Ο Μοσκοβισί και η... ανάπτυξη

«Προσωπικά ποτέ δεν με είχε εντυπωσιάσει ο κ. Μοσκοβισί. Ούτε για την οξύνοια του ούτε για τις ικανότητες του. Πρόκειται νομίζω για έναν μέτριο Γάλλο πολιτικό ο οποίος ελίσσεται οικοδομώντας τη χλιαρή πολιτική του σταδιοδρομία και προσπαθεί να ισορροπήσει και να συμβιβάσει αντικρουόμενες απόψεις, χωρίς να διαθέτει τη μαεστρία μιας χαρισματικής προσωπικότητος. 

Έχουμε και εμείς να επιδείξουμε ορισμένους ανάλογους Επιτρόπους. Ναι, αλλά ο Μοσκοβισί είναι φίλος της Ελλάδας, θα πουν ορισμένοι. Αυτό ακριβώς με κάνει ακόμη πιο επιφυλακτικό για τον άνδρα. 

Πρέπει κάποτε επιτέλους να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχουν φίλοι, σε πολιτικό τουλάχιστον επίπεδο. Στην πολιτική υπάρχουν συμφέροντα, είτε προσωπικά είτε κυρίως κομματικά, και ότι αυτά εξυπηρετούν οι πολιτικοί. 

Φίλοι της Ελλάδος μπορεί να υπάρχουν σε πολιτιστικό ή φιλοσοφικό επίπεδο. Είναι αυτοί οι σπουδαστές του αρχαίου ελληνικού πνεύματος, οι οποίοι διακατέχονται από ένα ισχυρό ιδεαλισμό περί τα ελληνικά πράγματα.

Από τον Λόρδο Βύρωνα, τον υπέρτατο ρομαντικό αριστοκράτη, μέχρι τον σύγχρονο σπουδαίο φιλόσοφο (και συνεργάτη του Μπέρτραντ Ράσελ) τον Αλφρεντ Ουάιτχεντ, ο οποίος έγραψε ότι όλη η σύγχρονη ευρωπαϊκή φιλοσοφία δεν είναι παρά υποσημειώσεις στο έργο του Πλάτωνα. Αυτοί είναι φίλοι της Ελλάδος και όχι οι διάφοροι Μοσκοβισί.

Ποια είναι λοιπόν η εντυπωσιακή δημοσιονομική πρόοδος που πέτυχε η Ελλάδα κατά τον Μοσκοβισί; Προφανώς αναφέρεται κατ’ αρχάς στο εντυπωσιακό πλεόνασμα του 3,5% που σημειώθηκε για το 2016, και στην πρόσφατη μεγάλη υπέρβαση των εσόδων του προϋπολογισμού. Μαγική εικών χωρίς εικών, που λέει και ο Μποστ. 

Πλεόνασμα μεν αλλά πώς; Με σαρωτική υπερφορολόγηση των πάντων και με έναν τερατώδη ΕΝΦΙΑ, που αποσκοπεί στην ουσία στη δήμευση της ακίνητης περιουσίας της μεσαίας τάξης και που καταδίκασε τον κατασκευαστικό κλάδο, τον ζωτικότερο κλάδο της Οικονομίας, μετά τον τουρισμό, σε πλήρη μαρασμό. 

Οι δε αναρίθμητες κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων των φορολογουμένων που αδυνατούν ή καθυστερούν να πληρώσουν, θυμίζουν ολοκληρωτικού τύπου σοβιετικά καθεστώτα ή ακόμα χειρότερα, τον οθωμανικό κεφαλικό φόρο.

Από την άλλη, το Σουλτανικό Ελληνικό Δημόσιο καθυστερεί παγίως και προκλητικά την εξόφληση των υποχρεώσεών του προς την αγορά, και αποδίδει την επιστροφή του ΦΠΑ προς τις επιχειρήσεις με καθυστέρηση 3-4 ετών. Δεν καταγράφει και ένα μέρος των συνταξιοδοτικών του υποχρεώσεων προς τους νέους συνταξιούχους, και έτσι εμφανίζει ακόμη λιγότερες υποχρεώσεις προς τρίτους. Άρα πόσο είναι το πλεόνασμα και πώς επετεύχθη; 

Σίγουρα επετεύχθη εις βάρος της όποιας μικρής ανάπτυξης ευαγγελιζόντουσαν για φέτος, η οποία τελικώς μετατράπηκε σε ύφεση, για έβδομο συνεχή χρόνο, και με διατήρηση της τερατώδους ανεργίας στο 25%, με την ανεργία των νέων στο 45%.

