Απόψεις...

 

«Ούτε ανέργους, ούτε πτυχιούχους παράγει το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Μια συγκεκριμένη κατηγορία ψηφοφόρων παράγει γι αυτό και κανείς δεν το μεταρρυθμίζει.Έτσι κι αλλιώς, όπως είναι τα πράγματα σήμερα, το πρόβλημα δεν θα το λύσει κάποιος Υπουργός Παιδείας ακόμα κι αν φτιάξει μια ομάδα από τους καλύτερους συμβούλους στον πλανήτη και υποστηρίζεται από μια κυβέρνηση πρόθυμη να συγκρουστεί ολομέτωπα με τις κατεστημένες νοοτροπίες.Η Ανώτατη Παιδεία στη χώρα μας πρέπει να αντιμετωπίζεται ως κλάδος της οικονομίας. Ιδρύουμε ΑΕΙ και ΤΕΙ σε όλη τη χώρα για να καλύψουμε τις ανάγκες των απομακρυσμένων περιοχών για κάποιου είδους ανάπτυξη, με τη δημιουργία επιχειρήσεων που προσφέρουν υπηρεσίες για να υποστηρίξουν τις ανάγκες των ανθρώπων που σχετίζονται με την κάθε εκπαιδευτική μονάδα.  

Δεν θα ανέβει το επίπεδο της παρεχόμενης Παιδείας στη χώρα αν προηγουμένως δεν αλλάξει το οικονομικό μοντέλο και οι κυρίαρχες αντιλήψεις για την ανάπτυξη. Θα πρέπει λοιπόν να αποφασίσουμε, κάποια στιγμή, αν επιθυμούμε μια οικονομία υπηρεσιών και κατανάλωσης όπως αυτή που έχουμε τώρα αλλά θα την υπηρετήσουμε χωρίς κόμπλεξ, όσο καλύτερα μπορούμε. 

Πρέπει, δηλαδή, να αποφασίσουμε αν θα γίνουμε «τα καλύτερα «γκαρσόνια» όχι μόνο της Ευρώπης αλλά και της υφηλίου, για να θυμηθούμε σήμερα, «3η του Σεπτέμβρη» τον Αντρέα που δαιμονοποιούσε την οικονομία των υπηρεσιών λέγοντας ότι δεν αφήσει τους Έλληνες «να γίνουν τα γκαρσόνια της Ευρώπης» αλλά για να χτίσει το πελατειακό του κράτος εκεί «έχωσε» όλη τη χώρα ή θα αποφασίσουμε να κινηθούμε προς άλλες κατευθύνσεις, στην αυγή μάλιστα της 4ης Τεχνολογικής Επανάστασης, η οποία υπό συνθήκες επιτρέπει σε χώρες που δεν έχουν ανεπτυγμένους κλάδους της παραγωγής (αγροτική, βιομηχανική, κλπ) να κάνουν ένα κανονικό άλμα».

                               (Απόσπασμα άρθρου της B. Ευθυμιοπούλου-liberal.gr)

 

 «Ανήκω στη γενιά που ξέρει ποια ήταν η Μαίρη Σκορδά, ο Πρόδρομος και ο Τσάκας. Και που, μια Πρωτοχρονιά, αντί να διασκεδάζει σε κάποιο κλαμπ, στήθηκε στην τηλεόραση να δει τον τελικό του «Big Brother». Ανήκουστο μου φαίνεται τώρα να περνάω την Πρωτοχρονιά μου έτσι, αλλά τότε ήταν αυτονόητο ότι θα δεις τον τελικό, όποια μέρα κι αν έπεφτε, ακόμα και την Ανάσταση. Το ριάλιτι, σε εκείνη την πρώτη εκδοχή του, είχε εισχωρήσει στην καρδιά του Έλληνα, με αδιαπραγμάτευτη φόρα. 

Είχε κάνει γκελ στα βαθύτερα ένστικτά του, της αδιακρισίας και της περιέργειας, που αναζητούν χαραμάδες για να παίρνουν μάτι στις ζωές των άλλων. Και αρέσκονται να τους βλέπουν να ερωτοτροπούν και να διαπληκτίζονται, με τον Ανδρέα Μικρούτσικο να παίζει μπάλα βάζοντάς τους φυτίλια.  Χαμηλού επιπέδου θέαμα, έλεγαν όλοι τότε (παρόλο που το παρακολουθούσαν με ευλάβεια). 

Πού να ήξεραν ότι εκείνο το θέαμα ήταν ποιότητα σε σχέση με τα θεάματα που θ’ ακολουθούσαν τα επόμενα χρόνια. Τώρα, ο τηλεθεατής δεν μασάει από κάτι τέτοια γλυκανάλατα. Θέλει αίμα για να μην αλλάξει κανάλι, θέλει μελλοθάνατους να μπαίνουν στην τηλεοπτική αρένα για να αλληλοσπαραχτούν. Όχι για τα πιάτα στο νιπτήρα, αλλά για κάτι βαθύτερο και πιο προσωπικό. Για τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό, το φύλο ή την εθνικότητά τους. Η τρέντι αντιπαράθεση της εποχής περιστρέφεται γύρω από τον ρατσισμό και τον σεξισμό, που διχάζουν την ελληνική κοινωνία. 

Γύρω από αυτόν τον διχασμό έχει στηθεί και η σκαλέτα του ριάλιτι, ποντάροντας σ’ ένα καστ διαφορετικών αντιλήψεων περισσότερο, παρά ανθρώπων, που θα φαγωθούν και θα ματώσουν: ομοφοβικοί εναντίον γκέι, εθνικιστές εναντίον μεταναστών, άντρες εναντίον γυναικών, γυμνασμένοι εναντίον αγύμναστων και πάει λέγοντας, σ’ ένα γαϊτανάκι που, όσο προχωρούν οι μέρες, θα μπλέκεται και θα τεντώνεται επικίνδυνα, ξερνώντας παρωχημένα στερεότυπα και αντιλήψεις στο κοινό που το παρακολουθεί».

                         (Απόσπασμα άρθρου της Λ.Σταμπούλογλου-protagon.gr)