Υποσχέσεις...

«Κάθε τέλος χρονιάς έχει έντονη συμβολική φόρτιση. Είτε το θέλεις είτε όχι, είναι στιγμή απολογισμού, αναστοχασμού και σχεδιασμού. Ακόμη και αν κάνεις ό,τι μπορείς για να αποφύγεις δυσάρεστες σκέψεις για απώλειες, ματαιώσεις και εκκρεμότητες, η πραγματικότητα σε βρίσκει. 

Η αλήθεια είναι ότι για να συμβεί η αλλαγή, περιορισμένη ή δομική, θα πρέπει να προηγηθεί η επίγνωση για τα λάθη και τις παραλείψεις που την εμποδίζουν ή την καθυστερούν, θα πρέπει να ξέρεις από πού έρχεσαι, πού είσαι τώρα και γιατί, για να βρεις από πού θα πας εκεί που θέλεις.

Είναι σαν να δηλώνεις ότι θα κόψεις το κάπνισμα απολαμβάνοντας το τσιγάρο σου, να δεσμεύεσαι για υγιεινή διατροφή τρώγοντας γλυκά, να υπόσχεσαι αφοσίωση λίγο πριν το ραντεβού σου με το τρίτο πρόσωπο. Ολα τόσο καθημερινά και συνηθισμένα, παντού γύρω μας, δίπλα μας ή μέσα μας.

Η πρόοδος θέλει κόπο, όχι μόνο τρόπο, σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο. Τίποτα δεν χαρίζεται, δεν πέφτει από τον ουρανό και δεν επινοείται. Παλεύεις και κατακτάς ή κοροϊδεύεις και χάνεις, μέχρι τη στιγμή που θα τα χάσεις όλα. 

Είναι η σύντομη ιστορία μας των τελευταίων δεκαετιών, πηγαίναμε συνεχώς και ψηλότερα, για λόγους που δεν είχαν σχέση με τις δυνατότητές μας αλλά με τη γεωπολιτική και την πολιτιστική κληρονομιά μας, μέχρι που πέσαμε και τσακιστήκαμε γιατί άλλαξαν οι διεθνείς οικονομικοί συσχετισμοί και μας εγκατέλειψε η τύχη μας. 

Αν είχαμε αξιοποιήσει τις ευκαιρίες δημιουργικά, αν είχαμε προσπαθήσει να μάθουμε και να βελτιωθούμε, ίσως η ήττα δεν θα ήταν τόσο συντριπτική και δεν θα υποφέραμε από τόσο βαθιά τραύματα. Αλλά με τα “αν” και με τα “ίσως” 

δεν βγαίνει άκρη και τελικά δεν βγάζουμε άκρη.

Κάθε τέλος χρονιάς φέρνει αποχαιρετισμούς και χαιρετισμούς. Φεύγει το παλιό, έρχεται το νέο που μπορεί να μοιάζει με το παλιό ή να είναι εντελώς διαφορετικό στην όψη αλλά ίδιο στην κόψη. Το σίγουρο είναι ότι η αλλαγή για να έρθει πρέπει πρώτα να συμβεί εντός. Και αν δεν έγινε ήδη, τώρα πια δεν προλαβαίνουμε, εκπνέει η χρονιά χωρίς να δίνει σημασία στη δική μας αμφιθυμία. Του χρόνου πάλι…»

                       (Απόσπασμα άρθρου της Α.Σπανού από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)