Μήπως άκουσε ο κ. Μοσκοβισί για τις αυξήσεις στις τιμές των καυσίμων, σε μια εποχή που το πετρέλαιο διεθνώς πέφτει, και οι οποίες οφείλονται στην αύξηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης, και φυσικά διαχέονται σε όλη την οικονομία;

Πώς γίνεται όταν υπάρχουν capital controls, όταν η ρευστότης στην οικονομία είναι εφιαλτικά στενή, όταν οι τράπεζες δεν χρηματοδοτούν και όταν η κατανάλωση ακόμη και στα τρόφιμα έχει μειωθεί, πώς γίνεται να αυξάνεται ο πληθωρισμός; Τον περασμένο Μάρτιο ο πληθωρισμός έτρεχε με 1,7%, ενώ στην υπόλοιπη ευρωζώνη, παρά τις γενναίες ενέσεις ρευστότητος με την ποσοτική χαλάρωση της ΕΚΤ, και παρά τα μηδενικά επιτόκια του Ντράγκι, ο πληθωρισμός δεν λέει να κουνηθεί.

Γνωρίζει ο κ. Μοσκοβισί με τι επιτόκιο δανείζονται –όταν μπορούν να δανειστούν– οι ελληνικές επιχειρήσεις από τις τράπεζες, και με τι επιτόκιο δανείζονται οι λοιπές ευρωπαϊκές επιχειρήσεις;Γνωρίζει άραγε την πορεία των κόκκινων δανείων στις τράπεζες και την διαφαινόμενη ανάγκη νέας ανακεφαλαιοποίησης τους; Φυσικά τα γνωρίζει αλλά κατά τα λοιπά διαπιστώνει μεγάλες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.

Και τελικά γνωρίζει αλλά τι λέει για το γεγονός ότι ο Δημόσιος Τομέας εξακολουθεί να παράγει το 65% της Οικονομίας, νούμερο που παραπέμπει σε Σοβιετία του 1960, ενώ ταυτόχρονα μιλάμε για ξένες επενδύσεις και την ανάπτυξη που όλο έρχεται αλλά ποτέ δεν φτάνει;

Και για να φύγουμε από το μέτωπο της Οικονομίας, είναι μεταρρύθμιση η εγκληματική καθιέρωση της απλής αναλογικής που θα οδηγήσει τη χώρα στην πλήρη ακυβερνησία. Και αυτό δεν το λέω εγώ, το λέει η πρόσφατη ιστορία μας. Άλλωστε και μόνο το γεγονός ότι το θέλει ο Κουβέλης σημαίνει ότι είναι λάθος.

Και σα να μην έφθανε αυτό, προετοιμάζεται και η διάλυση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, η οποία εκτός από τις αιματηρές περικοπές των κρατικών επιχορηγήσεων που κάθε χρόνο υφίσταται, θα υποστεί και αυτή το πλήγμα της απλής αναλογικής, από τις επόμενες Δημοτικές Εκλογές. Γράφε πλήρες μπάχαλο.Είδε πουθενά ο κ. Μοσκοβισί τις πραγματικές εκσυγχρονιστικές μεταρρυθμίσεις;

Τον εκσυγχρονισμό και εκλογίκευση του Δημοσίου, την απλούστευση της Νομοθεσίας και την επιτάχυνση της Δικαιοσύνης, την προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων και τον εκσυγχρονισμό των Πανεπιστημίων.Τα Πανεπιστήμια ύστερα από ένα μικρό βήμα προόδου, πάλι καρκινοβατούν και βυθίζονται στο τέλμα των παλαιών χιλιοειπωμένων προβλημάτων.

Τουλάχιστον όμως λύθηκε το πρόβλημα των ερωτικώς αστέγων τριαντάρηδων που ζουν με την μαμά τους και δεν μπορούν να χαρούν τον ερωτά τους.

Την πιο θλιβερή επιβεβαίωση της ελληνικής αποτελμάτωσης αποτελεί η μαζική μετανάστευση νέων επιστημόνων και εξειδικευμένων στελεχών, που έχει πλέον λάβει διαστάσεις υπαρξιακού προβλήματος για την Ελλάδα.Αλλά ίσως να είναι και αυτή μια από τις μεταρρυθμίσεις που διαπίστωσε ο κ. Μοσκοβισί.Έξω οι επιστήμονες, μέσα οι Καρανίκες!»

                   (Απόσπασμα άρθρου του Θ.Μπουντουράκη από το capital.gr)