Aπόψεις...

Μετά από τα δύο ντιμπέιτ μεταξύ των υποψηφίων για την αρχηγία του νέου πολιτικού φορέα της Κεντροαριστεράς, μόνο θλίψη απομένει για το εγχείρημα και το ενδιαφέρον του κοινού. Η τηλεθέαση και των δύο τηλεμαχιών, σε κανάλι εθνικής εμβέλειας, κυμάνθηκε στο επίπεδο του 3% (και επιεικής είμαι...) κατά μέσο όρο. Όσο για τα πιο νεανικά κοινά, σκέτο δράμα...Δεν θέλω να κάνω τον έξυπνο ούτε να κάνω υποδείξεις, αλλά για να είμαι ειλικρινής, η πρώτη ερώτηση που θα μου ερχόταν στο νου έχοντας απέναντι τους 9 υποψήφιους, θα ήταν: Με τηλεθέαση κάτω από 3% στο πρώτο ντιμπέιτ, πώς κρίνετε το ενδιαφέρον του τηλεοπτικού κοινού και κατ’ επέκταση της κοινωνίας για το εγχείρημα, αλλά και για εσάς προσωπικά ως υποψηφίους...

                                                         (Δ.Παπακωνσταντίνου- capital.gr)

Η μεθοδολογία των λασπολόγων είναι γνωστή. Στην αρχή βγαίνει κάποιο δημοσίευμα, το οποίο στην συνέχεια το παίρνει πάνω του, το υιοθετεί ο πρωθυπουργός της χώρας. Η ένταση μεγαλώνει με ύβρεις, υπονοούμενα και παρέλαση των trolls στο διαδίκτυο. Και η παράσταση συνήθως κλείνει με μία καταδίκη του μέσου για συκοφαντία. 

Η εταιρεία στην οποία συμμετείχε η Μαρέβα Μητσοτάκη δεν είναι κάτι νέο. Είναι υπόθεση που έρχεται εδώ και επτά χρόνια και έχει απαντηθεί επαρκώς. Αλλά και πάλι τι νόημα έχει; Θα βρεθεί αύριο κάποιος άλλος για να την επαναφέρει στην επικαιρότητα. Πάλι και πάλι και πάλι. Με την ελπίδα ότι στο τέλος κάτι θα μείνει.Αν αυτό σας θυμίζει τακτική Γκαίμπελς, δεν έχετε πέσει έξω. Περί αυτού πρόκειται.

                                                              (Θ.Μαυρίδης - liberal.gr)

Διότι, όπως τίθεται το ζήτημα, σε κάνει να σκεφθείς ότι το κράτος, δηλαδή εμείς όλοι που πληρώνουμε φόρους, ξοδεύει κατ’ αρχάς για τον διωκτικό μηχανισμό, ο οποίος αναζητεί και συλλαμβάνει κακοποιούς και εγκληματίες. 

Επειτα, ξοδεύει για την κράτησή τους ώσπου να δικαστούν·και ξοδεύει ακόμη περισσότερα για τον μηχανισμό που θα αποδώσει δικαιοσύνη. Και αφού έχει ξοδέψει ποιος ξέρει τι για όλα αυτά, όταν φθάνει στο τελικό στάδιο της διαδικασίας, αφήνει τους εγκληματίες ελεύθερους αδιακρίτως!

Με απλά λόγια, το κράτος πετάει τα λεφτά μας στο κενό, αφού ματαιώνεται ο τελικός σκοπός όλων των δαπανών που έχουν προηγηθεί.Και όχι μόνο αυτό· ουσιαστικά, με τα λεφτά που το κράτος δαπανά στον βρόντο, αυξάνει το κόστος της εγκληματικότητας, επιβαρύνοντάς το με όλες εκείνες τις δαπάνες που γίνονται μεν για την τιμωρία του, αλλά δεν καταλήγουν εκεί, αφού ακόμη και σκληροί εγκληματίες μπαίνουν στη φυλακή μόνο και μόνο για να βγουν μετά από λίγο.     

                                                           (Στ. Κασιμάτης- ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)