Δεν υπάρχει σωτηρία...

«Η κατάσταση των σιδηροδρόμων μιας χώρας "φωτογραφίζει" το επίπεδο κοινωνίας της, έγραφε η Σώτη Τριανταφύλλου σε ένα παλιό μυθιστόρημα, στο "Εργοστάσιο μολυβιών".

Νομίζω πως μετά τη γενίκευση της χρήσης του Ι.Χ. αυτοκινήτου αυτό που χαρακτηρίζει το επίπεδο μιας κοινωνίας και την κατατάσσει στις ανεπτυγμένες ή τις υπανάπτυκτες είναι η οδηγική συμπεριφορά του πληθυσμού της. Υπό αυτήν την έννοια η ελληνική χρεοκοπία αποκτά μια επιπλέον διάσταση. Σε πανευρωπαϊκή έρευνα που δημοσιεύτηκε πριν από λίγες μέρες οι Έλληνες κατέχουμε την πρωτιά της χειρότερης οδήγησης στην Ευρώπη.Τούτο γιατί πολύ εύκολα βρίζουμε, μιλάμε στο κινητό ενώ οδηγούμε, παραβιάζουμε τον ΚΟΚ και συχνά νυστάζουμε στο τιμόνι.

"Σύμφωνα με την έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το Ινστιτούτο Ipsos, η Ελλάδα καταλαμβάνει την πρώτη θέση μεταξύ των χωρών στις οποίες παρατηρείται επικίνδυνη συμπεριφορά των οδηγών, αφού το 31% των Ελλήνων στέλνει ή διαβάζει sms την ώρα που οδηγεί. Ακολουθεί η Ιταλία...".

Μια αντίστοιχη έρευνα του Τζέιμς Ο' Μάλεϊ από το Πανεπιστημιακό το Ινστιτούτο Ντάρμουθ συσχετίζει την ύπαρξη υψηλής κακής οδηγικής συμπεριφοράς σε μια χώρα με την ύπαρξη υψηλής διαφθοράς σε όλους τους τομείς. Σύμφωνα με την έρευνα του Ο’ Μάλεϊ που δημοσιοποιήθηκε τον Απρίλιο όσο περισσότερα θανατηφόρα τροχαία σημειώνονται σε μια χώρα, τόσο πιο διεφθαρμένη είναι.

Η συσχέτιση της κακής οδηγικής συμπεριφοράς με τη διαφθορά προφανώς έχει να κάνει με την πλημμελή εφαρμογή των νόμων και της έλλειψη αξιοκρατίας. Η "ζούγκλα της ασφάλτου" προφανώς λειτουργεί σαν καθρέφτης αυτού που συμβαίνει σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής δραστηριότητας.

Στην Ελλάδα αν κάνεις παρατήρηση σε κάποιον που κινείται αντίθετα σε μονόδρομο σπάνια θα εισπράξεις έστω μια συγνώμη, το συνηθέστερο είναι να σε βρίσουν και δεν αποκλείεται να εισπράξεις και τίποτα ψιλές από κάποιον νταή που εθίγη.

Στην Ελλάδα η αλυσίδα που χρεοκόπησε πρόσφατα φέρεται να μην είχε δημοσιεύσει ισολογισμούς τα τελευταία χρόνια και παρ’ όλα αυτά την ίδια περίοδο να αύξησε δραματικά τις υποχρεώσεις της προς τις τράπεζες.

Τα στοιχεία του ισολογισμού είναι το λιγότερο στο οποίο μπορεί κάποιος να στηριχθεί προκειμένου να συνεχίσει να χρηματοδοτεί μια επιχείρηση. Οι ίδιοι που διαμαρτύρονται για την πιθανή διαπλοκή της αλυσίδας διαμαρτύρονται και για τον αφελληνισμό των διοικήσεων των τραπεζών.

Ο πρωθυπουργός της χώρας προχθές στην επέτειο του δημοψηφίσματος που πέρυσι κέρδισε το ΟΧΙ με 61% ανέβασε στο twitter ένα σχόλιο που έλεγε: "Το ΟΧΙ του λαού μας, κορυφαία πράξη αντίστασης στο ευρωιερατείο της λιτότητας...". Την επομένη του ΟΧΙ του λαού στο μνημόνιο του κ. Γιουνκέρ ο ίδιος πρωθυπουργός πήγε και υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο που ήταν βαρύτερο σε μέτρα λιτότητας και φόρων τις συνέπειες του οποίου η ελληνική κοινωνία και οικονομία μόλις άρχισε να βιώνει.

Σε μια νύχτα, όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με το καταστροφικό αδιέξοδο της αντιμνημονιακής δημαγωγικής ρητορικής μετέτρεψε το ΟΧΙ σε ΝΑΙ και έκτοτε προσπαθεί να κυβερνήσει υπό την εύνοια των δανειστών, εφαρμόζοντας κατά γράμμα τις υποχρεώσεις που του επιβάλλουν με μόνο αντάλλαγμα τη φορολογική εξόντωση της παραγωγικής οικονομίας.

Το μεγαλείο της παραδοξότητας στην οποία ζει η χώρα μας είναι πως ο εκποιητής του ΟΧΙ, ένα χρόνο μετά πανηγυρίζει για το ΟΧΙ. Η μετατροπή του ΟΧΙ σε ΝΑΙ είναι η πολιτική συντριβή του κ. Τσίπρα έστω και αν ακόμη δεν το έχει αντιληφθεί, όπως το αντελήφθησαν μετά τη νίκη του Brexit οι πρωτεργάτες του.

Είναι συντριβή όμως όχι γιατί άλλα είπε και άλλα έκανε, αλλά γιατί δεν μπορεί να εξασφαλίσει για τους πελάτες που έχουν μείνει πιστοί όχι τη συνέχιση της ευημερίας πλέον αλλά έστω την επιβίωση με δανεικά και φόρους. Υπό αυτήν την έννοια, με την εφαρμογή του ΟΧΙ η συντριβή ίσως είχε προκύψει νωρίτερα.

Σε μια χώρα που ελάχιστοι σέβονται τους κανόνες του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας από τον οποίο εξαρτάται η ζωή τους στους δρόμους, είναι απολύτως λογικό κανείς να μην σέβεται τους νόμους της κοινής λογικής.

Λογικό είναι επίσης η ελληνική κοινωνία να επιβραβεύει τους φοροφυγάδες, τους ελεγκτές που τα πιάνουν και τους πολιτικούς που άλλα λένε και άλλα κάνουν.

Κατά συνέπεια η φτωχοποίηση και η περιθωριοποίηση της χώρας μας είναι ανεπίστρεπτη. Οι ρίζες της υποτέλειάς μας είναι πολύ βαθύτερες απ’ ό,τι φαίνεται.Δυστυχώς δεν υπάρχει σωτηρία...»

                                                                                     (Άρθρο του Κ.Στούπα από το capital.gr)