΗensvoice)