Κραουνάκηδες...

«Ο Σταμάτης Κραουνάκης, ας πούμε, σεσημασμένος αντιφρονών και πολέμιος κάθε καθεστωτικής εξουσίας, δεν μπορεί παρά να συμπαθεί περισσότερο έναν μπρουτάλ πολιτικό όπως ο Παύλος Πολάκης. Παρά έναν προβλέψιμο "φλώρο" που δεν του προσφέρει καμία συγκίνηση. Στο κάτω κάτω, κάθε καλλιτέχνης που σέβεται τον εαυτό του, δεν μπορεί παρά να επιθυμεί έναν κόσμο παράδοξο, φαντασιακό και συγκρουσιακό με την νόρμα της κανονικότητας. 

Και μόνο να σκεφτεί κανείς ότι οι πιο σπουδαίες καλλιτεχικές σχολές ξεπήδησαν μέσα από τις φλόγες των πολέμων, κατανοεί γιατί ο Κραουνάκης γουστάρει τρελά τις κραυγές του Πολάκη. Από την άλλη όμως, αν ο καλλιτέχνης θα ήθελε να δει την Αθήνα να καίγεται για να τραγουδήσει μέσα στο σκηνικό των καπνών της;

Αλλά δεν είναι ο μόνος. Και ο Κώστας Γαβράς εκστασιάστηκε τόσο πολύ με το πρώτο εξάμηνο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ που θέλει να γυρίσει ταινία! Αδιαφορώντας βεβαίως για τις συνέπειες στην ελληνική κοινωνία. Αυτός τέχνη θέλει να κάνει όχι πολιτική. Ο μύθος στη δημοκρατία είναι καλό υλικό για την τέχνη. Όχι όμως για την κοινωνία που υφίσταται τις συνέπειες που απολαμβάνει ο καλλιτέχνης.

Κι αν ο Κραουνάκης υποκαθιστά το ολόγραμμα του Βελουχιώτη με την καρικατούρα του Πολάκη, δεν συμβαίνει το ίδιο με τις οικογένειες των παιδιών που χάθηκαν στο νοσοκομείο της Λαμίας.Γιατί εκεί βρίσκεται το βίωμα και η τραγικότητα του ανθρώπου που υποκύπτει στα δεινά της κακής πολιτικής. Αυτής που ταπεινώνει άτομα και κοινωνίες για χάρη της ποίησης και της φαντασίωσης του κάθε "ερωτικού" Κραουνάκη».

 

                           (Απόσπασμα άρθρου του Α. Ζαμπούκα από το liberal.gr)